สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ

สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-21
Oleh:  Sapphiros S. N.Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
110Bab
550Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

สี่สหายขับรถกลับจากปาร์ตี้หลังสอบเสร็จ พวกเขากลับถูกรถฝ่าไฟแดงมาชนแล้วตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในโลกที่เหมือนหลุดออกมาจากซีรีส์จีนโบราณ ทว่ากลับไม่ได้มีส่วนเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์จริง ที่สำคัญ พวกเขาทั้งสี่กลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ เกอที่โดดเด่นที่สุดแห่งยุค สี่สหายที่แสบสันไม่ต่างจากในชีวิตจริง ว่าแต่เกอคืออะไรกันน่ะหรือ? ก็คือเพศที่ร่างกายแข็งแรงดั่งบุรุษ ใบหน้าสวยหวานราวกับสตรี และท้องได้น่ะสิ!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ ทะลุมิติ

"Clara, kamu sudah pikirkan baik-baik? Kamu sungguh mau dipindahkan ke Rumah Sakit Joria?"

Martin Johanus, kepala rumah sakit, memegang surat permohonan mutasi Clara Sengadi dan menatapnya dengan heran.

Bulu mata Clara sedikit bergetar. Dia tersenyum pahit. "Aku sudah memikirkannya."

Melihat Clara telah mengambil keputusan, Pak Martin pun menghela napas dan menandatangani permohonan mutasi itu.

Clara keluar dari kantor kepala rumah sakit. Di koridor, dia bertemu Jason Horman, Sindy Wongso yang mengenakan jas putih, beserta anak laki-lakinya.

Langkahnya terhenti sejenak.

Yang terlihat adalah pemandangan indah keluarga beranggotakan tiga orang.

Sindy menggandeng tangan anak laki-laki itu dan berjalan berdampingan dengan Jason. Anak laki-laki itu menggenggamnya dengan tangan satunya dan tersenyum ceria.

Adegan ini pastinya membuat Clara tidak nyaman.

Jason memperlakukan Sindy dan anak laki-laki itu dengan kesabaran dan kelembutan yang belum pernah dialami Clara sebelumnya.

Clara tahu Jason membencinya.

Sindy adalah cinta pertama Jason. Dulu sewaktu Clara membuat kesepakatan dengan Nenek Ratna Yuniar dan menikahi Jason sesuai keinginannya, dia baru tahu kalau mereka berdua putus.

Bagi Jason, Clara adalah wanita kejam yang memanfaatkan situasinya dan menggunakan berbagai cara untuk menjadi Nyonya Horman.

Namun, Jason tidak tahu.

Clara mengenal Jason lebih awal dari Sindy. Hanya saja, pria itu tidak mengingatnya lagi...

Clara berpikir asalkan dia menikah dengan Jason, pria itu akan mengingatnya.

Dia juga mengira bisa menghangatkan hati Jason yang dingin.

Namun, Clara sepenuhnya salah.

Jason membencinya.

Bagaimana mungkin pria itu akan mencintainya?

Kalau tidak, setelah enam tahun menikah, kenapa Jason mengatakan kepada publik bahwa dirinya masih lajang? Dia juga berpura-pura tidak mengenal Clara.

"Dokter Clara?" Sindy melihatnya.

Jason mengerutkan kening dan menatapnya.

Seolah-olah takut Clara akan mengungkapkan hubungan mereka.

Penghindaran Jason membuat hati Clara sakit sesaat, tetapi dia segera menenangkan diri. "Bu Sindy, Pak Jason."

Jason baru-baru ini berinvestasi di Rumah Sakit Pusat dan sekarang menjadi pemegang saham rumah sakit.

Namun, Clara tahu pria itu berinvestasi di rumah sakit bukan karena dirinya, tetapi demi Sindy.

Sejak Sindy kembali ke tanah air, Jason-lah yang mengatur agar wanita itu bekerja di sana. Begitu tiba di rumah sakit, Jason langsung memberinya posisi direktur bedah.

Semua orang di rumah sakit tahu Sindy mendapat dukungan dari Jason. Namun, Jason sendiri tidak pernah menjelaskan tentang rumor yang beredar di rumah sakit, yang mana menyebutnya sebagai pacar Sindy.

