ระบบยอดหญิง ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมถูกแลกด้วยข้าวสาร

บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบปี๊นนนเสียงแตรรถยนต์ดังลั่นไปทั่วถนน หลินเยี่ยนเยว่ผลักลูกแมวตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าหลุดออกมาจากไหน ให้กระเด็นออกไป ทว่าตัวเธอกลับไม่โชคดีอย่างนั้นแรงกระแทกจากรถยนต์ชนเข้าที่บั้นเอว ร่างเพรียวบางกระเด็นลอยออกไป ก่อนจะตกกระแทกพื้น เสียงผู้คนโหวกเหวกโวยจนหูอื้อ ภาพตึกสูงตรงหน้าซ้อนทับกับภาพหิมะขาวโพลน ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงขั้วกระดูก ผสมกับความเจ็บปวดจนแทบขาดใจ“มีคนถูกรถชน เรียกรถพยายาบาลเร็วเข้า” เสียงตกใจของคนที่ผ่านมาตะโกนดังลั่น แต่มันกลับซ้อนทับกับเสียงที่ฟังดูแปลกประหลาด“เฮ้อ... ศพที่เท่าใดแล้ว นังหนูนี่คงเป็นสตรีของเถ้าแก่หวังกระมัง ถูกเล่นสนุกจนเบื่อแล้ว ก็ปล่อยให้ตาย เวรกรรมแท้ ๆ”“นี่มิใช่เด็กสาวจากหมู่บ้านชิงสุ่ยหรอกหรือ” คิ้วเรียวของหลินเยี่ยนเยว่ขมวดขึ้น เธอถูกรถชนและดูเหมือนจะถูกปล่อยให้ตายกลางหิมะด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันท่ามกลางพายุหิมะสีขาวโพลน ร่างกายที่ซูบผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนอนขดตัวอยู่อย่างน่าเวทนาบนกองฟางแข็ง ๆลมหายใจของร่างกายนี้แผ่วเบาลงทุกที ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความหนาว คือภาพความทรงจำที่ฉายวนซ้ำ ๆ ในหัว ภาพข

ตอนที่ 2 ทวงคืนสินเดิมชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนายพรานเก่า ๆ ยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแต่เย็นชา มีรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่หางคิ้วเพิ่มความดุดัน ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของหลินเยี่ยนเยว่(ตรวจพบเป้าหมายพิเศษ บุรุษลึกลับผู้มีออร่ารุนแรง คำเตือน ระดับความอันตราย ประเมินค่าไม่ได้)หลินเยี่ยนเยว่หรี่ตามองเขา เซียวจวินเหอ นายพรานป่าผู้สันโดษที่อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้าน ในชาติก่อนเขาเป็นเพียงคนผ่านทางที่นางไม่เคยใส่ใจ แต่ทำไมชาตินี้เขาถึงเข้ามายุ่งเรื่องของนาง“ข้าวสารครึ่งกระสอบ...” เซียวจวินเหอเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะโยนไก่ป่าสองตัวในมือลงบนพื้นหิมะ “ข้าให้ไก่ป่าสองตัวนี้ แลกกับการที่พวกเจ้าไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านนางเดี๋ยวนี้”“ไก่ป่าสองตัว...” เถ้าแก่หวังมองไก่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นสลับกับใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง “เจ้าหนุ่มหน้าละอ่อน เจ้าคิดว่าไก่ผอมโซสองตัวนี้ จะมีค่าเท่ากับหญิงงามอย่างหลินเยี่ยนเยว่หรือ ข้าว่าเจ้ากลับไปล่าสัตว์เงียบ ๆ อย่ามาแส่เรื่องผู้อื่นจะดีกว่า”เซียวจวินเหอไม่ตอบโต้ เพียงแต่

ตอนที่ 4 มิติช่องว่างกับซาลาเปาอุ่นหัวใจหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายหน้าเรือนสงบลง หลินเยี่ยนเยว่ก็หอบกล่องไม้จันทน์หอมกลับเข้ามาในห้องนอนเล็ก ๆ ของตนเองที่อยู่ติดกับห้องเก็บฟืนเสียงกรีดร้องโวยวายของหลิวซื่อ ยังคงดังแว่วมาให้ได้ยินอยู่ตลอด นางคงกำลังระบายอารมณ์กับข้าวของ หรือไม่ก็กำลังก่นด่าฟ้าดินด้วยความเจ็บแค้นที่ถูกฉีกหน้าและเสียทรัพย์ก้อนโตไปต่อหน้าต่อตาชาวบ้าน แต่หลินเยี่ยนเยว่หาได้สนใจไม่ นางลงกลอนประตูห้องที่แม้จะดูไม่ค่อยแข็งแรงนัก แต่ก็พอจะกั้นความเป็นส่วนตัวจากสายตาเกลียดชังเหล่านั้นได้บ้าง“เฮ้อ... ถึงจะช้าไปถึงสองชาติ แต่ท่านแม่ สมบัติของท่าน ลูกทวงกลับคืนมาได้แล้วเจ้าค่ะ”หญิงสาววางกล่องสมบัติลงบนเตียงไม้ไผ่เก่า ๆ ที่ปูด้วยฟางแห้ง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความอ่อนล้า ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน เพียงแค่ออกแรงทะเลาะตบตีเล็กน้อยก็รู้สึกหอบเหนื่อยจนตัวโยนเสียแล้ว(ตรวจพบระดับพลังงานของโฮสต์ต่ำกว่าเกณฑ์ คำแนะนำ กรุณาเติมพลังงานด่วน มิเช่นนั้นโฮสต์อาจจะเป็นลมหน้ามืด แล้วระบบจะขำไม่ออก... เอ้ย จะลำบากเอานะ)หลินเยี่ยนเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับความกวนประสาทของระบบ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า

