ระบบยอดหญิง ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมถูกแลกด้วยข้าวสาร

ระบบยอดหญิง ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมถูกแลกด้วยข้าวสาร

last updateLast Updated : 2026-04-03
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 rating. 1 review
32Chapters
4.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ข้าวสารครึ่งกระสอบ... นั่นคือค่าตัวของข้าในชาติก่อนงั้นหรือ ชาติที่แล้ว ‘หลินเยี่ยนเยว่’ โง่เขลาจนถูกแม่เลี้ยงหลอกขายให้ชายแก่ตัณหากลับ แลกกับข้าวสารเพียงครึ่งกระสอบเพื่อประทังชีวิตคนในบ้าน ส่วนตัวเองต้องตายอย่างอนาถในกองหิมะ แต่สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้ง ส่งนางย้อนเวลากลับมาในร่างเดิมของอดีตชาติ พร้อมกับ "ระบบยอดหญิง" ที่ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าแม่เลี้ยง ภารกิจแรกคือต้องหาทางรอดจากการถูกขาย แต่ระบบเจ้ากรรมดันมอบทางเลือกให้แค่สองทางระหว่าง กราบหลิวเหมยเซียงสามครั้ง หรือจูบขอความช่วยเหลือจากบุรุษแปลกหน้าหน้าตายด้านนอก

View More

Chapter 1

บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบ

Retrocedo de inmediato cuando la taza de café se estrella en el piso, a solo un par de centímetros de mis nuevos zapatos de tacón, manchando por completo mi ropa y quemando ligeramente mi piel.

—¿Esto es lo que tú llamas un Americano? —pregunta mi jefe sin siquiera mirarme— Repitelo, o la siguiente taza irá a tu estúpida cara, señorita Christina Galloway.

Sin saber que hacer, pues esta es la primera vez que alguien me trata de una manera tan cruel, con las manos temblorosas decido recoger la taza en el suelo, y rápidamente salgo de la oficina del señor Silverstorm, mientras las lágrimas comienzan a correr por mis mejillas.

Tal vez este trabajo no es una bendición después de todo…

Lo más rápido que puedo, camino en dirección a la pequeña cocina que hay en el piso, donde intentando recordar nuevamente las instrucciones que me dió la anterior asistente en mi puesto, preparo nuevamente el café con cuidado, con las manos tan temblorosas que creo que en cualquier momento las cosas escaparan de mis dedos.

Me siento como una tonta, pues la anterior asistente me lo advirtió ayer: Trabajar para Víctor Silverstorm es más difícil de lo que aparenta.

Sin embargo ya es demasiado tarde para retractarme, y aun si odio este trabajo, debo mantenerlo por el dinero.

Mi situación no es nada fácil, cuando era pequeña mi madre nos abandonó a mi padre y a mi cuando tenía 7 años, pues ella decía que la casa la asfixiaba, y si se quedaba con nosotros terminariamos matandola.

Siempre fuimos pobres, mi padre sin estudios trabajó en una fábrica toda su vida, y creo que mi madre no soportaba lo difícil que era la vida para nosotros.

Aun así después de que ella se marchó, mi padre no se dió por vencido, pagó mis estudios y me crió bien, aunque seguíamos siendo increíblemente pobres.

Debido a sus esfuerzos, yo me quemé las pestañas dando lo mejor de mi misma en la universidad estudiando finanzas y negocios internacionales, siendo de las mejores de mi clase, hasta que a punto de graduarme de la universidad… Todo se arruinó, y ahora terminé en ese trabajo, siendo la asistente de un hombre tan ruin como Víctor Silverstorm.

Soltando un largo suspiro, terminó de preparar su café, y llena de miedo decido regresar a su oficina, para enfrentar a ese monstruo.

Sin embargo cuando salgo de la cocina, lo encuentro en el pasillo, con su impecable traje negro y esos ojos azules tan frios como el hielo.

—La reunión con los inversores de las empresas DXP está a punto de empezar, ¿Tienes listos los papeles que presentaremos? —pregunta el señor Silverstorm, sin siquiera mirarme.

