ระบบยอดหญิง ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมถูกแลกด้วยข้าวสาร

ระบบยอดหญิง ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมถูกแลกด้วยข้าวสาร

last updateHuling Na-update : 2026-04-03
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
32Mga Kabanata
4.3Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ข้าวสารครึ่งกระสอบ... นั่นคือค่าตัวของข้าในชาติก่อนงั้นหรือ ชาติที่แล้ว ‘หลินเยี่ยนเยว่’ โง่เขลาจนถูกแม่เลี้ยงหลอกขายให้ชายแก่ตัณหากลับ แลกกับข้าวสารเพียงครึ่งกระสอบเพื่อประทังชีวิตคนในบ้าน ส่วนตัวเองต้องตายอย่างอนาถในกองหิมะ แต่สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้ง ส่งนางย้อนเวลากลับมาในร่างเดิมของอดีตชาติ พร้อมกับ "ระบบยอดหญิง" ที่ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าแม่เลี้ยง ภารกิจแรกคือต้องหาทางรอดจากการถูกขาย แต่ระบบเจ้ากรรมดันมอบทางเลือกให้แค่สองทางระหว่าง กราบหลิวเหมยเซียงสามครั้ง หรือจูบขอความช่วยเหลือจากบุรุษแปลกหน้าหน้าตายด้านนอก

view more

Kabanata 1

บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบ

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกดีค่ะชอบมากๆๆ
2026-07-03 11:12:46
0
0
32 Kabanata
บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบ
บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบปี๊นนนเสียงแตรรถยนต์ดังลั่นไปทั่วถนน หลินเยี่ยนเยว่ผลักลูกแมวตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าหลุดออกมาจากไหน ให้กระเด็นออกไป ทว่าตัวเธอกลับไม่โชคดีอย่างนั้นแรงกระแทกจากรถยนต์ชนเข้าที่บั้นเอว ร่างเพรียวบางกระเด็นลอยออกไป ก่อนจะตกกระแทกพื้น เสียงผู้คนโหวกเหวกโวยจนหูอื้อ ภาพตึกสูงตรงหน้าซ้อนทับกับภาพหิมะขาวโพลน ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงขั้วกระดูก ผสมกับความเจ็บปวดจนแทบขาดใจ“มีคนถูกรถชน เรียกรถพยายาบาลเร็วเข้า” เสียงตกใจของคนที่ผ่านมาตะโกนดังลั่น แต่มันกลับซ้อนทับกับเสียงที่ฟังดูแปลกประหลาด“เฮ้อ... ศพที่เท่าใดแล้ว นังหนูนี่คงเป็นสตรีของเถ้าแก่หวังกระมัง ถูกเล่นสนุกจนเบื่อแล้ว ก็ปล่อยให้ตาย เวรกรรมแท้ ๆ”“นี่มิใช่เด็กสาวจากหมู่บ้านชิงสุ่ยหรอกหรือ” คิ้วเรียวของหลินเยี่ยนเยว่ขมวดขึ้น เธอถูกรถชนและดูเหมือนจะถูกปล่อยให้ตายกลางหิมะด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันท่ามกลางพายุหิมะสีขาวโพลน ร่างกายที่ซูบผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนอนขดตัวอยู่อย่างน่าเวทนาบนกองฟางแข็ง ๆลมหายใจของร่างกายนี้แผ่วเบาลงทุกที ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความหนาว คือภาพความทรงจำที่ฉายวนซ้ำ ๆ ในหัว ภาพข
Magbasa pa
ตอนที่ 1 ข้าวสารครึ่งกระสอบกับละครฉากใหญ่
