เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก

คำโปรย

“ผู้หญิงอะไรกลิ่นตัวก็แรงเหมือนกลิ่นแป้งเย็นตรางูโบราณ แล้วแต่งตัวแบบนี้ มาขาย?”

(ตีขุมตามึงจักบาดสะบ้อ หมายถึง ชกเบ้าตามึงสักทีดีไหม)

⭐_____⭐

Intro

เขากับเธอที่เคยเจอกันมาก่อน ก่อนจะมารู้ความจริงในภายหลังว่า ผู้หญิงปากจัดจ้านที่เขาไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น คือเพื่อนสนิทของคนรักเจ้านายเขาเอง

การเจอกันครั้งแรกก็ไม่ต่างจากการเปิดศึก เธอด่าเขาอย่างเจ็บแสบตั้งแต่ยังไม่ทันรู้จักชื่อกันดีเสียด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่เขาอดหมั่นไส้ไม่ได้คือ หล่อนไม่เคยมองตัวเองเลยว่าแต่งตัวยังไงมาที่ผับของเขา

“ผับเฮงซวย เด็กอายุไม่ถึงสิบแปด ปล่อยให้เข้าได้ไงห๊ะ”

“เอ่อ…” บอดี้การ์ดหน้าผับยืนอ้ำอึ้ง ก็ใช่นะสิ พวกเขาโดนเด็กอายุไม่ถึงสิบแปดปีเอาเงินฟาดหัวเพราะอยากเข้าผับ ผู้ใหญ่บางคนยังทำไม่ได้ขนาดนี้ด้วยซ้ำ

“ไปเรียกเจ้าของมาคุยหน่อย”

“ฉันเอง มีอะไร” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะพูดเสริมอย่างกวนๆ

... “แล้วก็ช่วยพูดเสียงปกติหน่อยนะ ไม่เอาเสียงแหลมแบบเสียงเปรตขอส่วนบุญ”

“หึ นี่ไอ้หน้าแหลมยาวเท่าสะพานพระรามเก้า คุมผับยังไงถึงไม่คัดอายุคน” 

“ก่อนจะว่าฉัน ดูสารรูปตัวเองก่อน มาขาย?” เขาไล่ดูหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ใส่ชุดนักศึกษามาผับ แบบนี้ไม่ได้มาเที่ยวหรอก

“ฉันก็ลูกพระยานาหมื่น ขายเชี่ยไร ตีขุมตามึงจักบาดสะบ้อ” (ตีขุมตามึงจักบาดสะบ้อ หมายถึง ชกเบ้าตามึงสักทีดีไหม)

“...”

ธามยืนอึ้ง ที่ฟังออกชัดๆ ก็มีอยู่คำเดียว เชี่ย=เหี้ย ยัยนี่ด่าเขางั้นเหรอ หยามกันมากเกินไปแล้ว

“ถอยไป ฉันจะตามหาคน”

ของขวัญเดินตัวปลิวไปตามจุดต่างๆ สอดส่องสายตาทุกมุม ทุกโต๊ะเพื่อหาน้องชายตัวดีของตัวเอง แต่ชุดนักศึกษาที่เธอใส่มันดันรัดติ้วดึงดูดสายตาผู้ชายในคลับมาก มองมาที่จุดๆ เดียว เธอสวย บอดี้แน่นเปรี๊ยะ ดูรวย ดูน่าค้นหาสุดๆ ยิ่งภายในร่มผ้ายิ่งน่าค้นหา ขาวสะท้อนแสงขนาดนั้น ที่บ้านคงไม่ต้องเปิดไฟ

และเมื่อเธอเจอคนที่กำลังตามหาจึงเดินขาสับๆ ไปยังโต๊ะนั้นทันที

“บักแวนซ์” (ไอ้แวนซ์)

“เอื้อย” (เอื้อยใช้เรียกพี่สาว)

“เออ เอื้อยเอง อีพ่ออีแม่ให้มาตาม กลับบัดเดี๋ยวนี้” (เออ พี่เอง พ่อกับแม่ให้มาตาม กลับตอนนี้เลย)

