All Chapters of สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำทะลุมิติเสียงเพลงปรับเร่งดังกระหึ่มจนรถสั่นไปทั้งคัน แต่ก็ยังไม่อาจกลบเสียงครึกครื้นเคล้าแอลกอฮอล์ของเหล่าผู้โดยสารได้“สอบเสร็จแล้ว เป็นไทแล้วโว้ยยยย!” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลังชูไม้ชูมือพลางร้องตะโกนอย่างเมามาย“ไอ้แดน มึงพูดงี้มาตั้งแต่ร้านเหล้ายันร้านคาราโอเกะจนจะกลับแล้วนะ” ชายหนุ่มในวัยเดียวกันที่นั่งด้านข้างพูดเสียงยานคางด้วยใบหน้าที่แดงก่ำบ่งบอกถึงอาการเมาไม่แพ้กัน“อะไรวะ ไอ้เรน ไม่เมาไม่กลับ!” แดนที่คิดว่าตนยังอยู่ในร้านคาราโอเกะกอดคอเพื่อนพลางเอื้อมมือหาน้ำเมามาซดต่อ“พวกขี้เมาเอ๊ย พลังเหลือล้นกันซะจริง” ผู้ซึ่งประจำตำแหน่งคนขับรถหนึ่งเดียวที่ยังมีสติครบถ้วนเคาะพวงมาลัยรอสัญญาณไฟจราจรกลางสี่แยกในยามตีสองด้วยความง่วงงุนปนเหนื่อยหน่าย ดึกดื่นขนาดนี้ยังจะมีไฟแดงอีก ทั้งที่บนถนนตอนนี้มีแค่รถของพวกเขาคันเดียวเท่านั้น”อิจฉาล่ะสิ ไอ้พฤกษ์ คนแพ้แอลกอฮอล์อย่างมึงแม่งน่าสงสารว่ะ“ ชายที่นั่งอยู่ในที่นั่งข้างคนขับทำหน้ากวนประสาทหยอกเย้าเพื่อน”เออดิวะ อยากเมาเป็นหมาแบบพวกมึงก็ทำไม่ได้ แล้วยังต้องมาคอยเก็บศพพวกมึงอีก“ พฤกษ์ตอบกลับวีที่นั่งด้านข้างอย่างเซ็งสุดชีวิต ในที่สุดไฟจรา

บทที่ 2คนคุ้นเคยแรงสั่นสะเทือนปลุกให้เรนได้สติ เขารีบหันไปมองรอบด้านด้วยความตกใจ ทุกอย่างยังคงสร้างขึ้นจากไม้เหมือนเดิมไม่หลุดธีม ทว่าเขาไม่ได้อยู่ในบ้านคนจีนแล้ว ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในรถม้า“กูยังไม่ตื่นจากฝันอีกเหรอ… ฮัดเช่ย!”ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ เรนก็จามอย่างเอาเป็นเอาตาย เขารู้สึกหนาวจนสั่นไปทั้งร่างแม้จะสวมเสื้อผ้าหนาจนตัวกลมเหมือนดักแด้ก็ตามผ้าเช็ดหน้าสีครามปักลายพระจันทร์เสี้ยวยื่นมาเช็ดน้ำหูน้ำตาให้กับเรนที่ยังไม่หยุดจาม“โธ่ คุณชายรอง ตื่นมาก็พูดเพ้อเจ้ออีกแล้ว เสี่ยวถงห้ามท่านแล้วมิใช่หรือว่าไม่ให้แอบออกจากจวนไปเล่นกับสหายเหล่านั้นของท่าน ท่านก็ไม่ฟัง ดูสิ ตอนนี้ท่านป่วยถึงเพียงนี้!”เรนเงยหน้ามอง ‘เสี่ยวถง‘ ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของรถม้า เธอเป็นเด็กสาวหน้าตาธรรมดาค่อนไปทางน่ารัก แต่งกายเหมือนกับเหล่าคนที่จะจับเขาขังไว้ในบ้านคนจีนพวกนั้น เด็กสาวเช็ดน้ำมูกให้กับเขาอย่างไร้ท่าทางรังเกียจ ซ้ำยังมองเขาด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง“เมื่อเช้าเจ้าหายไปไหนมา?”ไม่รู้ทำไม เรนถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเด็กสาวผู้นี้อย่างน่าประหลาด อีกทั้งยังมีความคิดที่ว่าเธอควรจะอยู่เคียงข้างเขาเ

บทที่ 4ที่ปรึกษาแห่งต้าเหอหลังจบพิธีไล่วิญญาณของหญิงทรงเจ้า สหายที่เพิ่งได้พบเจอกันทั้งสี่ก็ถูกพาตัวกลับไปทางใครทางมันโดยไม่มีโอกาสได้กล่าวลาด้วยซ้ำ เรนได้แต่ก่นด่าหญิงชราในใจบนรถม้า ไล่วิญญาณที่ไหน พวกเขาทุกคนก็ยังติดแหง็กอยู่ในโลกจีนย้อนยุคนี้อยู่ดี หากรู้ว่าจะต้องอยู่ต่อเขาก็คงถือโอกาสถามชื่อและที่อยู่ของเพื่อนอีกสามคนไว้สักหน่อยน่าหงุดหงิดชะมัด!ทว่า ช่วงเวลาที่ต้องนั่งแก้ผ้าเหลือแต่กางเกงตัวบางในห้องมืดก็ไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว เรนได้ใช้เวลาเหล่านั้นในการทบทวนความคิดของตัวเองและระลึกความทรงจำร่างที่เขาเข้ามาอยู่มีนามว่า ‘ซูเยว่หยา‘ เป็นบุตรชายคนรองที่เกิดกับภรรยาเอกของเสนาบดีซูเหลียงฉุน แม้จะเกิดมาพร้อมกับยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง แต่เขากลับเป็นเกอโดยกำเนิด ซ้ำยังมีร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ป่วยออด ๆ แอด ๆ จนต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในเรือนแม้จะไม่ได้ออกนอกจวนไปงานเลี้ยงและพบปะสังคมชนชั้นสูงเฉกเช่นลูกขุนนางในวัยเดียวกัน ซูเยว่หยากลับเป็นคนที่กว้างขวางและรู้จักคนใหญ่คนโตเยอะกว่าขุนนางชั้นผู้น้อยบางคนเสียอีก เนื่องจากความฉลาดเฉลียวเกินผู้ใดอันหาได้ยากยิ่ง ทำให้ซูเยว่หยารับฉายา ’ที่ปรึก