ตอนที่ 1 ข้าวสารครึ่งกระสอบกับละครฉากใหญ่อากาศภายนอกเรือนเก่า ๆ นั้นหนาวเหน็บยิ่งกว่าในความทรงจำ ทันทีที่หลินเยี่ยนเยว่ก้าวเท้าออกจากประตูไม้ผุพัง ลมหนาวก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้าจนแก้มที่ซูบตอบรู้สึกเจ็บแสบ แต่ความเจ็บนั้นไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของนางช้าลงแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นหมอง บัดนี้กลับทอประกายล้ำลึกและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งบนหุบเขาเหลียงซานภาพตรงหน้าคือลานดินหน้าบ้านที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ ชายร่างท้วมสวมชุดผ้าไหมราคาแพงยืนพุงโตอยู่ข้างเกวียนม้า ใบหน้าอัปลักษณ์เต็มไปด้วยน้ำมันเยิ้มและรอยยิ้มหื่นกระหายคนบัดซบนั่นคือเถ้าแก่หวังพ่อค้าหน้าเลือดที่นางจำได้ดี ถัดไปไม่ไกลคือแม่เลี้ยงสารเลวหลิวเหมยเซียง เด็กสาวที่อยู่ข้าง ๆ ก็คือหลินชวง น้องสาวต่างมารดาที่สวมชุดผ้าฝ้ายหนานุ่ม และหลินเป่า น้องชายคนเล็กที่กำลังเคี้ยวขนมเปี๊ยะเต็มปากจนแก้มป่องช่างเป็นภาพครอบครัวที่น่าบดขยี้ให้แหลกเสียจริง(ตรวจพบเป้าหมายศัตรูระดับต่ำ แม่เลี้ยงจอมเสแสร้ง และพ่อค้าบ้ากาม คำแนะนำจากระบบ โฮสต์ควรแสดงละครตบตา หรือไม่ก็หาไม้หน้าสามฟาดสักทีเพื่อความสะใจ)เสียงระบบที่แสนจะกวนประสาทดังขึ้นในหัวอีกครั้ง หลินเยี
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ทวงคืนสินเดิม
ตอนที่ 2 ทวงคืนสินเดิมชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนายพรานเก่า ๆ ยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแต่เย็นชา มีรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่หางคิ้วเพิ่มความดุดัน ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของหลินเยี่ยนเยว่(ตรวจพบเป้าหมายพิเศษ บุรุษลึกลับผู้มีออร่ารุนแรง คำเตือน ระดับความอันตราย ประเมินค่าไม่ได้)หลินเยี่ยนเยว่หรี่ตามองเขา เซียวจวินเหอ นายพรานป่าผู้สันโดษที่อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้าน ในชาติก่อนเขาเป็นเพียงคนผ่านทางที่นางไม่เคยใส่ใจ แต่ทำไมชาตินี้เขาถึงเข้ามายุ่งเรื่องของนาง“ข้าวสารครึ่งกระสอบ...” เซียวจวินเหอเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะโยนไก่ป่าสองตัวในมือลงบนพื้นหิมะ “ข้าให้ไก่ป่าสองตัวนี้ แลกกับการที่พวกเจ้าไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านนางเดี๋ยวนี้”“ไก่ป่าสองตัว...” เถ้าแก่หวังมองไก่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นสลับกับใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง “เจ้าหนุ่มหน้าละอ่อน เจ้าคิดว่าไก่ผอมโซสองตัวนี้ จะมีค่าเท่ากับหญิงงามอย่างหลินเยี่ยนเยว่หรือ ข้าว่าเจ้ากลับไปล่าสัตว์เงียบ ๆ อย่ามาแส่เรื่องผู้อื่นจะดีกว่า”เซียวจวินเหอไม่ตอบโต้ เพียงแต่
Magbasa pa
ตอนที่ 3 หลักฐานบนข้อมือและตู้ไม้ที่ถูกงัด
