All Chapters of สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21แต่ละวัน แต่ละจวน “คุณชายห้า คุณชายห้า ตื่นเถอะขอรับ” “งึมม งืม งือ…คร่อก“ คุณชายวั่งซีเฉินส่งเสียงงึมงำเพียงเล็กน้อยก็กลับไปนอนคอพับใหม่ จากที่แค่เรียกดี ๆ คนรับใช้ประจำตัวอย่างอาหงจึงต้องเขย่าเรียกเจ้านาย ”คุณชายห้า รีบตื่นเร็วเข้าขอรับ“ ”งืมม ยังมืดอยู่เลยอาหง จะรีบปลุกทำไม ข้าเพิ่งจะได้นอนนิดเดียวเอง” “โห? ไม่ใช่ว่าข้าให้เจ้านอนตั้งแต่หัวค่ำหรอกรึ? เหตุใดจึงว่าเพิ่งได้นอนไปนิดเดียวเล่า?” เสียงแหลมดุดันของแม่สุดเฮี้ยบทำเอาแดนกระเด้งตัวลุกขึ้นจนเกือบจะหัวโขกกับอาหง “ทะ ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไร?” “มาได้อย่างไร? ห้องนอนลูกข้าก็เข้าไม่ได้แล้วรึ? ตกลงว่าเจ้าแอบหนีเที่ยวตอนกลางคืนอีกแล้วใช่หรือไม่?” แรงกดดันจากมนุษย์แม่ที่ส่งตรงมามหาศาลจนแดนตื่นเต็มตาในบัดดล “ขะ ข้าเปล่า! ก็ตอนนี้ยังเป็นกลางดึกมิใช่หรือ? มืดขนาดนี้” “เหลวไหล นี่มันยามหยิน*แล้ว ไป ลุกขึ้นไปเตรียมตัว ข้าจะพาเจ้าไปวัดฝูจิ้ง“ ได้ยินกิจธุระที่ทำให้มารดาต้องบุกมาถึงในห้องนอน แดนก็ดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปงทันที “ข้าขอฝากไปแต่ใจ ขอให้ท่านแม่อาบบุญกุศลจนได้กายาทองคำ” ใบหูของแดนเจ็บแปล๊บ วั่งฮูหยินไม่ทนเจ้าลูกชายจอ

บทที่ 23 ต้นเหตุแห่งความวิบัติทั้งปวง คุณชายที่กำลังเดินไปอีกห้องทั้งสี่หันขวับมามองเจ้าของร้านโดยพร้อมเพรียง ดวงตาของพวกเขาเบิกเขม็งจนตู้ไฉเหลียนขนลุกซู่ “ดะ เด็ก ๆ มานำทางคุณชายทั้งหลายเร็วเข้า” ลูกจ้างผู้รู้งานในห้องวัดตัวออกมาพาลูกค้าเข้าไปด้านในห้องตามคำสั่งของเจ้านาย ประตูปิดลง ตู้ไฉเหลียนปาดเหงื่อออกจากใบหน้า แม้กระทั่งก้าวสุดท้ายก่อนประตูปิดลง คุณชายสกุลหรวนที่เข้าไปเป็นคนสุดท้ายก็ยังจ้องเขาตาไม่กะพริบ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หนึ่งถ้วยน้ำชาผ่าน ขณะที่ตู้ไฉเหลียนกำลังชั่งใจว่าจะไปห้ามการแย่งซื้อผ้าผืนงามจากเหล่าฮูหยินทั้งหลายหรือไม่ ลูกน้องคนหนึ่งก็เดินมาบอกเขาว่าเหล่าคุณชายมีเรื่องจะสอบถาม “คุณชายทั้งหลายมีเรื่องอะ…” ทันทีที่เขาเข้าห้องวัดตัว เด็กสาวที่ไปตามเขาก็ปิดประตูห้องลงโดยไม่ได้เข้ามาด้วย ขังเขาไว้กับสี่เกอแห่งต้าเหอที่จ้องเขาอย่างไม่เป็นมิตร ตู้ไฉเหลียนสบถ เด็กสาวคนเมื่อครู่ไม่ใช่หนึ่งในลูกน้องของเขา แต่เป็นคนรับใช้ที่มากับคุณชายรองตระกูลซูต่างหาก เมื่อไรปัญหาจำคนไม่ได้ที่เขาประสบตั้งแต่มาที่นี่จะหมดไปกัน “เถ้าแก่” เสียงขรึมจากคุณชายที่คลุมหน้าคลุมตั

