Todos os capítulos de สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 10โฉมสะคราญแห่งต้าเหอวีถูกพากลับจวนด้วยรถม้าสีดำทะมึนที่มีโครงสร้างปกปิดแน่นหนาจนเหมือนถูกขังอยู่ในคุกเคลื่อนที่เสียมากกว่า ทุกย่างก้าวที่ม้าควบวิ่ง ภาพความทรงจำของเหตุการณ์ในลักษณะนี้ของร่างต้นก็ค่อย ๆ หลั่งไหลออกมามากขึ้นแต่น่าแปลก โจวม่านที่เป็นคนรับใช้ประจำกายตั้งแต่เด็กควรจะมารับและนั่งรถม้ากลับมาพร้อมกันสิถ้าโจวม่านไม่อยู่ตรงนี้ ก็แปลได้แค่ความหมายเดียว คือเขาถูกจับไปลงโทษอีกแล้ววีตบกบาลดังแปะ “หวังลี่หยางเอ๊ย หวังลี่หยาง นายไปทำอะไรเดือดร้อนคนอื่นเขาอีกแล้ว“‘หวังลี่หยาง‘ บุตรชายคนที่สี่ของแม่ทัพหวังเซียนกับภรรยาเอก ขุนนางยศศักดิ์โหวรุ่นที่สามของตระกูล เขาได้ชื่ออันมีความหมายว่า มหาสมุทรอันงดงาม เนื่องจากส่อแววงามมาตั้งแต่เกิด ยิ่งโตความงามก็ยิ่งเฉิดฉาย ดั่งรวบรวมความงดงามของแม่น้ำทั่วทั้งต้าเหอรวมกันเป็นมหาสมุทรอันมิอาจประมาณความกว้างใหญ่ได้บัดนี้ หวังลี่หยางย่างก้าวเข้าสู่วัยพร้อมออกเรือนก็ยิ่งงดงามล่มบ้านล่มเมือง บรรดากวีเอกจิตกรเอกต่างก็เขียนกลอนวาดภาพพรรณนาความงามของเขาจนชื่อเสียงยิ่งเลื่องลือไปไกลถึงต่างแคว้นความงามของเขานั้นทำให้ผู้คนทั่วทั้งต้าเหอหลงใหล โชค

บทที่ 12งานชมดอกเบญจมาศ (1) วั่งซีเฉินที่ภายในคือแดนนั่งหน้าบูดอยู่ในรถม้าของตระกูลวั่ง วันนี้เขาถูกแม่สุดเฮี้ยบปลุกมาแต่เช้า จับขัดสีฉวีวรรณอบเครื่องหอมจนแทบจะกลายเป็นขนมอบร่ำอยู่แล้วว่าแล้วก็อยากกินขึ้นมาเลย “อยากกินขนมดอกลำดวนจังเลยน้า… โอ๊ย! ท่านแม่ ท่านตีข้าทำไมเนี่ย?“ ”เอาแต่เพ้อถึงอาหารได้ทั้งวัน หัดคิดถึงอนาคตของตัวเจ้าเองบ้างสิ“ ”แล้วจะมาคิดถึงอนาคตอะไรตอนนี้ เราไม่ได้กำลังไปเที่ยวเล่นกันหรือ?“ ”เจ้านี่มัน… เฮ้อ!“ วั่งฮูหยินถอนหายใจอย่างแรงจนปอดแทบหลุด ”ข้าริสู้อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าไปขอพรกับบรรพบุรุษ ให้คนจับเจ้าล้างเนื้อตัวตกแต่งด้วยชุดที่งามที่สุด แต่เจ้ากลับไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด เคราะห์แบบใดกันหนอ ทำให้ข้าต้องมีลูกเกออย่างเจ้า“ แดนคว่ำปากอย่างไม่ชอบใจ ตกลงแล้วเกอมันคืออะไรกันแน่ คำเหยียดเฉพาะกลุ่มของคนในโลกนี้หรืออย่างไร? ตอนเข้าครัวก็ทีหนึ่งแล้ว เขาแค่จะถกแขนเสื้อยาวเกะกะขึ้น ป้าเฮ่อก็รีบร้อนมาห้ามบอกว่าเป็นเกอมิอาจเปิดเผยร่างกายได้ จะว่าไปชุดของเขาทุกชุดก็เป็นชุดคอสูงด้วยนี่นา ”มีลูกอย่างข้าไม่ดีตรงไหน? ชีวิตท่านออกจะมีรสชาติมากไม่ใช่หรืออย่างไร?“ ”รสชาติกับ

