All Chapters of เกมสวาทบนรถเมล์: Chapter 1 - Chapter 7

ผมชื่อเฉินเฉิง ผมเคยอ่านหนังสือจิตวิทยามาสองสามเล่มทำให้รู้ว่ามีผู้หญิงประเภทหนึ่งที่ต่อให้โดนลวนลามก็ไม่กล้าส่งเสียงโวยวายนั่นก็คือพวกผู้หญิงที่ฐานะทางบ้านค่อนข้างยากจน และไม่ค่อยได้พบเจอโลกกว้าง จนทำให้มีปมด้อยฝังรากอยู่ภายในใจหลังจากคัดเลือกอยู่นาน ผมก็เล็งเป้าหมายไปที่เหล่านักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งพวกที่มีที่บ้านขับรถมาส่ง มักจะเป็นพวกที่มีฐานะเป้าหมายที่ดีที่สุดคือเด็กสาวประเภทที่ต้องถือกระเป๋าเดินทางด้วยตัวเอง แล้วก็นั่งรถเมล์มาโรงเรียนคนเดียวนักศึกษาเหล่านี้ไม่เพียงแต่จะอายุครบสิบแปดปีเต็มแล้ว แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ทางโรงเรียนไม่เคยมีหลักสูตรสอนเรื่องความปลอดภัยทางเพศเลยประกอบกับที่ผ่านมาพวกเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนหนังสือ ไม่ค่อยได้ติดต่อกับโลกภายนอกทำให้วุฒิภาวะทางจิตใจของพวกเธอยังไม่โตเต็มที่ผมอายุสามสิบกว่าแล้ว แต่ยังไม่มีเมียสักที ทุกๆ วันต้องอดกลั้นไว้จนทรมานไปหมด รู้สึกเหมือนร่างกายจะพังเพราะความอัดอั้นนี้อยู่แล้วดังนั้นเด็กสาวพวกนี้จึงเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับผมวันนี้สบโอกาสช่วงเปิดเทอมใหม่ ผมจึงขึ้นรถเมล์สายที่มุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยอาชีวะแ

ท่ามกลางการโถมเข้าใส่ที่ดุดันของผม เธอขบฟันแน่น พยายามต่อสู้กับความเสียวซ่านที่แล่นพล่านอยู่ในร่างกายอย่างสุดกำลัง โดยไม่กล้าปริปากส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียวผมไม่เคยลองของนุ่มนิ่มและคับแน่นขนาดนี้จากสาวสวยคนไหนมาก่อนเลยความรู้สึกมันเหมือนกับร่างกายกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ ทั้งอิสระและสุขสมอย่างบอกไม่ถูกโดยเฉพาะในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านขนาดนี้ ความรู้สึกผิดบาปที่ห่อหุ้มไปกับแรงราคะ ทำให้ฮอร์โมนในสมองพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันทีตอนแรกผมยังขยับเขยื้อนอย่างช้าๆ แต่ร่างกายกลับยิ่งโหยหาและความรู้สึกนั้นก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆร่างกายของผมเริ่มเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่เธอช่างบอบบางเหลือเกิน ร่างทั้งร่างของเธอถูกผมกระแทกกระทั้นจนตัวลอยเคว้งเหมือนกับลูกไก่ตัวน้อยๆ ที่แสนบอบบาง ซึ่งถูกผมพยุงให้ลอยอยู่กลางอากาศจนเท้าทั้งสองข้างลอยพ้นพื้นผมใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดเธอไว้แน่น เพื่อไม่ให้เธอสูญเสียการทรงตัวไปเสียก่อนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว เริ่มส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาจากลำคอการกระทำของพวกเราทั้งสองเริ่มดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบข้างเข้าให้แล้วพวกเข