“บ่ๆๆ มาแล้วบ่กลับ ผมเป็นเจ้ามือให้หมู่ กลับตอนนี้ก็เสียหน้าตั๋ว” (ไม่ๆๆ มาแล้วไม่กลับเด็ดขาด ผมเป็นเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหล้าเพื่อน กลับตอนนี้ก็ขายขี้หน้าแย่ดิ)

“อายุยังบ่ฮอดสิบแปดปี บ่ย่านถืกตำรวจจับติ อย่ามึนได้บ่ กลับคอนโดไป” (อายุไม่ถึงสิบแปดปี ไม่กลัวตำรวจจับหรือไง อย่าดื้อได้ไหม กลับคอนโดไปเลย)

“โอ้ย เอื้อย อีกสามซั่วโมงกว่าๆ ผมก็อายุสิบแปดปีแล้วเด้”

ถูกของแวนซ์ เที่ยงคืนนี้เขาก็จะอายุสิบแปดปีบริบูรณ์ และคลับแห่งนี้ตำรวจไม่ลงพื้นที่แน่นอน แวนซ์รู้ แวนซ์เช็กมาแล้ว

“แล้วถ้าถืกตำรวจจับ เอื้อยบ่ซ่อยเด้อ” (ถ้าโดนตำรวจจับ พี่ไม่ช่วยนะ)

“เอื้อยมานั่งกับผมตั๋ว” (พี่ก็มานั่งกับผมสิ)

“โอ้ย เด็กเวร”

… “เออ เดี๋ยวมา”

เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของธาม เขายืนมองของขวัญทุกอิริยาบท ทั้งการพูด พูดที่แว๊ดๆ ใส่น้องชายตัวเอง การพูดการจาที่ออกอรรถรส แถมยังพูดภาษาถิ่นบ้านเกิดที่มันดูแปลก แต่เหมือนจะน่ารักดี (หรือเปล่านะ)

“เหอะ น่ารักกับผีดิ กลิ่นตัวก็แรงเหมือนกลิ่นแป้งเย็นตรางูโบราณ”

✨✨✨

ทำความรู้จักตัวละคร

ธาม

จากบอดี้การ์ดสู่เจ้าของผับแห่งหนึ่ง  เดิมเจ้านายของเขาคือเพทาย แต่ในตอนนี้เพทายเองก็อยากให้ธามได้มีอาชีพอื่นและสร้างรากฐานให้มั่นคงกว่าเดิม แต่ธามก็ยังเป็นธาม เขาซื่อสัตย์ ยังคงแบ่งเวลาไปช่วยดูแลเพทาย เป็นมือขวาของเขา สลับกับการคุมผับของตัวเอง เพราะความสัมพันธ์ไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้อง แต่มันเหมือนครอบครัว เพราะพ่อของเพทาย...

ภายนอกของธามมีบุคคลิกที่เงียบขรึม แต่ภายใจจิตใจเขาเป็นคนอ่อนไหว เพราะเขาขาดความรัก ความอบอุ่น เพราะความรักจากพ่อแม่แท้ๆ นั้นก็…

แล้วจะให้เขากล้าเสนอหน้าไปรับผิดชอบชีวิตใครได้อย่างไร

⭐_____⭐

นางเอก

ของขวัญ

นักศีกษาสาวปีที่ 4 เรียนอักษรศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ 

สาวภาคอีสานที่มาพร้อมกับความสวย ซน ซ่า ปากก็… จัดจ้านเอาเรื่อง 

เธอเพรียบพร้อมทั้งฐานะ ทั้งครอบครัวที่อบอุ่น ทั้งหน้าตาที่สวยงาม เรื่องความรักสำหรับเธอนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่ไกลสำหรับตัวเอง เพียงแค่ว่าเธอยังไม่สเปกและยังไม่สปาร์คใครเลยสักคน ยกเว้นผู้ชายในซีรีส์

ของขวัญไม่ได้ยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ ไม่เคยดูถูกกับภูมิหลังของใคร หากเชื่อมั่นในกันและกันมากพอ เธอก็พร้อมจะสู้ไปด้วยกัน แต่ทว่า...

‘เดินจับมือด้วยกันมาตั้งไกล สุดท้ายเขาแค่เดินมาส่ง’

⭐_____⭐