บทที่ 25 การเคลื่อนไหวของกลุ่มกบฏ ใจที่บีบรัดเต้นโครมครามจนเจ็บแปลบ การเต้นของหัวใจรุนแรงจนกระเทือนไปถึงปอด เรนไอออกมาอย่างหนัก แย่ล่ะสิ ก่อนหน้านี้เขาดันสั่งให้เสี่ยวถงไปถ่วงเวลาพวกฮูหยินหลังจากที่พาเถ้าแก่มาแล้ว ตอนนี้เสี่ยวถงคงจะรวมกลุ่มอยู่กับเหล่ามารดา ไกลเกินกว่าจะมาป้อนยาให้เขาได้ อันที่จริง ยาประจำตัวของซูเยว่หยาไม่ได้มีเพียงขวดเดียว สาวใช้พกหนึ่งขวด ตัวคุณชายเองก็พกอีกหนึ่ง ทว่าด้วยมือที่สั่นเป็นเจ้าเข้าในตอนนี้ ถึงหยิบออกมาได้ก็คงทำยาหกจนหมด เย่หว่านอวี่ประคองร่างในอ้อมแขนวางบนกองผ้าอย่างนุ่มนวล “ซ่อนตัวไว้ ข้าจะรีบกลับมา” กล่าวจบ แม่ทัพเย่ก็วิ่งจากไป เรนนอนไอกุมอกอยู่อย่างนั้น เขาไม่ซ่อนแล้ว ไม่รู้ทำไม แม้ร่างกายจะเจ็บปวดจนแทบสูญสลาย แต่เขากลับรู้สึกปลอดภัยจนวางใจพอทีจะหลับตาลงได้ ศัตรูมีมากจนไม่สามารถตั้งรับตามเดิมได้ ไป๋หรูอิงโคจรลมปราณ ใช้ปราณกระบี่ตวัดฟันเป็นวงกว้าง โจรกลุ่มแรกล้มลงอย่างต้านทานไม่อยู่ พวกโจรที่มาเสริมกำลังเห็นท่าจะไม่ไหวก็โคจรลมปราณห่อหุ้มอาวุธ ปามีดบินโจมตีราวกับห่าฝน “โจรพวกนี้ฝึกฝนลมปราณ ไม่ใช่โจรทั่วไป” ไป๋หรูอิงยืนหยัดตั้งหลักให้มั่น

บทที่ 27 สี่สหายแยกย้ายกลับจวน (1) รถม้าของหรวนอินเพิ่งจอดหน้าประตูบ้าน ก็มีรถม้าอีกคันจอดตามเขาทันที ชายบนรถวิ่งลงมาจากรถม้าคันนั้นอย่างรีบร้อน “เสี่ยวอิน เสี่ยวอินของพ่อ!” “ท่านพ่อนี่เอง ข้าตกใจแย่” “โธ่! ลูกน้อยของพ่อ เจ้าคงจะยังขวัญเสียอยู่เป็นแน่ ท่านไป๋ส่งคนมาเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟังแล้ว เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” หรวนเฟิงจับเขาหมุนตัวไปมาจนพฤกษ์เริ่มจะปวดหัวเลยจับไหล่หยุดพ่อไว้แต่เพียงเท่านั้น “ข้าสบายดี ท่านพ่อ พี่หญิงหรูอิงปกป้องข้าอย่างดี” “ศัตรูมีมาก ข้ารั้งไว้ได้ไม่หมด เป็นเจ้าที่กล้าหาญ ปกป้องฮูหยินเหล่านั้น” ได้ยินความจริงจากปากไป๋หรูอิง เจ้าบ้านหรวนก็ตกใจกว่าเดิม “เจ้าถึงกับไปปกป้องคนอื่น! ลูกคนดีของข้า เกอตัวน้อยอย่างเจ้าจะหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก” แม้คำพูดจากปากผู้เป็นพ่อจะฟังดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่มันคือความห่วงใยที่มีต่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจากใจจริง พฤกษ์ยิ้มอย่างอ่อนใจ “เรื่องผ่านไปแล้วก็แล้วไปเถอะ ท่านพ่อ เราจะยืนอยู่หน้าบ้านกันตลอดวันที่เหลือเลยรึ?” หรวนเฟิงรีบจูงมือลูกชายพาเข้าบ้านทันที “ไป ๆ เข้าบ้านเราไปพักผ่อนให้ดี ๆ เป็นข

บทที่ 29 เรื่องประหลาด (1) ‘อย่าเพิ่งมาหา แม่ทัพเย่เฝ้าเป็นร็อตไวเลอร์เลย หาทางรักษาให้กูหายดีแล้วออกไปเองยังง่ายกว่า มีอะไรส่งจดหมายมา‘ “ไอ้เรนว่างั้นอ่ะ” วีชูจดหมายในมือให้เพื่อนอีกสองคนดู “กูก็ได้มาเหมือนกัน” แดนหยิบกระดาษม้วนจนเล็กจิ๋วขึ้นมา “กูก็ด้วย” พฤกษ์ควักกระดาษยับย่นออกมาจากอกเสื้อ “ดังนั้น วันนี้พวกเราเลยต้องมาอยู่ที่นี่” “นี่พวกคุณ ร้านของผมไม่ใช่แหล่งกบดานนะ แถมกำลังซ่อมอยู่ด้วย” ตู้ไฉเหลียนกุมขมับอย่างสิ้นหวัง “ซ่อมแค่ชั้นล่างไม่ใช่รึไง ชั้นบนก็ยังดีอยู่นี่ทำไมจะใช้เป็นแหล่งกบดานไม่ได้?” แดนเท้าสะเอวเถียงเจ้าของร้าน “ว่าแต่ลุงชื่อไร?” “บอส” “…” แดนเม้มปากแน่นไม่ยอมพูด “ขนาดชื่อยังน่าหมั่นไส้เลย ถึงจะเป็นชื่อโหล ๆ แต่เรียกไปแล้วรู้สึกเหมือนเป็นลูกน้องเลยว่ะ” “เอ๊ะ ไอ้วี จดหมายของมึงมีเขียนต่อด้วยนี่” พฤกษ์ยื่นหน้าเข้าไปดูจดหมายของวีด้วยความสงสัย “อ้อ ใช่แล้ว” วีตอบกลับเสียงเครียด ’ไอ้วี แม่ทัพเย่สงสัยมึงอยู่ ระวังตัวไว้ให้ดี‘ คนที่เหลือได้แต่ปิดปากฉับ ดูท่าสถานการณ์จะแย่กว่าที่พวกเขาคิด พฤกษ์ทำลายความเงียบลง “เราต้องรีบกลับไปโลกเดิมแล้วล่ะ” สามส