—Si, su anterior asistente los preparó para la reunión —respondo tímidamente—, además… Ya preparé su café.

—¿En serio te preocupas por un café cuando tenemos una reunión tan importante? ¿Acaso eres estúpida? —pregunta mi jefe de manera agresiva, mirándome por solo un segundo, antes de continuar con su camino.

Sintiéndome humillada por la vez número 100 en mi primera hora de trabajo, me apresuro a regresar a la cocina donde dejó la taza con el café en el fregadero, y luego a mi escritorio para tomar los papeles de la reunión.

Esperar que Víctor Silverstorm me esperara para ir juntos a la sala de reuniones era demasiado, por lo que cuando llegó al ascensor del piso este estaba vacío, mi jefe se había ido antes.

Con un nuevo suspiro entro en el ascensor y me miro en el espejo, me veo como un desastre.

Como lloré parte de mi maquillaje está corrido, y mi ropa por debajo de la cintura está llena de café. De la manera que puedo intento secar y ocultar las manchas en mi falda, pero es imposible, la tela está demasiado mojada, ¿Que se supone que haré ahora?

Detengo mis inútiles intentos de arreglarme cuando las puertas del ascensor se abren y detrás de mí entra un hombre alto y de cabellos castaños y ojos dorados, quien vestido de manera elegante, me mira de arriba abajo con una expresión sorprendida.

—¿Un accidente en el trabajo? —preguntó él amablemente, entrando en el ascensor junto a mi.

—Si… —susurro apenada.

Esta no es la forma en la que se suponía que debían ir las cosas, ¿Hacer el ridículo en mi primer día de trabajo? Si, solo puede pasarte a ti, Christina…

—Descuida, todos tenemos malos días a veces —responde el amable hombre con una sonrisa.

Sin que yo se lo pidiera, el misterioso hombre guapo me extiende un pañuelo de papel con las iniciales GD bordadas, el cual yo dudo en tomar, pero finalmente acepto pues lo necesito.

—Gracias… —digo en un susurro, sin poder evitar deslumbrarme por su amabilidad.

En un primer día de trabajo tan horrendo, ver personas tan amables como este hombre, me dan un poco de esperanza sobre el futuro que me espera en esta empresa.

El ascensor se detiene en la planta baja del edificio principal de la empresa, donde están los auditorios y salas de reuniones. Siendo mi primer día me siento algo desorientada, pero gracias a que observo a todas las personas yendo en una reacción, consigo hallar la sala de reuniones principal, donde mi jefe está sentado en la cabecera de una gran mesa.

Afortunadamente tengo unos minutos para limpiar un poco mi ropa con el pañuelo de ese amable desconocido, sin conseguir desaparecer las manchas, pero por lo menos hacerlas no tan visibles. Después de eso me senté detrás de mi jefe, con la carpeta de los documentos en mi regazo.

Finalmente la reunión empieza cuando ese mismo amable desconocido entra en la sala de reuniones acompañado de un grupo grande de personas, sentándose al lado opuesto de la mesa, algo que me hace sentir confundida, ¿No es alguien que trabaja para mí misma compañía?

—Señor Gabriel Dunne, gracias por acompañarnos en esta reunión —saluda mi jefe al verlo entrar.

—Siempre es un placer, señor Víctor Silverstorm —responde ese amable desconocido, que ahora reconozco como Gabriel Dunne.

Extremadamente sorprendida, introduzco una de mis manos en mi bolsillo y nuevamente tomó ese bonito pañuelo de tela con las letras “GD” bordadas.