ตอนที่ 3 หลักฐานบนข้อมือและตู้ไม้ที่ถูกงัดสายลมหนาวพัดหอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนปลิวว่อนไปทั่วลานหน้าบ้านตระกูลหลิน แต่ทว่าความเย็นยะเยือกของอากาศนั้น ยังมิอาจเทียบได้กับความเย็นชาในแววตาของหลินเยี่ยนเยว่ ที่กำลังจ้องมองไปที่ข้อมือของน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่วางตาหลิวซื่อหน้าซีดเผือด รีบเอาตัวเข้าบังบุตรสาวของตนไว้ พลางส่งสายตากลิ้งกลอกมองไปทางชาวบ้านที่ยังคงจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่ไม่ห่าง แม้เถ้าแก่หวังจะจากไปแล้ว แต่งิ้วโรงใหญ่ที่หลินเยี่ยนเยว่กำกับการแสดง ดูท่าจะยังไม่จบลงง่าย ๆ“เจ้าพูดเรื่องเหลวไหลอันใด!!!” หลิวซื่อตวาดเสียงสูง พยายามข่มความตื่นตระหนกในน้ำเสียง “กำไลหยกอะไรกัน ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง หลินชวง... รีบพาเป่าเอ๋อร์เข้าบ้านเดี๋ยวนี้ อย่าไปฟังคำพูดเพ้อเจ้อของนาง”หลินชวงที่ยืนหลบอยู่หลังมารดา เม้มปากแน่น นางรีบดึงแขนเสื้อลงมาปิดข้อมือด้วยความร้อนรน ก่อนจะทำท่าจะหันหลังหนีเข้าเรือนตามคำสั่งแม่“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!”น้ำเสียงของหลินเยี่ยนเยว่ไม่ได้ตะคอก แต่มันกังวานและทรงอำนาจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงนั้นกดข่มให้ปลายเท้าของน้องต่างมารดาต้องหยุดชะงัก ถึงแม้ร่างของหลินเยี่ยนเ
Magbasa pa
ตอนที่ 4 มิติช่องว่างกับซาลาเปาอุ่นหัวใจ
ตอนที่ 4 มิติช่องว่างกับซาลาเปาอุ่นหัวใจหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายหน้าเรือนสงบลง หลินเยี่ยนเยว่ก็หอบกล่องไม้จันทน์หอมกลับเข้ามาในห้องนอนเล็ก ๆ ของตนเองที่อยู่ติดกับห้องเก็บฟืนเสียงกรีดร้องโวยวายของหลิวซื่อ ยังคงดังแว่วมาให้ได้ยินอยู่ตลอด นางคงกำลังระบายอารมณ์กับข้าวของ หรือไม่ก็กำลังก่นด่าฟ้าดินด้วยความเจ็บแค้นที่ถูกฉีกหน้าและเสียทรัพย์ก้อนโตไปต่อหน้าต่อตาชาวบ้าน แต่หลินเยี่ยนเยว่หาได้สนใจไม่ นางลงกลอนประตูห้องที่แม้จะดูไม่ค่อยแข็งแรงนัก แต่ก็พอจะกั้นความเป็นส่วนตัวจากสายตาเกลียดชังเหล่านั้นได้บ้าง“เฮ้อ... ถึงจะช้าไปถึงสองชาติ แต่ท่านแม่ สมบัติของท่าน ลูกทวงกลับคืนมาได้แล้วเจ้าค่ะ”หญิงสาววางกล่องสมบัติลงบนเตียงไม้ไผ่เก่า ๆ ที่ปูด้วยฟางแห้ง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความอ่อนล้า ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน เพียงแค่ออกแรงทะเลาะตบตีเล็กน้อยก็รู้สึกหอบเหนื่อยจนตัวโยนเสียแล้ว(ตรวจพบระดับพลังงานของโฮสต์ต่ำกว่าเกณฑ์ คำแนะนำ กรุณาเติมพลังงานด่วน มิเช่นนั้นโฮสต์อาจจะเป็นลมหน้ามืด แล้วระบบจะขำไม่ออก... เอ้ย จะลำบากเอานะ)หลินเยี่ยนเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับความกวนประสาทของระบบ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า
Magbasa pa
ตอนที่ 5 มารยาหญิงกับยาวิเศษ
ตอนที่ 5 มารยาหญิงกับยาวิเศษคำประกาศก้องของหลินเยี่ยนเยว่ทำให้บรรยากาศในลานบ้านเงียบกริบไปชั่วพริบตา หลินเฉิงมองบุตรสาวคนโตสลับกับภรรยาใหม่ด้วยแววตาสับสน ความเชื่อมั่นในตัวหลิวซื่อที่เคยมีเต็มเปี่ยมเริ่มสั่นคลอน เพราะหลักฐานเรื่องกำไลหยกของอดีตภรรยาผู้เป็นที่รัก มันชัดเจนจนยากจะปฏิเสธได้หลิวซื่อเห็นท่าไม่ดี นางรู้จักสามีนางดีกว่าผู้ใด หลินเฉิงแม้จะรักนาง แต่เขาก็ยังมีความรู้สึกผิดต่อหยุนรุ่ยหลาน ภรรยาเก่าฝังอยู่ในใจลึก ๆ หากปล่อยให้หลินเยี่ยนเยว่ขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อไป ความลับเรื่องเงินทองที่นางยักยอกไว้อาจจะถูกเปิดเผยจนหมดเปลือกในเมื่อใช้เหตุผลสู้ไม่ได้ ก็ต้องใช้มารยา!!!