All Chapters of ระบบยอดหญิง ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมถูกแลกด้วยข้าวสาร: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 เงาปริศนาและรอยสักแมงป่องหลายวันผ่านไป กิจการค้าผักวิญญาณและปลาเนื้อหวานของบ้านสกุลเซียวดำเนินไปอย่างราบรื่น เงินทองไหลมาเทมาไม่ขาดสายจนหลินเยี่ยนเยว่แทบจะนับตั๋วเงินไม่ทัน ชาวบ้านในหมู่บ้านชิงสุ่ยต่างพากันยกย่องสรรเสริญ จากที่เคยดูถูกเหยียดหยาม ตอนนี้กลับกลายเป็นความเกรงใจและอยากจะเข้ามาตีสนิทเพื่อขอส่วนบุญทว่าในขณะที่หลินเยี่ยนเยว่กำลังมีความสุขกับการวางแผนขยายเล้าไก่ เซียวจวินเหอกลับมีท่าทีที่เปลี่ยนไป เขามักจะตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบบ้าน และใช้เวลาช่วงกลางวันหายเข้าไปในป่าลึกนานผิดปกติบ่ายวันหนึ่ง เซียวจวินเหอกลับมาจากป่าพร้อมกับกระต่ายป่าสองตัว ทว่าสีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าทุกวัน ที่โคนต้นไม้ใหญ่ห่างจากตัวบ้านไปเพียงสองลี้ เขาพบร่องรอยบางอย่าง ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ รอยมีดที่กรีดลงบนเปลือกไม้เป็นรูปแมงป่องชูหาง สัญลักษณ์ของกลุ่มมือสังหารแมงป่องโลหิต ศัตรูคู่อาฆาตที่เขาเคยล้างบางไปเมื่อสามปีก่อน แต่ดูเหมือนพวกมันจะยังไม่สิ้นซาก และพวกมันดมกลิ่นเจอเขาแล้ว“ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” หลินเยี่ยนเยว่ทักขึ้นเมื่อเห็นสามียืนเหม่อลอยอยู

ตอนที่ 23 สู่เมืองหลวงและตึกร้างอาถรรพ์การเดินทางจากหมู่บ้านชิงสุ่ยมายังเมืองหลวงกินเวลาเกือบครึ่งเดือน สองสามีภรรยาต้องรอนแรมกลางป่าเขา อาศัยทักษะการล่าสัตว์ของเซียวจวินเหอและฝีมือการทำอาหารของหลินเยี่ยนเยว่ ทำให้การเดินทางไม่ได้ลำบากยากเข็ญนักจนกระทั่งเช้าตรู่วันหนึ่ง กำแพงเมืองสูงตระหง่านเสียดฟ้าก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา ธงสีแดงทองโบกสะบัดอยู่บนยอดหอคอย ทหารยามเดินตรวจตราอย่างเข้มงวด นี่คือเมืองหลวงจุดศูนย์กลางความเจริญและอำนาจของแคว้น“ถึงแล้วหรือเจ้าคะท่านพี่ ยิ่งใหญ่สมคำร่ำลือจริง ๆ” หลินเยี่ยนเยว่เลิกม่านรถม้าขึ้นมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ ถนนเรียบไม่มีหลุมบ่อให้รถม้าสะเทือน ร้านรวงสองข้างทางคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายที่แต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดี ต่างจากชาวบ้านในชนบทราวฟ้ากับเหวเซียวจวินเหอบังคับรถม้าให้ชะลอความเร็วลง แววตาของเขาไหววูบเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพที่คุ้นเคยในอดีต แต่เขาก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย“เราต้องหาที่พักก่อน แล้วค่อยออกหาทำเลค้าขาย”หลังจากหาโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ พักผ่อนได้หนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งคู่ก็ติดต่อนายหน้าค้าที่ดิน เพื่อหาเช่าตึกแถวสำหรับเปิดร้านอาหาร นายห

ตอนที่ 25 ศัตรูเก่าและรสชาติที่คิดถึงยามอู่ (11.00 – 12.59 น.) ของวันเปิดร้าน ภัตตาคารกุ้ยหลายคลาคล่ำไปด้วยผู้คนจนแน่นขนัด ไม่ใช่เพียงเพราะข่าวลือเรื่องเจ้าของร้านปราบนักเลงเมื่อเช้า แต่เป็นเพราะกลิ่นหอม ที่ยั่วยวนจนท้องร้องระงมไปทั้งถนน“เชิญเจ้าค่ะ เชิญเจ้าค่ะ! วันนี้เปิดร้านวันแรก เป็ดย่างน้ำผึ้งและหมูกรอบหนังแก้ว ลดราคาพิเศษ” หลินเยี่ยนเยว่ยืนต้อนรับลูกค้าอยู่ที่หน้าร้านด้วยรอยยิ้มหวาน ใบหน้างดงามและการเจรจาที่ฉะฉานของนางดึงดูดลูกค้าให้เดินเข้าร้านราวกับต้องมนต์สะกด ภายในร้าน เสี่ยวลิ่วและบ่าวคนอื่น ๆ วิ่งยกอาหารกันมือเป็นระวิง เสียงกินอาหารของลูกค้า และเสียงตะหลิวของพ่อครัวดังออกมาไม่ได้หยุดที่โต๊ะมุมสุดอันเงียบสงบ บุรุษหนุ่มรูปงามสองคนในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มและสีขาวสะอาดตานั่งจิบชาเงียบ ๆ ท่าทางสูงศักดิ์จนชาวบ้านทั่วไปไม่กล้าเฉียดใกล้ คนหนึ่งคือหลี่เสวียน องค์รัชทายาทที่ปลอมตัวมา อีกคนคือ จางเหว่ยองครักษ์คนสนิทที่มาในคราบบัณฑิตแก่เรียน“รสชาตินี้...” หลี่เสวียนคีบเป็ดย่างหนังกรอบเข้าปาก ดวงตาของพระองค์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสสัมผัสที่กรอบนอกนุ่มใน กลิ่นหอมของสมุนไพรและน้ำผึ้

