สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ

บทนำ

ทะลุมิติ

เสียงเพลงปรับเร่งดังกระหึ่มจนรถสั่นไปทั้งคัน แต่ก็ยังไม่อาจกลบเสียงครึกครื้นเคล้าแอลกอฮอล์ของเหล่าผู้โดยสารได้

“สอบเสร็จแล้ว เป็นไทแล้วโว้ยยยย!” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลังชูไม้ชูมือพลางร้องตะโกนอย่างเมามาย

“ไอ้แดน มึงพูดงี้มาตั้งแต่ร้านเหล้ายันร้านคาราโอเกะจนจะกลับแล้วนะ” ชายหนุ่มในวัยเดียวกันที่นั่งด้านข้างพูดเสียงยานคางด้วยใบหน้าที่แดงก่ำบ่งบอกถึงอาการเมาไม่แพ้กัน

“อะไรวะ ไอ้เรน ไม่เมาไม่กลับ!” แดนที่คิดว่าตนยังอยู่ในร้านคาราโอเกะกอดคอเพื่อนพลางเอื้อมมือหาน้ำเมามาซดต่อ

“พวกขี้เมาเอ๊ย พลังเหลือล้นกันซะจริง” ผู้ซึ่งประจำตำแหน่งคนขับรถหนึ่งเดียวที่ยังมีสติครบถ้วนเคาะพวงมาลัยรอสัญญาณไฟจราจรกลางสี่แยกในยามตีสองด้วยความง่วงงุนปนเหนื่อยหน่าย ดึกดื่นขนาดนี้ยังจะมีไฟแดงอีก ทั้งที่บนถนนตอนนี้มีแค่รถของพวกเขาคันเดียวเท่านั้น

”อิจฉาล่ะสิ ไอ้พฤกษ์ คนแพ้แอลกอฮอล์อย่างมึงแม่งน่าสงสารว่ะ“ ชายที่นั่งอยู่ในที่นั่งข้างคนขับทำหน้ากวนประสาทหยอกเย้าเพื่อน

”เออดิวะ อยากเมาเป็นหมาแบบพวกมึงก็ทำไม่ได้ แล้วยังต้องมาคอยเก็บศพพวกมึงอีก“ พฤกษ์ตอบกลับวีที่นั่งด้านข้างอย่างเซ็งสุดชีวิต ในที่สุดไฟจราจรก็สลับไปเป็นสีเขียว พฤกษ์เหยียบคันเร่งออกตัวอย่างไม่รอช้า ”อย่าเอามือมาบังดิวะ ไอ้วี นอนตายห่าไปเลยไป๊!“

ความเร่งปลุกกระตุ้นผู้มึนเมาจนลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ตัวเองยังคิดว่าอยู่ในร้านคาราโอเกะ แดนตะโกนแข่งกับลำโพงจากที่นั่งด้านหลัง “ซิ่งเลย!”

“เหยียบมิดเลยเพ่!” เรนที่นั่งข้างแดนเองก็ไม่น้อยหน้า

“ถนนนี้พ่อกูซื้อไว้แล้ว ขับโลด!” วียังคงปัดมือไปมาอย่างอยู่ไม่สุขราวกับปลาหมึกไม่หยุด

คนเมาช่วยกันส่งเสียงเชียร์อย่างครื้นเครง คนมีสติคนสุดท้ายที่เหลืออยู่อย่างพฤกษ์เองก็อยากจะรีบขับรถไปให้เร็วที่สุดเหมือนกัน จะได้ถีบขี้เมาพวกนี้ลงจากรถเสียที แต่เขาก็ยังรักชีวิตอยู่ จึงทำได้แต่บุ้ยปากจดจ่อไปกับท้องถนนตรงหน้า ทำหูทวนลมไม่ฟังพวกขี้เมาที่จ้องจะทำลายสมาธิของเขาให้ว่อกแว่กเหมือนตอนเรียนเลกเชอร์

ชั่วจังหวะที่พฤกษ์เพิ่งจะเหยียบคันเร่งไปได้ไม่ทันไร แสงสว่างวาบจากไฟหน้ารถที่ไม่ใช่คันที่เขาขับอยู่ก็สาดเข้ามา แรงกระแทกรุนแรงส่งให้หัวรถสะบัดไปทางซ้าย เสียงเฮฮากลายเป็นตะโกนโหวกเหวกด้วยความตกใจ

พฤกษ์ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งที่โดนชนพอดีศีรษะกระแทกพวงมาลัยอย่างแรงจนถุงลมนิรภัยทำงาน เลือดไหลจากรอยแตกที่ศีรษะบดบังการมองเห็น อุบัติเหตุฉับพลันทำให้เขาแทบจะประคองสติไม่อยู่

รถเจ้ากรรมที่พุ่งมาชนพวกเขาโดยไม่ดูตาม้าตาเรือไม่ได้จอดเพื่อระงับเหตุ มันกลับเพิ่มความเร็วขึ้นกว่าเดิม หน้ารถที่แบนยู่ยี่เกี่ยวเอารถของพฤกษ์ไปด้วย ลากกลุ่มเพื่อนทั้งสี่ให้พุ่งไปบนถนนด้วยกัน

“เชี่ยไรวะเนี่ย?!” เรนสร่างเมาทันที

“รถชน เราโดนชนแล้ว!” แดนร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนก

“ไอ้พฤกษ์เลือดไหล ไอ้พฤกษ์ มึงตื่นสิวะ!” วีพยายามใช้มือกดแผลที่ศีรษะของเพื่อนไว้เพื่อห้ามเลือด แต่มันกลับทำได้ยากยิ่งเนื่องจากรถยังเคลื่อนที่อย่างไร้ความมั่นคงประกอบกับมีถุงลมนิรภัยขวางกั้น

“โทระ…ศัพท์”

พฤกษ์ใช้เสี้ยวสติสุดท้ายเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบากเพื่อเตือนสติให้เพื่อน ๆ ขอความช่วยเหลือก่อนจะหมดสติไป

ความแตกตื่นเข้าครอบงำคนทั้งสามที่ยังตื่นอยู่ เรนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง ในจังหวะนั้นรถก็สะบัดอย่างรุนแรงจนคนด้านในลอยกระเด็น อุปกรณ์ขอความช่วยเหลือหลุดมือไปพร้อมกับความหวังที่ปลิดปลิว ทางด้านแดนกำโทรศัพท์ของตนไว้แน่นจนผ่านจังหวะนรกมาได้ แต่แบตเตอรี่กลับหมดจนเปิดหน้าจอไม่ขึ้น

พวกเขาถูกลากไปด้วยความเร็วสูง ทางข้างหน้าที่รถยนต์ซึ่งเกี่ยวกันอยู่ทั้งสองคันกำลังพุ่งตรงไปกลับไม่ใช่ถนนลาดยางมะตอยสีหม่น แต่เป็นช่องว่างมืดทะมึนที่เต็มไปด้วยสสารขมุกขมัวล่องลอยโดยรอบ ราวกับพวกเขากำลังตรงเข้าสู่หลุมดำในจักรวาลอันลี้ลับตีตั๋วดิ่งลงสู่ขุมนรก

และทุกอย่างก็ดับมืดไป