“ฮึก ท่านพี่...” หลิวซื่อส่งเสียงสะอื้นไห้ ร่างกายอวบอัดเริ่มโอนเอนราวกับต้นไม้ไร้ราก มือไม้อ่อนปวกเปียกยกขึ้นกุมหน้าอก “ข้าทำเพื่อครอบครัวมาตลอด แต่กลับถูกลูกเลี้ยงมองเจตนาเป็นร้าย ข้า... ข้าเสียใจเหลือเกิน โอ๊ย... หัวใจข้า”“เหมยเซียง!! เจ้าเป็นอะไรไป” หลินเฉิงร้องเสียงหลง รีบถลันเข้าไปรับร่างของภรรยาที่ทำท่าจะล้มพับลงไปกองกับพื้นหิมะ“ท่านแม่!!!” หลินชวงกรีดร้องเสริมบทบาท รีบวิ่งเข้าไปบีบนวดแขนขาให้มารดาด้วยความ
Magbasa pa
ตอนที่ 6 ตอบแทนซาลาเปา
ตอนที่ 6 ตอบแทนซาลาเปาหลินเยี่ยนเยว่ตื่นแต่เช้าเหมือนอย่างทุกวัน หรืออาจจะตื่นเช้ากว่าทุกวันเสียด้วยซ้ำ เผลอเพียงชั่วอึดใจ นางก็ข้ามมิติมาอยู่ในร่างเดิมในอดีตชาติของตนเองร่วมเดือนแล้วชีวิตในบ้านตระกูลหลินยังคงดำเนินไปอย่างกระท่อนกระแท่น หลิวซื่อและหลินชวงยังคงหาเรื่องจิกกัดนางทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ด้วยไหวพริบและระบบปากแจ๋วที่คอยเป็นกุนซือและตัวป่วน ทำให้หลินเยี่ยนเยว่เอาตัวรอดมาได้ทุกครั้งกิจวัตรประจำวันของนางเปลี่ยนไปจากการตรากตรำทำงานบ้านหนัก ๆ มาเป็นการแอบออกไปที่สวนผักท้ายหมู่บ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง โดยอ้างว่าจะไปเร่งฟื้นฟูที่ดินเพื่อปลูกผักขาย แต่ความจริงแล้วนางมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงในตะกร้าสานใบเก่าที่นางสะพายหลังมา มีแป้งสาลีที่นางแอบแบ่งออกมาจากเสบียงในมิติ ผสมกับไข่ไก่ป่าและต้นหอมซอยที่หาได้แถวนั้น วันนี้นางตั้งใจจะทำแป้งจี่ต้นหอมร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมฉุยจนน้ำลายสอเป้าหมายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือนายพรานหนุ่มผู้มีพระคุณคนนั้น ก็บอกแล้วว่าในโลกใบนี้ คนที่ดีกับนางตั้งแต่วันที่ข้ามมิติมาก็คือนายพรานผู้นั้น นางเองก็จดจำเอาไว้แล้ว แต่ก็แปลกนักเหตุใดนางในชาติเดิม ถึงไม่เคยเจอคนผู้นี้
Magbasa pa
ตอนที่ 7 ห้องครัวจำเป็นและแมลงหวี่ที่คอยตาม
ตอนที่ 7 ห้องครัวจำเป็นและแมลงหวี่ที่คอยตามวันที่สามของการแลกเปลี่ยนเสบียงลับ ๆขณะที่หลินเยี่ยนเยว่เดินกลับเข้าบ้านหลังจากนำวัตถุดิบไปซ่อนในมิติเรียบร้อยแล้ว หลิวซื่อที่กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่หน้าเรือนก็ทำจมูกฟุดฟิด ส่วนหลินเป่าน้องชายคนเล็กวัยเจ็ดขวบที่กำลังนั่งเล่นดินอยู่ข้าง ๆ ก็เงยหน้าขึ้นทันควัน“ท่านแม่ หอมจังเลย” หลินเป่าร้องขึ้น พลางลุกขึ้นวิ่งเข้ามาดมฟุดฟิดรอบตัวพี่สาวราวกับสุนัขที่ได้กลิ่นกระดูก “พี่ใหญ่ ตัวท่านมีกลิ่นน้ำมันหมู ข้าได้กลิ่นเนื้อ ข้าอยากกินเนื้อ”หลิวซื่อหูผึ่งทันที นางลุกขึ้นเดินวนรอบตัวลูกเลี้ยง สายตาจับจ้องราวกับจะมองให้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าสีหน้าของหลินเยียนเยว่ก็คงยังเรียบเฉย ทว่าในใจกำลังด่าบรรพบุรุษฝั่งมารดาหลินเป่าสามชั่วโคตร “เดี๋ยวก่อน จริงอย่างที่อาเป่าว่า ทำไมตัวเจ้าถึงมีกลิ่นน้ำมันหมู แถมยังมีกลิ่นแป้งหอม ๆ อีก นังตัวดี เจ้าแอบไปขโมยของกินที่ไหนมา”หลินเยี่ยนเยว่ใจหายวาบ แต่ยังคงตีหน้าตาย นางปัดฝุ่นที่เสื้อผ้าเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อน “ท่านน้าคงจมูกเพี้ยนแล้วกระมังเจ้าคะ หรือไม่ก็คงหิวจนตาลาย ข้าไปขุดดินถางหญ้ามาทั้งวัน จะไปมีของดี ๆ กินได้อย่างไร”