ตอนที่ 27 ปิดเมืองล่าและราชโองการสายฟ้าแลบเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในเมืองหลวงที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความอึมครึมและหวาดหวั่น ข่าวเรื่องศพชายฉกรรจ์นับสิบศพที่ถูกกองประจานไว้หน้าจวนรุ่ยอ๋องแพร่สะพัดไปราวดอกเห็ดหน้าฝน บ้างลือว่าเป็นฝีมือของพรรคมาร บ้างลือว่าเป็นความแค้นส่วนตัวของจอมยุทธ์พเนจร แต่สำหรับผู้ที่รู้ตื้นลึกหนาบาง ข่าวนี้คือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจวนรุ่ยอ๋อง“บัดซบ! บัดซบที่สุด!” เสียงตวาดลั่นของรุ่ยอ๋องดังสะท้อนก้องห้องโถง แจกันลายครามราคาแพงถูกปาลงพื้นแตกกระจายระบายอารมณ์ ใบหน้าของบุรุษผู้สูงศักดิ์บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ“มันกล้า... มันกล้าหยามข้าถึงเพียงนี้! ไอ้คนแซ่เซียว!”รุ่ยอ๋องเดินวนไปมาดุจเสือติดจั่น ความลับที่ว่าแม่ทัพเซียวจวินเหอยังไม่ตายนั้นน่ากลัวพอแล้ว แต่การที่มันกล้าเปิดเผยตัวตนและท้าทายเขาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ แสดงว่ามันต้องมีแผนการบางอย่าง หรือไม่ก็มีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่ง“ไม่ได้การ... ข้าจะปล่อยให้มันมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้ไม่ได้ หากมันเข้าวังไปฟ้องฮ่องเต้ ข้าจะลำบาก” รุ่ยอ๋องหยุดเดิน แววตาฉายแสงอำมหิต “สั่งการแม่ทัพ

ตอนที่ 29 ยุทธการกู้บัลลังก์และจุดจบของทรราชเสียงการปะทะกันของอาวุธโลหะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณประตูเมืองทิศใต้ เซียวจวินเหอบนหลังม้าศึกสีดำทมิฬไล่ต้อนศัตรูอย่างดุเดือด หอกยาวในมือของเขาร่ายรำดุจพญามังกรคะนองน้ำ ทุกครั้งที่ตวัดออกไป จะต้องมีทหารกบฏล้มตายดุจใบไม้ร่วง เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม กองกำลังของฝ่ายกบฏที่พยายามจะยึดประตูเมืองก็แตกพ่ายยับเยิน ธงรบของฝ่ายกบฏถูกหักสะบั้นลง“ท่านแม่ทัพ เรายึดประตูเมืองคืนได้แล้วขอรับ” รองแม่ทัพวิ่งมารายงานด้วยใบหน้าเปื้อนเลือดและรอยยิ้มแห่งชัยชนะ “ข้าศึกภายนอกถูกสกัดกั้น ไม่สามารถข้ามกำแพงเมืองเข้ามาได้!”เซียวจวินเหอพยักหน้าเล็กน้อย แต่ทว่า... คิ้วเข้มของเขากลับขมวดเข้าหากันแน่น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่ามันง่ายเกินไปรุ่ยอ๋องวางแผนก่อกบฏมานานนับปี จะพ่ายแพ้ง่ายดายเพียงเพราะถูกยึดประตูเมืองแค่นี้หรือ และที่สำคัญจำนวนทหารกบฏที่ปะทะเมื่อครู่ แม้จะดูเยอะ แต่ก็เบาบางกว่าที่คาดการณ์ไว้มากทันใดนั้นสายตาของเซียวจวินเหอ ก็เหลือบไปเห็นควันไฟสีดำทมิฬกลุ่มใหญ่ พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าใจกลางเมือง ทิศทางนั้นไม่ใช่ค่ายทหาร... แต่มันคือวังหลวง!“แย่แล้ว...” เซ