บทที่ 14งานชมดอกเบญจมาศ (3) “โอ๊ยน่อ! กว่าจะหลุดมาได้ มือแม่หรือคีมหนีบ จับแน่นจนกระดูกแตกแล้วมั้ง” แดนฝ่าฝูงชนออกมาหลบมุมให้พอได้มีอากาศหายใจ เขายืนสลัดมือไปมาคลายอาการปวดเมื่อย“คุณชายห้าท่านอยู่ไหน? คุณชายห้าขอรับ!” “ข้าอยู่นี่ ๆ ไม่ต้องตะโกนแล้ว” แดนดึงตัวอาหงออกมาจากกลุ่มคนที่อัดแน่นเป็นปลากระป๋อง “คุณชายห้า! ข้าน้อยตกใจแทบแย่ นึกว่าพลัดหลงกับท่านไปเสียแล้ว” อาหงโพล่งออกมาด้วยความโล่งใจ “แล้วนายหญิงใหญ่ล่ะขอรับ?” “รายนั้นพลัดหลงแล้วจริง ๆ” แดนตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ผิดกับอาหงที่กลับมาร้องด้วยความกระวนกระวายใหม่ “แย่แล้ว! แบบนี้ไม่ดีแน่ รีบตามหานายหญิงใหญ่กันเถอะขอรับ!” อาหงกอดแขนจะพาเจ้านายกลับสู่อ้อมอกมารดาด้วยความมุ่งมั่น แดนรีบใช้มืออีกข้างเกาะเสารั้งทั้งตัวเขาและคนใช้ไว้ “ใจเย็น ไอ้น้อง! ไม่เห็นรึไงว่าคนมากขนาดนั้น เดี๋ยวก็ขาดอากาศหายใจตายกันพอดี” “ไอ้น้อง…?” แดนโบกมือปัดกลบเกลื่อน “ช่างเถอะ ๆ ว่าแต่ปกติงานชมดอกเบญจมาศพื้นที่ตั้งกว้างขวาง เหตุใดจึงมากระจุกกันแค่ที่นี่เล่า?” “เพราะตระกูลหวังน่ะสิขอรับ” “ตระกูลหวัง?” “ขอรับ ตระกูลหวังของหวังโหวที่คุณชายรู้จักดีนั่นแห

บทที่ 16แอบหนีกลางดึก แดนมองซ้ายมองขวา เมื่อมั่นใจว่าไม่มีคน เขาก็ออกประตูจวนที่เชื่อมต่อกับโรงครัวข้างจวนไป ข้างนอกนั้นกลับมีคนรอเขาอยู่แล้ว “อาหง เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” แดนกระซิบถามด้วยความตกใจ “ข้าได้ยินเสียงดังเลยไปดูในห้องนอนท่าน แต่คุณชายห้าก็หายไปแล้ว ข้าเลยมารออยู่ที่นี่ขอรับ” “เจ้านี่ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก อย่าเอาไปบอกท่านแม่เด็ดขาดล่ะ” อาหงพยักหน้าแข็งขัน “ได้ขอรับ แต่คุณชายห้าต้องกลับไปนอนที่ห้องขอรับ” แดนอ้าปากค้าง ที่อาหงมาก็เพื่อที่จะหยุดเขานี่นา! “อาหง เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าไปไม่นานหรอก” คุณชายผู้พยายามหนีออกจากจวนสาวเท้าไปข้างหน้า คนรับใช้ประจำกายกลับกางแขนเอาตัวมาบังทางไว้ “คุณชายห้า เรารีบกลับกันเถอะขอรับ ก่อนที่คนอื่นจะรู้ตัว” “หา? ก็บอกให้เจ้าไปไงเล่า!” “หากท่านไม่ยอมกลับ ข้าน้อยจะตะโกนนะขอรับ!” ปากที่อ้ากว้างเตรียมตะโกนของอาหงกลับถูกก้อนซาลาเปาทั้งลูกยัดจนอุดปาก “เจ้า… เจ้าคนจรนี่!” “ข้าน้อยมารบกวนคุณชายน้อยอีกแล้ว“ คนจรจัดฉีกยิ้มกว้างเผยฟันที่มีคราบดำติดได้น่าอุจาดสายตา ในมือโยนซาลาเปาอีกลูกก่อนจะกัดไปคำโต แดนชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธเกรี้ยว ”เจ้าถึงก

บทที่ 18ยามวิกาลคือเวลาของเรา (1) คำถามที่สำคัญที่สุดกลับไม่มีใครมีเข้าใจเรื่องราวมากพอที่จะแสดงความเห็นออกมาได้ สุดท้ายทั้งสี่จึงตัดสินใจหาหนทางเอาชีวิตให้รอดในโลกนี้ไปจนกว่าจะหาทางกลับไปได้ไปก่อน "แคว้นที่เราอยู่มีชื่อว่าชิงเหอ ได้ชื่อนี่เพราะในแคว้นเต็มไปด้วยแม่น้ำสีเขียวดั่งสายมรกตสายน้อยใหญ่ไหลตัดผ่าน เรียกโดยย่อว่า ต้าเหอ และเพราะสายน้ำเหล่านี้ทำให้ต้าเหอเป็นแคว้นที่เน้นทำการค้า อีกทั้งยังผูกมิตรกับเหล่าสำนักบำเพ็ญเพียรอีกด้วย” เรนเล่าถึงสิ่งที่เขาพอจะระลึกได้ “เราทะลุมิติมาอยู่ในที่ที่ไม่เลวเลยแฮะ อย่างน้อยก็ดูอยู่สบายไร้ซึ่งสงคราม” พฤกษ์ผู้ใช้ชีวิตสบายที่สุดกล่าว “พวกนายไม่มีความทรงจำของร่างเดิมเลยเหรอ?” เรนขมวดคิ้วสงสัย ทำไมเป็นเขาที่ต้องเป็นคนอธิบายอยู่ตลอด “ก็พอมีบ้าง แต่ต้องใช้เวลานึกหน่อย” พฤกษ์ยักไหล่ “กูก็เหมือนกัน ส่วนใหญ่ต้องมีเหตุการณ์ที่เชื่อมโยงกับความทรงจำนั้น ๆ ถึงจะจำขึ้นมาได้” แดนเสริม “กูจำได้ว่าร่างต้นกูสนิทกับร่างต้นพวกมึงมาก แต่น่าแปลก แม้แต่ชื่อของสามคนนี้กูกลับไม่รู้” วีตั้งข้อสงสัย “ก็จริง” เรนเพิ่งจะสังเกตตอนวีพูดออกมา “เออว่ะ” แดนก็เช่นกัน “