บทที่ 6หัตถ์ทองคำแห่งต้าเหอแดนเท้าคางกับหน้าต่างรถม้า มองออกไปด้านนอกด้วยอารมณ์หลากหลายที่ประดังประเดเข้ามาตีกันในหัวจนสับสนไปหมด เสร็จสิ้นพิธีกรรมปัญญาอ่อน คนที่ขึ้นชื่อว่า ‘แม่‘ ก็รีบร้อนลากเขาขึ้นรถม้าจากมาโดยไม่เปิดช่องว่างให้ร่ำลาสหายทั้งสามเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาจึงทำได้แต่นั่งเหม่อปล่อยให้คำพูดมากมายของแม่พรั่งพรูไหลเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาราวกับธารน้ำหลาก“เฉินเอ๋อร์ ฟังที่แม่พูดอยู่หรือเปล่า?“”ฟัง ข้าเคยไม่ฟังท่านเสียที่ไหน“ แดนเบ้ปากตอบอย่างเหนื่อยหน่าย ขนาดเขาเพิ่งจะเข้ามาในร่างของวั่งซีเฉินได้ไม่นาน ความรำคาญเสียงจ้อไม่มีเกียร์ว่างของมารดาก็ยังกวนใจเขาเหมือนนั่งฟังมาร้อยปีติดต่อกันเห็นจะได้แล้วแดนตื่นขึ้นมาในร่างของ ‘วั่งซีเฉิน’ บุตรชายคนที่ห้าของวั่งฉวนเต๋อ ขุนนางบรรดาศักดิ์ปั๋วผู้เป็นที่นับหน้าถือตาของชาวต้าเหอ เนื่องจากเป็นขุนนางตงฉินผู้ตั้งตัวอยู่ในศีลธรรม เข้าวัดออกวาเป็นว่าเล่น หากไม่ถูกฮ่องเต้รั้งไว้ก็คงจะออกจากราชการไปบวชแล้ว“โห เช่นนั้นเมื่อครู่ข้าพูดว่าอะไร?” วั่งตานซู ฮูหยินจากตระกูลเซิ่ง ภรรยาเอกและภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของวั่งฉวนเต๋อคือมารดาของเขา หรือจะพูดให้ถูกก็

บทที่ 8เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอ“ย้อนกลับไปเดี๋ยวนี้นะ! ข้ายังไม่ได้คุยกับสหายเลย” พฤกษ์ร้องโวยวายอยู่ในรถม้าคันงามที่เร่งความเร็วเสียโคลงเคลงไปหมด“พ่อของเจ้าสั่งว่าให้รีบพาเจ้าออกมาจากเรือนของหญิงทรงเจ้าให้เร็วที่สุด อย่าให้ผู้ใดรู้เห็น คนจะลือกันได้ว่าเจ้าเป็นบ้าจนต้องไปหาคนทรง”หญิงสาวสวมชุดขาวเกล้าผมสูงห้อยดาบข้างเอวและสะพายกล่องใบใหญ่ไว้ข้างหลัง ผู้ซึ่งนั่งอยู่ในรถม้าด้วยกันกอดอกจ้องเขานิ่งด้วยสายตาดุดันจนพฤกษ์รู้สึกขนลุก“พี่หญิงหรูอิง ท่านก็ช่วยทำเป็นมองข้ามไปเสียหน่อย ให้ข้าได้คุยกับสหายอีกนิดเถอะ” พฤกษ์ร้องวิงวอน“ไม่ได้ พ่อเจ้าจ้างข้ามาดูแลเจ้า มิใช่ตามใจเจ้า” ไป๋หรูอิงตอบกลับอย่างไม่ลดความดุดันพฤกษ์สบถพลางเลิกทุบประตูอย่างยอมแพ้ หากไป๋หรูอิงตัดสินใจแล้ว เขาไม่มีทางเปลี่ยนใจนางได้‘ไป๋หรูอิง’ คือชาวยุทธภพที่บิดาจ้างมาดูแลความปลอดภัยให้กับหรวนอิน ดูแลไปดูแลมาก็กลายเป็นเหมือนแม่เหมือนพี่สาวของเขาอยู่กราย ๆตอนนี้พฤกษ์อยู่ในร่างของ ‘หรวนอิน’ บุตรชายเพียงคนเดียวของเศรษฐีพ่อค้าเกลือนาม ‘หรวนเฟิง’ บิดาผู้ร่ำรวยแต่งงานกับภรรยาเกอที่เขารักเพียงแค่คนเดียว ทว่ามารดาของหรวนอินเคราะห์ร้