¿En serio recibí esto del mayor rival comercial de mi jefe?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกดีค่ะชอบมากๆๆ
2026-07-03 11:12:46
0
0
32 Chapters
บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบ
บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบปี๊นนนเสียงแตรรถยนต์ดังลั่นไปทั่วถนน หลินเยี่ยนเยว่ผลักลูกแมวตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าหลุดออกมาจากไหน ให้กระเด็นออกไป ทว่าตัวเธอกลับไม่โชคดีอย่างนั้นแรงกระแทกจากรถยนต์ชนเข้าที่บั้นเอว ร่างเพรียวบางกระเด็นลอยออกไป ก่อนจะตกกระแทกพื้น เสียงผู้คนโหวกเหวกโวยจนหูอื้อ ภาพตึกสูงตรงหน้าซ้อนทับกับภาพหิมะขาวโพลน ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงขั้วกระดูก ผสมกับความเจ็บปวดจนแทบขาดใจ“มีคนถูกรถชน เรียกรถพยายาบาลเร็วเข้า” เสียงตกใจของคนที่ผ่านมาตะโกนดังลั่น แต่มันกลับซ้อนทับกับเสียงที่ฟังดูแปลกประหลาด“เฮ้อ... ศพที่เท่าใดแล้ว นังหนูนี่คงเป็นสตรีของเถ้าแก่หวังกระมัง ถูกเล่นสนุกจนเบื่อแล้ว ก็ปล่อยให้ตาย เวรกรรมแท้ ๆ”“นี่มิใช่เด็กสาวจากหมู่บ้านชิงสุ่ยหรอกหรือ” คิ้วเรียวของหลินเยี่ยนเยว่ขมวดขึ้น เธอถูกรถชนและดูเหมือนจะถูกปล่อยให้ตายกลางหิมะด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันท่ามกลางพายุหิมะสีขาวโพลน ร่างกายที่ซูบผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนอนขดตัวอยู่อย่างน่าเวทนาบนกองฟางแข็ง ๆลมหายใจของร่างกายนี้แผ่วเบาลงทุกที ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความหนาว คือภาพความทรงจำที่ฉายวนซ้ำ ๆ ในหัว ภาพข
Read more
ตอนที่ 1 ข้าวสารครึ่งกระสอบกับละครฉากใหญ่
ตอนที่ 1 ข้าวสารครึ่งกระสอบกับละครฉากใหญ่อากาศภายนอกเรือนเก่า ๆ นั้นหนาวเหน็บยิ่งกว่าในความทรงจำ ทันทีที่หลินเยี่ยนเยว่ก้าวเท้าออกจากประตูไม้ผุพัง ลมหนาวก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้าจนแก้มที่ซูบตอบรู้สึกเจ็บแสบ แต่ความเจ็บนั้นไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของนางช้าลงแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นหมอง บัดนี้กลับทอประกายล้ำลึกและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งบนหุบเขาเหลียงซานภาพตรงหน้าคือลานดินหน้าบ้านที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ ชายร่างท้วมสวมชุดผ้าไหมราคาแพงยืนพุงโตอยู่ข้างเกวียนม้า ใบหน้าอัปลักษณ์เต็มไปด้วยน้ำมันเยิ้มและรอยยิ้มหื่นกระหายคนบัดซบนั่นคือเถ้าแก่หวังพ่อค้าหน้าเลือดที่นางจำได้ดี ถัดไปไม่ไกลคือแม่เลี้ยงสารเลวหลิวเหมยเซียง เด็กสาวที่อยู่ข้าง ๆ ก็คือหลินชวง น้องสาวต่างมารดาที่สวมชุดผ้าฝ้ายหนานุ่ม และหลินเป่า น้องชายคนเล็กที่กำลังเคี้ยวขนมเปี๊ยะเต็มปากจนแก้มป่องช่างเป็นภาพครอบครัวที่น่าบดขยี้ให้แหลกเสียจริง(ตรวจพบเป้าหมายศัตรูระดับต่ำ แม่เลี้ยงจอมเสแสร้ง และพ่อค้าบ้ากาม คำแนะนำจากระบบ โฮสต์ควรแสดงละครตบตา หรือไม่ก็หาไม้หน้าสามฟาดสักทีเพื่อความสะใจ)เสียงระบบที่แสนจะกวนประสาทดังขึ้นในหัวอีกครั้ง หลินเยี