คำพูดของเขาที่ออกจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้ผู้คนรอบข้างเกิดความปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง ต่างพากันเออออเห็นดีเห็นงามไปกับข้อสงสัยของเขาบางคนถึงกับข่มขู่ว่าจะไม่ยอมให้ผมลงรถ และจะลากตัวผมไปส่งที่สถานีตำรวจให้ได้ผมลอบยิ้มที่มุมปากอย่างแผ่วเบา โดยไม่แยแสต่อคำถากถางเสียดสีของคนเหล่านี้เลยแม้แต่นิดเดียวตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ผมจะตอบโต้ ผมต้องปรนเปรอสาวน้อยคนนี้ให้ถึงที่สุดเสียก่อนพอถึงตอนนั้น เมื่อสาวน้อยคนนี้เป็นฝ่ายโอบกอดและจูบผมอย่างเต็มใจ มันจะเป็นการตบหน้าทุกคนอย่างรุนแรงที่สุดเสียงประณามจากคนรอบข้างดังระงมมากขึ้นเรื่อยๆบ้างก็ว่าผมเป็นสิบสิบแปดมงกุฎ เป็นเดนมนุษย์ เป็นพวกวิตถารที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าควบคุมผู้หญิงสรุปว่ามีคำด่าสารพัดรูปแบบพ่นออกมาในวินาทีนั้นเอง ผมรู้สึกได้ถึงความคับแน่นไปทั่วร่าง ร่างกายของสาวน้อยเกิดการหดเกร็งอย่างรุนแรงผมรู้ดีว่า เธอไปถึงฝั่งฝันเรียบร้อยแล้วคราวนี้แหละ ถึงเวลาเดินเกมของผมบ้างผมรูดซิปกางเกงจนเรียบร้อย พลางโอบกอดสาวน้อยคนนี้ไว้แล้วกระซิบถามเบาๆ "เป็นยังไงบ้างจ๊ะ สบายตัวไหม?"เธอพยักหน้าตอบรับเบาๆ แววตาของเธอหวานเยิ้มจนแทบจะกลั่นออกมาเป

ผมยิ้มพลางยักไหล่ โดยไม่คิดจะอธิบายอะไรต่อคนพวกนี้อธิบายไปก็ไม่เข้าใจหรอก พวกเขาเลือกจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากเชื่อเท่านั้นสรุปแล้ว ก็แค่พวกขี้ขลาดผมหยิบหนังสือจิตวิทยาเล่มนั้นออกมา อาศัยช่วงเวลาอู้งานเปิดอ่านดูอีกครั้งดูท่าหนังสือเล่มนี้จะได้ผลจริงๆ บันทึกที่คั่นอยู่ระหว่างหน้ากระดาษคือประสบการณ์ที่ผมได้ลงมือปฏิบัติจริง ทุกย่างก้าวล้วนสอดรับกับจุดอ่อนของความเป็นมนุษย์ได้อย่างแม่นยำ ส่วนข่าวลือเรื่อง "ลูกเศรษฐี" อะไรนั่น ก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่ฝูงชนยินดีจะเชื่อไปเองต่างหากสิ่งที่ทำให้ผมใจเต้นจริงๆ คือความสะใจในการควบคุมอารมณ์ เพียงแค่สายตาหนึ่งคู่ คำกระซิบหนึ่งประโยค หรือการนิ่งเงียบในจังหวะที่เหมาะสม ก็สามารถชักนำพฤติกรรมของเธอได้แล้วความพึ่งพิงของหลินเหยาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือผลลัพธ์ที่ผมออกแบบไว้อย่างประณีตในวิดีโอที่เป็นประเด็นร้อนบนโลกโซเชียล การกระทำที่ดูเหมือนจะทำไปส่งๆ ของผม แท้จริงแล้วล้วนเป็นการถอดบทเรียนจากกรณีศึกษาคลาสสิกในหนังสือทั้งสิ้นในเวลานี้ การเยินยอของเพื่อนร่วมงานกลายเป็นแค่เครื่องเคียงที่น่าตลก พวกเขาไม่มีวันเข้าใจกฎกติกาของเกมนี้หรอกการควบค