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ภารกิจหาสามี
ตอนที่ 8 ภารกิจหาสามีกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ หลินเยี่ยนเยว่กำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยวน้ำซอสให้เข้าที่อยู่ตั้งอกตั้งใจ สีหน้าของนางดูเคร่งเครียดผิดปกติ จนแม้แต่เซียวจวินเหอที่นั่งเหลาลูกธนูอยู่หน้าประตูก็ยังสังเกตได้“วันนี้เจ้าดูอารมณ์ไม่ดี”ชายหนุ่มเอ่ยทักเสียงเรียบหลินเยี่ยนเยว่ถอนหายใจยาว วางทัพพีลง “จะไม่ให้อารมณ์เสียได้อย่างไรเจ้าคะ วันนี้ข้าแอบได้ยินหลิวซื่อคุยกับแม่สื่อจากหมู่บ้านข้าง ๆ นางรับสินสอดจากตระกูลโจวมาแล้ว”“ตระกูลโจว” เซียวจวินเหอเลิกคิ้ว“เจ้าค่ะ ตระกูลโจวที่มีลูกชายปัญญาอ่อน ชอบนั่งน้ำลายยืดอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ หลิวซื่อหน้าเงินคิดจะขายข้าไปเป็นเมียคนปัญญาอ่อน เพื่อแลกกับเงินห้าตำลึง” นางพูดด้วยความคับแค้นใจ มือเล็กกำหมัดแน่น(ระบบแจ้งเตือน สถานการณ์วิกฤต โฮสต์กำลังจะถูกจับใส่ตะกร้าล้างน้ำขาย สรุปภารกิจใหม่ หาสามีเป็นตัวเป็นตนด่วน เพื่อตัดหน้าหลิวซื่อ)‘หุบปากไปเลยเจ้าระบบอนุบาลหมีน้อยปากมาก’ หลินเยี่ยนเยว่สวนกลับในความคิด ‘ข้ากำลังเครียดอยู่นะ’(ข้าแค่เตือนด้วยความหวังดี ก็บุรุษตรงหน้าท่านไง เกรดพรีเมี่ยมขนาดนี้ ท่านยังจะมองหาใ
Magbasa pa
ตอนที่ 9 วิวาห์อลเวงและคืนเข้าหอที่ผิดคาด
ตอนที่ 9 วิวาห์อลเวงและคืนเข้าหอที่ผิดคาดข่าวเรื่องการแต่งงานสายฟ้าแลบระหว่างสาวงามอาภัพกับพรานป่าอดีตนักโทษ ดังไปทั่วหมู่บ้านจนมีคนรีบวิ่งไปตามหลินเฉิง พ่อของหลินเยี่ยนเยว่ที่ไปรับจ้างในอำภอให้รีบกลับมาทันทีที่หลินเฉิงมาถึงบ้าน เขาก็โวยวายลั่นด้วยความโกรธจัด“ข้าไม่ยอม!!! “ ชายวัยกลางคนหน้าดำคร่ำเครียด ตบโต๊ะดังปัง“เจ้าจวินเหอนั่นมันเป็นใคร มันเคยเป็นนักโทษต้องคดีมาก่อน จะให้ลูกสาวข้าไปอยู่กินกับคนเช่นนั้นได้อย่างไร” ดีชั่วอย่างรักเยว่เอ๋อร์ก็เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวที่อาหลานทิ้งไว้ให้เขา“ท่านพี่ใจเย็น ๆ ก่อนสิเจ้าคะ” หลิวซื่อรีบเข้ามาบีบนวดไหล่สามี พยายามพูดหว่านล้อม “อดีตก็คืออดีต ตอนนี้เขาก็เป็นพรานขยันขันแข็ง แถมสินสอดที่เขาให้มา... ก็มากมาย พอจะให้หลินเป่าเรียนหนังสือ และให้หลินชวงแต่งออกไปดี ๆ ได้เลยนะเจ้าคะ”“เงิน!!! เจ้าเห็นแก่เงินมากกว่าความสุขลูกเช่นนั้นหรือ” หลินเฉิงตวาดลั่น “ข้าจะไปยกเลิกงานแต่งเดี๋ยวนี้ คืนเงินมันไปเสีย”หลินเฉิงทำท่าจะลุกออกไป แต่หลิวซื่อเอาตัวขวางไว้ ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกัน จนกระทั่งหลินเยี่ยนเยว่เดินออกมาจากห้อง“ท่านพ่อเจ้าคะ... หยุดเถอะเจ้าค่ะ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status