Read more
ตอนที่ 2 ทวงคืนสินเดิม
ตอนที่ 2 ทวงคืนสินเดิมชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนายพรานเก่า ๆ ยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแต่เย็นชา มีรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่หางคิ้วเพิ่มความดุดัน ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของหลินเยี่ยนเยว่(ตรวจพบเป้าหมายพิเศษ บุรุษลึกลับผู้มีออร่ารุนแรง คำเตือน ระดับความอันตราย ประเมินค่าไม่ได้)หลินเยี่ยนเยว่หรี่ตามองเขา เซียวจวินเหอ นายพรานป่าผู้สันโดษที่อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้าน ในชาติก่อนเขาเป็นเพียงคนผ่านทางที่นางไม่เคยใส่ใจ แต่ทำไมชาตินี้เขาถึงเข้ามายุ่งเรื่องของนาง“ข้าวสารครึ่งกระสอบ...” เซียวจวินเหอเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะโยนไก่ป่าสองตัวในมือลงบนพื้นหิมะ “ข้าให้ไก่ป่าสองตัวนี้ แลกกับการที่พวกเจ้าไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านนางเดี๋ยวนี้”“ไก่ป่าสองตัว...” เถ้าแก่หวังมองไก่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นสลับกับใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง “เจ้าหนุ่มหน้าละอ่อน เจ้าคิดว่าไก่ผอมโซสองตัวนี้ จะมีค่าเท่ากับหญิงงามอย่างหลินเยี่ยนเยว่หรือ ข้าว่าเจ้ากลับไปล่าสัตว์เงียบ ๆ อย่ามาแส่เรื่องผู้อื่นจะดีกว่า”เซียวจวินเหอไม่ตอบโต้ เพียงแต่
Read more
ตอนที่ 3 หลักฐานบนข้อมือและตู้ไม้ที่ถูกงัด
ตอนที่ 3 หลักฐานบนข้อมือและตู้ไม้ที่ถูกงัดสายลมหนาวพัดหอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนปลิวว่อนไปทั่วลานหน้าบ้านตระกูลหลิน แต่ทว่าความเย็นยะเยือกของอากาศนั้น ยังมิอาจเทียบได้กับความเย็นชาในแววตาของหลินเยี่ยนเยว่ ที่กำลังจ้องมองไปที่ข้อมือของน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่วางตาหลิวซื่อหน้าซีดเผือด รีบเอาตัวเข้าบังบุตรสาวของตนไว้ พลางส่งสายตากลิ้งกลอกมองไปทางชาวบ้านที่ยังคงจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่ไม่ห่าง แม้เถ้าแก่หวังจะจากไปแล้ว แต่งิ้วโรงใหญ่ที่หลินเยี่ยนเยว่กำกับการแสดง ดูท่าจะยังไม่จบลงง่าย ๆ“เจ้าพูดเรื่องเหลวไหลอันใด!!!” หลิวซื่อตวาดเสียงสูง พยายามข่มความตื่นตระหนกในน้ำเสียง “กำไลหยกอะไรกัน ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง หลินชวง... รีบพาเป่าเอ๋อร์เข้าบ้านเดี๋ยวนี้ อย่าไปฟังคำพูดเพ้อเจ้อของนาง”หลินชวงที่ยืนหลบอยู่หลังมารดา เม้มปากแน่น นางรีบดึงแขนเสื้อลงมาปิดข้อมือด้วยความร้อนรน ก่อนจะทำท่าจะหันหลังหนีเข้าเรือนตามคำสั่งแม่“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!”