ตอนที่ 6 ตอบแทนซาลาเปาหลินเยี่ยนเยว่ตื่นแต่เช้าเหมือนอย่างทุกวัน หรืออาจจะตื่นเช้ากว่าทุกวันเสียด้วยซ้ำ เผลอเพียงชั่วอึดใจ นางก็ข้ามมิติมาอยู่ในร่างเดิมในอดีตชาติของตนเองร่วมเดือนแล้วชีวิตในบ้านตระกูลหลินยังคงดำเนินไปอย่างกระท่อนกระแท่น หลิวซื่อและหลินชวงยังคงหาเรื่องจิกกัดนางทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ด้วยไหวพริบและระบบปากแจ๋วที่คอยเป็นกุนซือและตัวป่วน ทำให้หลินเยี่ยนเยว่เอาตัวรอดมาได้ทุกครั้งกิจวัตรประจำวันของนางเปลี่ยนไปจากการตรากตรำทำงานบ้านหนัก ๆ มาเป็นการแอบออกไปที่สวนผักท้ายหมู่บ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง โดยอ้างว่าจะไปเร่งฟื้นฟูที่ดินเพื่อปลูกผักขาย แต่ความจริงแล้วนางมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงในตะกร้าสานใบเก่าที่นางสะพายหลังมา มีแป้งสาลีที่นางแอบแบ่งออกมาจากเสบียงในมิติ ผสมกับไข่ไก่ป่าและต้นหอมซอยที่หาได้แถวนั้น วันนี้นางตั้งใจจะทำแป้งจี่ต้นหอมร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมฉุยจนน้ำลายสอเป้าหมายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือนายพรานหนุ่มผู้มีพระคุณคนนั้น ก็บอกแล้วว่าในโลกใบนี้ คนที่ดีกับนางตั้งแต่วันที่ข้ามมิติมาก็คือนายพรานผู้นั้น นางเองก็จดจำเอาไว้แล้ว แต่ก็แปลกนักเหตุใดนางในชาติเดิม ถึงไม่เคยเจอคนผู้นี้

ตอนที่ 8 ภารกิจหาสามีกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ หลินเยี่ยนเยว่กำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยวน้ำซอสให้เข้าที่อยู่ตั้งอกตั้งใจ สีหน้าของนางดูเคร่งเครียดผิดปกติ จนแม้แต่เซียวจวินเหอที่นั่งเหลาลูกธนูอยู่หน้าประตูก็ยังสังเกตได้“วันนี้เจ้าดูอารมณ์ไม่ดี”ชายหนุ่มเอ่ยทักเสียงเรียบหลินเยี่ยนเยว่ถอนหายใจยาว วางทัพพีลง “จะไม่ให้อารมณ์เสียได้อย่างไรเจ้าคะ วันนี้ข้าแอบได้ยินหลิวซื่อคุยกับแม่สื่อจากหมู่บ้านข้าง ๆ นางรับสินสอดจากตระกูลโจวมาแล้ว”“ตระกูลโจว” เซียวจวินเหอเลิกคิ้ว“เจ้าค่ะ ตระกูลโจวที่มีลูกชายปัญญาอ่อน ชอบนั่งน้ำลายยืดอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ หลิวซื่อหน้าเงินคิดจะขายข้าไปเป็นเมียคนปัญญาอ่อน เพื่อแลกกับเงินห้าตำลึง” นางพูดด้วยความคับแค้นใจ มือเล็กกำหมัดแน่น(ระบบแจ้งเตือน สถานการณ์วิกฤต โฮสต์กำลังจะถูกจับใส่ตะกร้าล้างน้ำขาย สรุปภารกิจใหม่ หาสามีเป็นตัวเป็นตนด่วน เพื่อตัดหน้าหลิวซื่อ)‘หุบปากไปเลยเจ้าระบบอนุบาลหมีน้อยปากมาก’ หลินเยี่ยนเยว่สวนกลับในความคิด ‘ข้ากำลังเครียดอยู่นะ’(ข้าแค่เตือนด้วยความหวังดี ก็บุรุษตรงหน้าท่านไง เกรดพรีเมี่ยมขนาดนี้ ท่านยังจะมองหาใ