Sindy tidak segan menggenggam lengan Jason dan berkata, "Dokter Clara, kamu terlalu sungkan. Di rumah sakit ini, kamu adalah seniorku. Aku baru saja bergabung, jadi masih butuh arahan dari Dokter Clara."

Sebelum Clara sempat bicara, anak laki-laki di samping memeluk Jason dan berkata, "Ayah, aku capek. Ayah gendong aku ya?"

Ekspresi Clara tiba-tiba berubah.

Anak itu memanggilnya ayah?

Sindy berpura-pura marah. "Stefan, kok asal panggil begitu?" Sembari berbicara, dia juga menatap Jason dengan ekspresi bersalah. "Maaf, Jason. Anak-anak nggak ngerti."

Jason melirik Clara sekilas. Ekspresi wajah pria itu tidak menunjukkan emosi. Dia hanya menggendong Stefan Wongso dan berkata, "Nggak apa-apa."

"Aku suka Ayah Jason!"

Stefan memeluk lehernya dan berkata dengan manja, "Alangkah baiknya kalau Ayah Jason adalah ayahku!"

"Kamu benar-benar, deh." Sindy mengetuk pelan kepala anaknya.

Clara mengepalkan tangannya.

Dia belum pernah melihat Jason yang begitu lembut dan penuh perhatian seperti ini.

Sudahlah.

Lagi pula, Clara tidak bisa menghangatkan hati pria itu.

Begini juga bagus.

Clara memaksakan diri untuk menahan kesedihan di hatinya. Dia berjalan melewati mereka bertiga dan memasuki lift.

Kenyataan bahwa Clara mengajukan permohonan pindah belum dipublikasikan. Dia juga tidak memberi tahu hal itu pada Jason karena merasa tidak perlu.

Toh, pria itu mungkin juga tidak tertarik.

Clara menyetir ke rumah lama Keluarga Horman. Dia berdiri di luar pintu dan membunyikan bel.

Tak lama kemudian, pengasuh, Lina Suadi keluar dan membukakan pintu. "Nyonya Clara, kamu sudah kembali?"

"Nenek ada di rumah?"

"Nyonya Ratna ada di rumah. Silakan masuk." Bi Lina sangat sopan pada Clara.

Nyonya Ratna adalah tetua yang sangat dihormati di Keluarga Horman. Setelah kakeknya Jason meninggal, urusan Keluarga Horman, baik besar maupun kecil, semuanya ditangani oleh Nyonya Ratna.

Nyonya Ratna berasal dari wilayah Selatan. Keluarganya adalah seorang konglomerat bisnis di wilayah Selatan. Semasa mudanya, dia adalah wanita yang kuat dan teguh. Meskipun ibu mertua tidak menyukainya, juga tidak berani mempersulitnya di depan Nyonya Ratna.

Bi Lina membawanya ke ruang sembhayang. Nyonya Ratna sedang berlutut di atas bantal sambil menggerakkan gelang Bodhi di tangannya.

"Nyonya Ratna, Nyonya Clara datang."

Nyonya Ratna perlahan membuka matanya dan menoleh, "Ayo duduk di sini."

Setelah Bi Lina pergi, Clara ikut berlutut di samping Nyonya Ratna dan memuja patung Buddha dengan khusyuk.

Nyonya Ratna percaya pada ajaran Buddha. Dia sering pergi ke kuil untuk membakar dupa. Apalagi, sekali pergi bisa sampai setengah bulan.