น้ำเสียงของหลินเยี่ยนเยว่ไม่ได้ตะคอก แต่มันกังวานและทรงอำนาจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงนั้นกดข่มให้ปลายเท้าของน้องต่างมารดาต้องหยุดชะงัก ถึงแม้ร่างของหลินเยี่ยนเ
Read more
ตอนที่ 4 มิติช่องว่างกับซาลาเปาอุ่นหัวใจ
ตอนที่ 4 มิติช่องว่างกับซาลาเปาอุ่นหัวใจหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายหน้าเรือนสงบลง หลินเยี่ยนเยว่ก็หอบกล่องไม้จันทน์หอมกลับเข้ามาในห้องนอนเล็ก ๆ ของตนเองที่อยู่ติดกับห้องเก็บฟืนเสียงกรีดร้องโวยวายของหลิวซื่อ ยังคงดังแว่วมาให้ได้ยินอยู่ตลอด นางคงกำลังระบายอารมณ์กับข้าวของ หรือไม่ก็กำลังก่นด่าฟ้าดินด้วยความเจ็บแค้นที่ถูกฉีกหน้าและเสียทรัพย์ก้อนโตไปต่อหน้าต่อตาชาวบ้าน แต่หลินเยี่ยนเยว่หาได้สนใจไม่ นางลงกลอนประตูห้องที่แม้จะดูไม่ค่อยแข็งแรงนัก แต่ก็พอจะกั้นความเป็นส่วนตัวจากสายตาเกลียดชังเหล่านั้นได้บ้าง“เฮ้อ... ถึงจะช้าไปถึงสองชาติ แต่ท่านแม่ สมบัติของท่าน ลูกทวงกลับคืนมาได้แล้วเจ้าค่ะ”หญิงสาววางกล่องสมบัติลงบนเตียงไม้ไผ่เก่า ๆ ที่ปูด้วยฟางแห้ง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความอ่อนล้า ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน เพียงแค่ออกแรงทะเลาะตบตีเล็กน้อยก็รู้สึกหอบเหนื่อยจนตัวโยนเสียแล้ว(ตรวจพบระดับพลังงานของโฮสต์ต่ำกว่าเกณฑ์ คำแนะนำ กรุณาเติมพลังงานด่วน มิเช่นนั้นโฮสต์อาจจะเป็นลมหน้ามืด แล้วระบบจะขำไม่ออก... เอ้ย จะลำบากเอานะ)หลินเยี่ยนเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับความกวนประสาทของระบบ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า
Read more
ตอนที่ 5 มารยาหญิงกับยาวิเศษ
ตอนที่ 5 มารยาหญิงกับยาวิเศษคำประกาศก้องของหลินเยี่ยนเยว่ทำให้บรรยากาศในลานบ้านเงียบกริบไปชั่วพริบตา หลินเฉิงมองบุตรสาวคนโตสลับกับภรรยาใหม่ด้วยแววตาสับสน ความเชื่อมั่นในตัวหลิวซื่อที่เคยมีเต็มเปี่ยมเริ่มสั่นคลอน เพราะหลักฐานเรื่องกำไลหยกของอดีตภรรยาผู้เป็นที่รัก มันชัดเจนจนยากจะปฏิเสธได้หลิวซื่อเห็นท่าไม่ดี นางรู้จักสามีนางดีกว่าผู้ใด หลินเฉิงแม้จะรักนาง แต่เขาก็ยังมีความรู้สึกผิดต่อหยุนรุ่ยหลาน ภรรยาเก่าฝังอยู่ในใจลึก ๆ หากปล่อยให้หลินเยี่ยนเยว่ขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อไป ความลับเรื่องเงินทองที่นางยักยอกไว้อาจจะถูกเปิดเผยจนหมดเปลือกในเมื่อใช้เหตุผลสู้ไม่ได้ ก็ต้องใช้มารยา!!!