บททั้งหมดของ My Wife เมียเด็กของนายวิศวะ: บทที่ 121 - บทที่ 130

หึ! ต้องให้ผมใช้ไม้ตายแบบนี้ไง ถึงจะยอมสยบให้...@สนามแข่งรถ"เรียกพวกที่มีเรื่องมาพบผมหน่อย" หลังจากที่มาถึงสนามแข็งรถ โคลด์ที่เป็นลูกน้องคนสนิทของผมยืนรอรับผมหน้าตึกที่เป็นห้องทำงานของผมอยู่ก่อนแล้ว ผมที่ลงจากรถพร้อมสวยเลยสั่งให้ไปเรียกตัวผู้ก่อเรื่องให้มาพบผมที่ห้องทันทีโคลด์จึงพยักหน้ารับคำส

ผมกลับมาที่คอนโดตัวเองหลังจากที่ตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปที่คอนโดสวย เดินเข้าไปในห้องแล้วล้มตัวนอนลงบนเตียงคิงไซซ์ที่ไม่ได้กลับมานอนเกือบเดือนทันที เอาว่ะ แค่คืนเดียวเอง นอนคนเดียวบ้างมันจะเป็นไรไปวะ ที่ผ่านมาก็นอนคนเดียวได้ตั้งหลายปี แค่ย้ายตัวเองกลับมานอนที่ห้องอีกครั้งมันไม่ตายหรอกไอ้เธียรแต่แม่ง ผ

"ว่าไงคะชะนี เมื่อคืนเป็นไงบ้างได้คุยกับผัวปะ เห็นพี่ทามบอกว่าอาการหนักเลยนะพี่เธียรอะ" ทันทีที่เดินไปถึงโต๊ะที่เพื่อนทั้งสองคนอย่างน้ำพิ้งค์และพริกไทยนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ยัยน้ำพิ้งค์ผู้รู้เหตุการณ์เมื่อคืนดี มันก็เริ่มแซวฉันทันทีที่เห็นหน้าฉันมาแต่ไกลเหอะ มันก็อาการหนักอย่างที่ยัยน้ำพิ้งค์ว่าจริงๆ

หลายชั่วโมงต่อมา...หลังจากที่ฉันและเพื่อนทั้งสองคนนั่งกินชาบูที่ร้านตามที่ตกลงเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราทั้งสามคนก็ได้แยกย้ายกลับตามอัธยาศัย ฉันที่กลับมาถึงคอนโดแล้วจึงเก็บข้าวของที่ซื้อมาถือไว้ในมืออย่างพะรุงพะรัง ก่อนจะเดินไปกดลิฟต์ขึ้นชั้นที่ฉันพักอาศัยอยู่ ยืนอยู่ในลิฟต์ได้ไม่นานก็ถึงชั้นที่ฉันพ

พรึบ!เฮือก!ฉันรีบหันขวับหน้าตรงมองไปข้างหน้าทันทีที่เห็นว่าพี่เธียรเริ่มขยับเขยื้อนร่างกาย ใช่ ฉันคิดว่าตอนนี้พี่เธียรน่าจะตื่นแล้ว แต่ทำไงดีล่ะฉันไม่สามารถที่จะมองพี่เธียรว่ากำลังทำอะไร เนื่องจากฉันกำลังหลบสายตาพี่เธียรอยู่แต่เอาเถอะถ้าฉันแอบเหลือบมองนิดหน่อยก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง“ทำอะไร”พรึบ