"Nenek, aku mau cerai sama Jason."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
110 Bab
บทนำ ทะลุมิติ
บทนำทะลุมิติเสียงเพลงปรับเร่งดังกระหึ่มจนรถสั่นไปทั้งคัน แต่ก็ยังไม่อาจกลบเสียงครึกครื้นเคล้าแอลกอฮอล์ของเหล่าผู้โดยสารได้“สอบเสร็จแล้ว เป็นไทแล้วโว้ยยยย!” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลังชูไม้ชูมือพลางร้องตะโกนอย่างเมามาย“ไอ้แดน มึงพูดงี้มาตั้งแต่ร้านเหล้ายันร้านคาราโอเกะจนจะกลับแล้วนะ” ชายหนุ่มในวัยเดียวกันที่นั่งด้านข้างพูดเสียงยานคางด้วยใบหน้าที่แดงก่ำบ่งบอกถึงอาการเมาไม่แพ้กัน“อะไรวะ ไอ้เรน ไม่เมาไม่กลับ!” แดนที่คิดว่าตนยังอยู่ในร้านคาราโอเกะกอดคอเพื่อนพลางเอื้อมมือหาน้ำเมามาซดต่อ“พวกขี้เมาเอ๊ย พลังเหลือล้นกันซะจริง” ผู้ซึ่งประจำตำแหน่งคนขับรถหนึ่งเดียวที่ยังมีสติครบถ้วนเคาะพวงมาลัยรอสัญญาณไฟจราจรกลางสี่แยกในยามตีสองด้วยความง่วงงุนปนเหนื่อยหน่าย ดึกดื่นขนาดนี้ยังจะมีไฟแดงอีก ทั้งที่บนถนนตอนนี้มีแค่รถของพวกเขาคันเดียวเท่านั้น”อิจฉาล่ะสิ ไอ้พฤกษ์ คนแพ้แอลกอฮอล์อย่างมึงแม่งน่าสงสารว่ะ“ ชายที่นั่งอยู่ในที่นั่งข้างคนขับทำหน้ากวนประสาทหยอกเย้าเพื่อน”เออดิวะ อยากเมาเป็นหมาแบบพวกมึงก็ทำไม่ได้ แล้วยังต้องมาคอยเก็บศพพวกมึงอีก“ พฤกษ์ตอบกลับวีที่นั่งด้านข้างอย่างเซ็งสุดชีวิต ในที่สุดไฟจรา
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ผีเข้า!
บทที่ 1ผีเข้า! “เฮือก!” เรนสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจสุดขีด ภาพเหตุการณ์ก่อนหลับยังติดตา เขาหอบอย่างหนักหน่วง หัวใจก็เต้นกระหน่ำราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งสี่คูณร้อยมาหมาด ๆ แต่เขาไม่ได้วิ่ง ที่เพิ่งจะวิ่งไปคือรถต่างหาก “ไอ้แดน ไอ้วี ไอ้พฤกษ์!” เรนตะโกนสุดเสียงเรียกหาเพื่อนสนิททั้งสามอย่างตื่นตระหนก ในหัวพลันนึกถึงภาพพฤกษ์ที่ตัวชุ่มเลือด หวังเพียงรถพยาบาลจะมาช่วยพวกเขาได้ทันและเพื่อนทั้งสามคนจะไม่เป็นอะไร… เรนเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขาไม่ได้นอนบาดเจ็บอยู่บนถนนและไม่ได้นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล แสงเรืองรองส่องผ่านบานหน้าต่างปิดชั้นกระดาษจนกลายเป็นสีนวลตา กระทบกับเครื่องเรือนไม้ชั้นดีขับให้ไม้สีเข้มดูมีชีวิตชีวาส่งบรรยากาศราวกับกำลังอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ แจกันเขียนอักษรวิจิตรบรรจงตั้งเรียงรายบนชั้นวางต่างระดับโดยไร้ดอกไม้ปักประดับ ผ้าที่เขาห่มนอนอยู่ไม่ใช่ผ้านวมนุ่มสบายเหมือนในหอพัก แต่กลับอุ่นและนุ่มยิ่งกว่าด้วยเป็นผ้าขนสัตว์ผืนหน้า ทว่าตัวเตียงกลับแข็งทื่อเนื่องจากไม่มีฟูกรองด้านล่าง มีเพียงผ้าผืนหนาปูทับเตียงไม้เข้าชุดกันกับเครื่องเรือนก็เท่านั้น“อย่างกับบ้านจีนย้อนยุค นี่มันอะไรกันวะ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 คนคุ้นเคย
