Lahat ng Kabanata ng My Wife เมียเด็กของนายวิศวะ: Kabanata 151 - Kabanata 160

หลายสัปดาห์ต่อมา... หลังจากวันนั้นที่ฉันจูบกับพี่โยธาอีกครั้ง เราก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย... ใช่แล้ว เราไม่ได้เจอหน้ากัน ฉันไปกินข้าวที่โรงอาหารวิศวะกับเพื่อนและเพื่อนของเขาอย่างพี่ทามไทพี่เธียรเฉกเช่นทุกวันก็ไม่ได้เจอหน้าเขา ฉันส่งข้อความถามอะไรไปเขาก็ไม่ตอบฉันเลย ไม่รู้ว่าบล็อกฉันไปแล้วหรือเปล่า

ฉันตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเสียงที่ว่าคุ้นเคยเมื่อกี้จะใช่พี่โยธาจริงๆ หรือเปล่า สรุปคือใช่เขาจริงๆ ด้วย แถมตอนนี้เขาก็ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตัวเองด้วยว่าจะเจอฉันที่นี้ แต่สายตาและสีหน้านั่นก็เปลี่ยนเป็นอีกแบบทันทีเมื่อเขาตั้งสติได้ ก่อนจะหันไปทางพี่บาเทนเดอร์อีกครั้งเพื่อรับคำตอบที่

“เหอะ! ที่นั่นมันก็ไม่เหมาะกับเธอพอๆ กับผับนั่นเหมือนกัน” ดูพูดเข้า ชอบจริงๆ เลยผู้ชายปฏิเสธเก่งเนี่ย “ไม่จริง ห้องพี่เหมาะกับพริกที่สุด” เอาสิ ในเมื่อห้ามฉันไม่ให้เข้าผับนั่นก็พาฉันกลับห้องตัวเองสิ พาไปสิ มองหน้าทำไมล่ะ ถ้าไม่พาฉันกลับที่ห้องของตัวเองฉันก็จะหาทางกลับไปที่ผับนั่นอีกครั้ง ดูสิเขาจะ

“เธอไม่กลัวว่าตัวเองจะต้องมาตายเพราะฉันหรือไง” “หมายความว่าไงที่ต้องตายเพราะพี่” “ฉันพูดไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่าอยู่ห่างๆ ฉัน ถ้าเลิกชอบได้จะยิ่งดี” “อ่อ รู้ละที่พี่พูดเมื่อกี้ไม่ใช่ว่าซวยอะไรหรอก พี่แค่ต้องการอยากสกัดไม่ให้พริกจีบพี่ต่อแค่นั้นเอง ใช่ปะ?” “ฉันแค่ไม่อยากให้เธอมาซวยเพรา

"หรือว่ามึงรอเก้อวะพริก…เดี๋ยวกูทักถามพี่ทามให้ดีกว่า" ว่าจบน้ำพิ้งค์เพื่อนสนิทคนเดียวที่นั่งอยู่กับเธอตอนนี้ก็กดเข้าแอพสีเขียวทักถามแฟนตัวเองทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พิมพ์ถามจบประโยคร่างสูงในชุดช็อปสีแดงของคณะวิศวะก็ปรากฏตัวขึ้นมา "กูว่ามึงไม่ต้องถามให้เสียเวลาเถอะวะ นู้น...ผัวมึงเดินมานู้นแล้ว" พริ