Todos os capítulos de สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ: Capítulo 21 - Capítulo 27

บทที่ 21แต่ละวัน แต่ละจวน “คุณชายห้า คุณชายห้า ตื่นเถอะขอรับ” “งึมม งืม งือ…คร่อก“ คุณชายวั่งซีเฉินส่งเสียงงึมงำเพียงเล็กน้อยก็กลับไปนอนคอพับใหม่ จากที่แค่เรียกดี ๆ คนรับใช้ประจำตัวอย่างอาหงจึงต้องเขย่าเรียกเจ้านาย ”คุณชายห้า รีบตื่นเร็วเข้าขอรับ“ ”งืมม ยังมืดอยู่เลยอาหง จะรีบปลุกทำไม ข้าเพิ่งจะได้นอนนิดเดียวเอง” “โห? ไม่ใช่ว่าข้าให้เจ้านอนตั้งแต่หัวค่ำหรอกรึ? เหตุใดจึงว่าเพิ่งได้นอนไปนิดเดียวเล่า?” เสียงแหลมดุดันของแม่สุดเฮี้ยบทำเอาแดนกระเด้งตัวลุกขึ้นจนเกือบจะหัวโขกกับอาหง “ทะ ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไร?” “มาได้อย่างไร? ห้องนอนลูกข้าก็เข้าไม่ได้แล้วรึ? ตกลงว่าเจ้าแอบหนีเที่ยวตอนกลางคืนอีกแล้วใช่หรือไม่?” แรงกดดันจากมนุษย์แม่ที่ส่งตรงมามหาศาลจนแดนตื่นเต็มตาในบัดดล “ขะ ข้าเปล่า! ก็ตอนนี้ยังเป็นกลางดึกมิใช่หรือ? มืดขนาดนี้” “เหลวไหล นี่มันยามหยิน*แล้ว ไป ลุกขึ้นไปเตรียมตัว ข้าจะพาเจ้าไปวัดฝูจิ้ง“ ได้ยินกิจธุระที่ทำให้มารดาต้องบุกมาถึงในห้องนอน แดนก็ดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปงทันที “ข้าขอฝากไปแต่ใจ ขอให้ท่านแม่อาบบุญกุศลจนได้กายาทองคำ” ใบหูของแดนเจ็บแปล๊บ วั่งฮูหยินไม่ทนเจ้าลูกชายจอ

บทที่ 23 ต้นเหตุแห่งความวิบัติทั้งปวง คุณชายที่กำลังเดินไปอีกห้องทั้งสี่หันขวับมามองเจ้าของร้านโดยพร้อมเพรียง ดวงตาของพวกเขาเบิกเขม็งจนตู้ไฉเหลียนขนลุกซู่ “ดะ เด็ก ๆ มานำทางคุณชายทั้งหลายเร็วเข้า” ลูกจ้างผู้รู้งานในห้องวัดตัวออกมาพาลูกค้าเข้าไปด้านในห้องตามคำสั่งของเจ้านาย ประตูปิดลง ตู้ไฉเหลียนปาดเหงื่อออกจากใบหน้า แม้กระทั่งก้าวสุดท้ายก่อนประตูปิดลง คุณชายสกุลหรวนที่เข้าไปเป็นคนสุดท้ายก็ยังจ้องเขาตาไม่กะพริบ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หนึ่งถ้วยน้ำชาผ่าน ขณะที่ตู้ไฉเหลียนกำลังชั่งใจว่าจะไปห้ามการแย่งซื้อผ้าผืนงามจากเหล่าฮูหยินทั้งหลายหรือไม่ ลูกน้องคนหนึ่งก็เดินมาบอกเขาว่าเหล่าคุณชายมีเรื่องจะสอบถาม “คุณชายทั้งหลายมีเรื่องอะ…” ทันทีที่เขาเข้าห้องวัดตัว เด็กสาวที่ไปตามเขาก็ปิดประตูห้องลงโดยไม่ได้เข้ามาด้วย ขังเขาไว้กับสี่เกอแห่งต้าเหอที่จ้องเขาอย่างไม่เป็นมิตร ตู้ไฉเหลียนสบถ เด็กสาวคนเมื่อครู่ไม่ใช่หนึ่งในลูกน้องของเขา แต่เป็นคนรับใช้ที่มากับคุณชายรองตระกูลซูต่างหาก เมื่อไรปัญหาจำคนไม่ได้ที่เขาประสบตั้งแต่มาที่นี่จะหมดไปกัน “เถ้าแก่” เสียงขรึมจากคุณชายที่คลุมหน้าคลุมตั

บทที่ 25 การเคลื่อนไหวของกลุ่มกบฏ ใจที่บีบรัดเต้นโครมครามจนเจ็บแปลบ การเต้นของหัวใจรุนแรงจนกระเทือนไปถึงปอด เรนไอออกมาอย่างหนัก แย่ล่ะสิ ก่อนหน้านี้เขาดันสั่งให้เสี่ยวถงไปถ่วงเวลาพวกฮูหยินหลังจากที่พาเถ้าแก่มาแล้ว ตอนนี้เสี่ยวถงคงจะรวมกลุ่มอยู่กับเหล่ามารดา ไกลเกินกว่าจะมาป้อนยาให้เขาได้ อันที่จริง ยาประจำตัวของซูเยว่หยาไม่ได้มีเพียงขวดเดียว สาวใช้พกหนึ่งขวด ตัวคุณชายเองก็พกอีกหนึ่ง ทว่าด้วยมือที่สั่นเป็นเจ้าเข้าในตอนนี้ ถึงหยิบออกมาได้ก็คงทำยาหกจนหมด เย่หว่านอวี่ประคองร่างในอ้อมแขนวางบนกองผ้าอย่างนุ่มนวล “ซ่อนตัวไว้ ข้าจะรีบกลับมา” กล่าวจบ แม่ทัพเย่ก็วิ่งจากไป เรนนอนไอกุมอกอยู่อย่างนั้น เขาไม่ซ่อนแล้ว ไม่รู้ทำไม แม้ร่างกายจะเจ็บปวดจนแทบสูญสลาย แต่เขากลับรู้สึกปลอดภัยจนวางใจพอทีจะหลับตาลงได้ ศัตรูมีมากจนไม่สามารถตั้งรับตามเดิมได้ ไป๋หรูอิงโคจรลมปราณ ใช้ปราณกระบี่ตวัดฟันเป็นวงกว้าง โจรกลุ่มแรกล้มลงอย่างต้านทานไม่อยู่ พวกโจรที่มาเสริมกำลังเห็นท่าจะไม่ไหวก็โคจรลมปราณห่อหุ้มอาวุธ ปามีดบินโจมตีราวกับห่าฝน “โจรพวกนี้ฝึกฝนลมปราณ ไม่ใช่โจรทั่วไป” ไป๋หรูอิงยืนหยัดตั้งหลักให้มั่น