บทที่ 2คนคุ้นเคยแรงสั่นสะเทือนปลุกให้เรนได้สติ เขารีบหันไปมองรอบด้านด้วยความตกใจ ทุกอย่างยังคงสร้างขึ้นจากไม้เหมือนเดิมไม่หลุดธีม ทว่าเขาไม่ได้อยู่ในบ้านคนจีนแล้ว ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในรถม้า“กูยังไม่ตื่นจากฝันอีกเหรอ… ฮัดเช่ย!”ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ เรนก็จามอย่างเอาเป็นเอาตาย เขารู้สึกหนาวจนสั่นไปทั้งร่างแม้จะสวมเสื้อผ้าหนาจนตัวกลมเหมือนดักแด้ก็ตามผ้าเช็ดหน้าสีครามปักลายพระจันทร์เสี้ยวยื่นมาเช็ดน้ำหูน้ำตาให้กับเรนที่ยังไม่หยุดจาม“โธ่ คุณชายรอง ตื่นมาก็พูดเพ้อเจ้ออีกแล้ว เสี่ยวถงห้ามท่านแล้วมิใช่หรือว่าไม่ให้แอบออกจากจวนไปเล่นกับสหายเหล่านั้นของท่าน ท่านก็ไม่ฟัง ดูสิ ตอนนี้ท่านป่วยถึงเพียงนี้!”เรนเงยหน้ามอง ‘เสี่ยวถง‘ ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของรถม้า เธอเป็นเด็กสาวหน้าตาธรรมดาค่อนไปทางน่ารัก แต่งกายเหมือนกับเหล่าคนที่จะจับเขาขังไว้ในบ้านคนจีนพวกนั้น เด็กสาวเช็ดน้ำมูกให้กับเขาอย่างไร้ท่าทางรังเกียจ ซ้ำยังมองเขาด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง“เมื่อเช้าเจ้าหายไปไหนมา?”ไม่รู้ทำไม เรนถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเด็กสาวผู้นี้อย่างน่าประหลาด อีกทั้งยังมีความคิดที่ว่าเธอควรจะอยู่เคียงข้างเขาเ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 พวกเจ้าเป็นเกอ
บทที่ 3พวกเจ้าเป็นเกอชายชุดฟ้าอ่อนขยี้หัวตัวเองด้วยความสับสนท่ามกลางดวงตาเบิกกว้างอีกสามคู่“นี่มันครั้งแรกที่ได้ยินคนพูดปกติตั้งแต่มาที่นี่เลย” ชายชุดเหลืองพูดด้วยความเหลือเชื่อ“จริง” ชายชุดแดงพยักหน้าเห็นด้วย“ตั้งแต่มาที่นี่เหรอ…?” เรนขมวดคิ้วมุ่น คำพูดนี้ทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงอยู่ในใจ สำหรับเขา ‘ตั้งแต่มาถึงที่นี่’ เป็นได้หลายความหมาย ตั้งแต่เข้ามาในห้องมืดน่าขนลุกนี่ หรือตั้งแต่เริ่มต้นความฝันสุดประหลาดนี้กันว่าแต่ขนาดในฝันเขายังเอาแต่หลับ ๆ ตื่น ๆ จนแทบจะไม่ได้คุยกับใครนอกจากเสี่ยวถงเมื่อครู่ก่อนเข้ามาในอาคารสีดำแห่งนี้ ถ้าจะเป็นแบบนั้นนอนให้หลับสนิทไปเสียทีเดียวเลยไม่ได้หรืออย่างไร ทำไมต้องฝันครึ่ง ๆ กลาง ๆ ให้สับสนเล่นด้วยแต่แม้จะเป็นความฝัน เรนก็สังหรณ์ใจถึงบางอย่าง “พวก…เจ้า ชื่ออะไร?”คนที่เหลืออ้าปากแล้วก็หุบลง มองหน้ากันไปมาราวกับจะโยนให้คนอื่นพูดก่อน“เช่นนั้นนับสามแล้วพูดชื่อตัวเองพร้อมกัน”อีกสามคนที่เหลือพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย“หนึ่ง สอง…”ใจที่ดูจะบอบบางกว่าปกติของเรนเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น“…สาม!”“เรน”“แดน”“นายพฤกษ์ กฤษฎาญ”“ซุน โกคู โอ๊ย!”นายพฤกษ์ กฤษฎ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ที่ปรึกษาแห่งต้าเหอ
บทที่ 4ที่ปรึกษาแห่งต้าเหอหลังจบพิธีไล่วิญญาณของหญิงทรงเจ้า สหายที่เพิ่งได้พบเจอกันทั้งสี่ก็ถูกพาตัวกลับไปทางใครทางมันโดยไม่มีโอกาสได้กล่าวลาด้วยซ้ำ เรนได้แต่ก่นด่าหญิงชราในใจบนรถม้า ไล่วิญญาณที่ไหน พวกเขาทุกคนก็ยังติดแหง็กอยู่ในโลกจีนย้อนยุคนี้อยู่ดี หากรู้ว่าจะต้องอยู่ต่อเขาก็คงถือโอกาสถามชื่อและที่อยู่ของเพื่อนอีกสามคนไว้สักหน่อยน่าหงุดหงิดชะมัด!ทว่า ช่วงเวลาที่ต้องนั่งแก้ผ้าเหลือแต่กางเกงตัวบางในห้องมืดก็ไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว เรนได้ใช้เวลาเหล่านั้นในการทบทวนความคิดของตัวเองและระลึกความทรงจำร่างที่เขาเข้ามาอยู่มีนามว่า ‘ซูเยว่หยา‘ เป็นบุตรชายคนรองที่เกิดกับภรรยาเอกของเสนาบดีซูเหลียงฉุน แม้จะเกิดมาพร้อมกับยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง แต่เขากลับเป็นเกอโดยกำเนิด ซ้ำยังมีร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ป่วยออด ๆ แอด ๆ จนต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในเรือนแม้จะไม่ได้ออกนอกจวนไปงานเลี้ยงและพบปะสังคมชนชั้นสูงเฉกเช่นลูกขุนนางในวัยเดียวกัน ซูเยว่หยากลับเป็นคนที่กว้างขวางและรู้จักคนใหญ่คนโตเยอะกว่าขุนนางชั้นผู้น้อยบางคนเสียอีก เนื่องจากความฉลาดเฉลียวเกินผู้ใดอันหาได้ยากยิ่ง ทำให้ซูเยว่หยารับฉายา ’ที่ปรึก
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ความลับของซูเยว่หยา
บทที่ 5ความลับของซูเยว่หยา“เชิญแม่ทัพเย่เข้ามาเถอะ”เสียงประตูเปิดเข้ามาในเรือน เสี่ยวสือ ข้ารับใช้ชายคนสนิทประจำเรือนสุ่ยจงเยว่เดินนำชายอีกสองคนเข้ามาหลังฉากกั้น ผู้ที่เดินนำหน้าเป็นชายรูปร่างสูงกำยำ แต่งกายด้วยชุดทะมัดทะแมงตามแบบฉบับนักรบ ทว่าเครื่องแต่งกายทั้งร่างของเขาเป็นสีดำสนิทจนดูเหมือนโจรพรางตัวจะขึ้นปล้นบ้านคนมากกว่า“ท่านแม่ทัพก้าวออกจากเงามืดสู่แสงสว่างแล้วยังคงไม่ละทิ้งอาภรณ์ที่กลมกลืนไปกับเงาเช่นเดิมอีกรึ?”“การรับใช้ฮ่องเต้และแคว้นเหอมิได้ขึ้นอยู่กับสีเครื่องแต่งกาย” เสียงเข้มขรึมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ชวนให้ความรู้สึกกดดันไม่น่าคบหาเป็นที่สุด“ถูกของท่าน เชิญ”เรนผู้สวมบทบาทซูเยว่หยาเต็มตัวผายมือเชิญผู้มาเยือนให้นั่งลงฝั่งตรงข้ามพลางจัดเรียงตัวหมากอย่างไม่รีบร้อน แม่ทัพเย่นั่งลงตามคำเชิญ ดวงตาเฉียบแหลมแอบชำเลืองมองพิจารณาอีกฝ่ายแม่ทัพเย่หว่านอวี่แม้จะมียศสูงเป็นถึงแม่ทัพแต่ก็ยังหนุ่มนัก กรอบหน้าคมคายสันกรามเด่นชัด ดั้งโด่งรับกับรูปหน้า คิ้วเข้ม ปากเรียบเป็นเส้นตรง จัดว่าเป็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง หากไม่ได้สบเข้าดวงตามืดมิดที่แผ่จิตสังหารชวนขนหัวลุกคู่นั้นพ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 หัตถ์ทองคำแห่งต้าเหอ
บทที่ 6หัตถ์ทองคำแห่งต้าเหอแดนเท้าคางกับหน้าต่างรถม้า มองออกไปด้านนอกด้วยอารมณ์หลากหลายที่ประดังประเดเข้ามาตีกันในหัวจนสับสนไปหมด เสร็จสิ้นพิธีกรรมปัญญาอ่อน คนที่ขึ้นชื่อว่า ‘แม่‘ ก็รีบร้อนลากเขาขึ้นรถม้าจากมาโดยไม่เปิดช่องว่างให้ร่ำลาสหายทั้งสามเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาจึงทำได้แต่นั่งเหม่อปล่อยให้คำพูดมากมายของแม่พรั่งพรูไหลเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาราวกับธารน้ำหลาก“เฉินเอ๋อร์ ฟังที่แม่พูดอยู่หรือเปล่า?“”ฟัง ข้าเคยไม่ฟังท่านเสียที่ไหน“ แดนเบ้ปากตอบอย่างเหนื่อยหน่าย ขนาดเขาเพิ่งจะเข้ามาในร่างของวั่งซีเฉินได้ไม่นาน ความรำคาญเสียงจ้อไม่มีเกียร์ว่างของมารดาก็ยังกวนใจเขาเหมือนนั่งฟังมาร้อยปีติดต่อกันเห็นจะได้แล้วแดนตื่นขึ้นมาในร่างของ ‘วั่งซีเฉิน’ บุตรชายคนที่ห้าของวั่งฉวนเต๋อ ขุนนางบรรดาศักดิ์ปั๋วผู้เป็นที่นับหน้าถือตาของชาวต้าเหอ เนื่องจากเป็นขุนนางตงฉินผู้ตั้งตัวอยู่ในศีลธรรม เข้าวัดออกวาเป็นว่าเล่น หากไม่ถูกฮ่องเต้รั้งไว้ก็คงจะออกจากราชการไปบวชแล้ว“โห เช่นนั้นเมื่อครู่ข้าพูดว่าอะไร?” วั่งตานซู ฮูหยินจากตระกูลเซิ่ง ภรรยาเอกและภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของวั่งฉวนเต๋อคือมารดาของเขา หรือจะพูดให้ถูกก็
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ความสุขของวั่งซีเฉิน
บทที่ 7ความสุขของวั่งซีเฉินเสียงผักและเนื้อถูกหั่นสับเคล้าคลอไปกับเสียงกระทบกันของกระทะและตะหลิว รวมไปถึงเสียงไฟร้อนฉ่ากับน้ำเดือดปุดส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายออกมาจากห้องครัว ฟุ้งกำจายไปทั้งเรือนลามไปครอบคลุมทั้งตรอกอันเป็นความเคยชินของคนที่นี่ไปเสียแล้วเพื่อสนับสนุนความชอบของบุตรชายคนเล็กที่วั่งฉวนเต๋อรักเอ็นดูที่สุด เขาจึงซื้อเรือนที่ตั้งติดกับจวนสร้างเป็นโรงครัวให้วั่งซีเฉินโดยเฉพาะ วั่งซีเฉินยิ่งได้ทำอาหารยิ่งสนุก ไม่สนใจว่าผู้ที่มาเยือนจะเป็นกษัตริย์หรือขอทาน เพียงนำวัตถุดิบและบอกความต้องการเขาก็จะจับตะหลิวรังสรรค์รสชาติที่คนพวกนั้นมิอาจลืมเลือน หรือหากเป็นยาจกมาขอส่วนแบ่ง เขาก็จะใช้วัตถุดิบที่เหลือจากของคนอื่นมาทำอาหารที่รสเลิศไม่แพ้กันให้โดยไม่มีแบ่งแยก โรงครัวแห่งนี้จึงเป็นทั้งภัตตาคารของคนรวยและโรงทานของคนจน นับว่าได้ทำบุญไปในตัว ทำให้ผู้คนยิ่งชื่นชมสกุลวั่งเข้าไปใหญ่แดนยื่นหน้าออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ “คนต่อไป”ชายวัยกลางคนแต่งตัวหรูหรายื่นกล่องที่บรรจุวัตถุดิบเอาไว้จนเต็มให้ “คุณชายน้อยวั่งนำกล่องของข้าไปแล้วทำอะไรมาก็ได้ ข้าเชื่อในรสมือท่าน”แดนมองพืชผัก เนื้อ และเครื่องเทศ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอ
บทที่ 8เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอ“ย้อนกลับไปเดี๋ยวนี้นะ! ข้ายังไม่ได้คุยกับสหายเลย” พฤกษ์ร้องโวยวายอยู่ในรถม้าคันงามที่เร่งความเร็วเสียโคลงเคลงไปหมด“พ่อของเจ้าสั่งว่าให้รีบพาเจ้าออกมาจากเรือนของหญิงทรงเจ้าให้เร็วที่สุด อย่าให้ผู้ใดรู้เห็น คนจะลือกันได้ว่าเจ้าเป็นบ้าจนต้องไปหาคนทรง”หญิงสาวสวมชุดขาวเกล้าผมสูงห้อยดาบข้างเอวและสะพายกล่องใบใหญ่ไว้ข้างหลัง ผู้ซึ่งนั่งอยู่ในรถม้าด้วยกันกอดอกจ้องเขานิ่งด้วยสายตาดุดันจนพฤกษ์รู้สึกขนลุก“พี่หญิงหรูอิง ท่านก็ช่วยทำเป็นมองข้ามไปเสียหน่อย ให้ข้าได้คุยกับสหายอีกนิดเถอะ” พฤกษ์ร้องวิงวอน“ไม่ได้ พ่อเจ้าจ้างข้ามาดูแลเจ้า มิใช่ตามใจเจ้า” ไป๋หรูอิงตอบกลับอย่างไม่ลดความดุดันพฤกษ์สบถพลางเลิกทุบประตูอย่างยอมแพ้ หากไป๋หรูอิงตัดสินใจแล้ว เขาไม่มีทางเปลี่ยนใจนางได้‘ไป๋หรูอิง’ คือชาวยุทธภพที่บิดาจ้างมาดูแลความปลอดภัยให้กับหรวนอิน ดูแลไปดูแลมาก็กลายเป็นเหมือนแม่เหมือนพี่สาวของเขาอยู่กราย ๆตอนนี้พฤกษ์อยู่ในร่างของ ‘หรวนอิน’ บุตรชายเพียงคนเดียวของเศรษฐีพ่อค้าเกลือนาม ‘หรวนเฟิง’ บิดาผู้ร่ำรวยแต่งงานกับภรรยาเกอที่เขารักเพียงแค่คนเดียว ทว่ามารดาของหรวนอินเคราะห์ร้
Baca selengkapnya
บทที่ 9 แรงบันดาลใจของหรวนอิน
บทที่ 9แรงบันดาลใจของหรวนอิน“คุณชายหรวนอินมาแล้ว!”“คุณชายหรวน เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”“วันนี้คุณชายหรวนจะเล่นเพลงอะไร? ข้ารอฟังไม่ไหวแล้ว”“คุณชายหรวนได้โปรดเล่นเพลงเหมือนเมื่อสามวันก่อนอีกครั้งให้ข้าได้ฟังทีเถอะ”พฤกษ์โดนดึงไปทางนู้นที ดันไปทางนี้ทีจนเดินเป็นเส้นตรงไม่ได้ ไม่ว่าจะผ่านไปทางไหนในหอสุราลืมทุกข์ ทั้งสาวรินสุรา นางรำ นางสังคีต รวมไปถึงแขกเหรื่อต่างก็ทักทายเขาจนมึนไปหมดคุณชายหรวนอินที่ทุกคนเรียกหาหันไปหาผู้ดูแลสาวอย่างขอความช่วยเหลือ ไป๋หรูอิงกลับเพียงมองเขากลับมาด้วยสายตางุนงงและเดินต่อไปโดยไม่ให้ความช่วยเหลือใดราวกับนี่เป็นเรื่องปกติไม่มีอะไรน่ากังวลเจ๊เป็นผู้ดูแลประสาอะไรเนี่ย?! ช่วยด้วยโว้ย! ไม่สิ ช่วยผมด้วยคร้าบบบ!!ชายผู้น่าสงสารทำได้เพียงกรีดร้องในใจแล้วเดินไปตามการฉุดลากของสองสาวที่เขาเริ่มจะจำได้ลาง ๆ สตรีชุดม่วงมีนามว่า เมี่ยวเมี่ยว ส่วนสตรีชุดแดงมีนามว่า รั่วเหนียง ทั้งสองล้วนเป็นดาวเด่นของหอสุราลืมทุกข์แห่งนี้ ที่สำคัญคือในหัวของพฤกษ์ผุดภาพเขากับแม่นางทั้งสองและแม่นางอีกนับไม่ถ้วนกำลังร่ำสุรา เขียนกลอน เล่นดนตรีกันอย่างครื้นเครงไม่รู้จบสิ้นหรวนอิน นายนี่มันใช้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status