“ฮึก ท่านพี่...” หลิวซื่อส่งเสียงสะอื้นไห้ ร่างกายอวบอัดเริ่มโอนเอนราวกับต้นไม้ไร้ราก มือไม้อ่อนปวกเปียกยกขึ้นกุมหน้าอก “ข้าทำเพื่อครอบครัวมาตลอด แต่กลับถูกลูกเลี้ยงมองเจตนาเป็นร้าย ข้า... ข้าเสียใจเหลือเกิน โอ๊ย... หัวใจข้า”“เหมยเซียง!! เจ้าเป็นอะไรไป” หลินเฉิงร้องเสียงหลง รีบถลันเข้าไปรับร่างของภรรยาที่ทำท่าจะล้มพับลงไปกองกับพื้นหิมะ“ท่านแม่!!!” หลินชวงกรีดร้องเสริมบทบาท รีบวิ่งเข้าไปบีบนวดแขนขาให้มารดาด้วยความ
Read more
ตอนที่ 6 ตอบแทนซาลาเปา
ตอนที่ 6 ตอบแทนซาลาเปาหลินเยี่ยนเยว่ตื่นแต่เช้าเหมือนอย่างทุกวัน หรืออาจจะตื่นเช้ากว่าทุกวันเสียด้วยซ้ำ เผลอเพียงชั่วอึดใจ นางก็ข้ามมิติมาอยู่ในร่างเดิมในอดีตชาติของตนเองร่วมเดือนแล้วชีวิตในบ้านตระกูลหลินยังคงดำเนินไปอย่างกระท่อนกระแท่น หลิวซื่อและหลินชวงยังคงหาเรื่องจิกกัดนางทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ด้วยไหวพริบและระบบปากแจ๋วที่คอยเป็นกุนซือและตัวป่วน ทำให้หลินเยี่ยนเยว่เอาตัวรอดมาได้ทุกครั้งกิจวัตรประจำวันของนางเปลี่ยนไปจากการตรากตรำทำงานบ้านหนัก ๆ มาเป็นการแอบออกไปที่สวนผักท้ายหมู่บ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง โดยอ้างว่าจะไปเร่งฟื้นฟูที่ดินเพื่อปลูกผักขาย แต่ความจริงแล้วนางมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงในตะกร้าสานใบเก่าที่นางสะพายหลังมา มีแป้งสาลีที่นางแอบแบ่งออกมาจากเสบียงในมิติ ผสมกับไข่ไก่ป่าและต้นหอมซอยที่หาได้แถวนั้น วันนี้นางตั้งใจจะทำแป้งจี่ต้นหอมร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมฉุยจนน้ำลายสอเป้าหมายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือนายพรานหนุ่มผู้มีพระคุณคนนั้น ก็บอกแล้วว่าในโลกใบนี้ คนที่ดีกับนางตั้งแต่วันที่ข้ามมิติมาก็คือนายพรานผู้นั้น นางเองก็จดจำเอาไว้แล้ว แต่ก็แปลกนักเหตุใดนางในชาติเดิม ถึงไม่เคยเจอคนผู้นี้
Read more
ตอนที่ 7 ห้องครัวจำเป็นและแมลงหวี่ที่คอยตาม
ตอนที่ 7 ห้องครัวจำเป็นและแมลงหวี่ที่คอยตามวันที่สามของการแลกเปลี่ยนเสบียงลับ ๆขณะที่หลินเยี่ยนเยว่เดินกลับเข้าบ้านหลังจากนำวัตถุดิบไปซ่อนในมิติเรียบร้อยแล้ว หลิวซื่อที่กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่หน้าเรือนก็ทำจมูกฟุดฟิด ส่วนหลินเป่าน้องชายคนเล็กวัยเจ็ดขวบที่กำลังนั่งเล่นดินอยู่ข้าง ๆ ก็เงยหน้าขึ้นทันควัน“ท่านแม่ หอมจังเลย” หลินเป่าร้องขึ้น พลางลุกขึ้นวิ่งเข้ามาดมฟุดฟิดรอบตัวพี่สาวราวกับสุนัขที่ได้กลิ่นกระดูก “พี่ใหญ่ ตัวท่านมีกลิ่นน้ำมันหมู ข้าได้กลิ่นเนื้อ ข้าอยากกินเนื้อ”หลิวซื่อหูผึ่งทันที นางลุกขึ้นเดินวนรอบตัวลูกเลี้ยง สายตาจับจ้องราวกับจะมองให้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าสีหน้าของหลินเยียนเยว่ก็คงยังเรียบเฉย ทว่าในใจกำลังด่าบรรพบุรุษฝั่งมารดาหลินเป่าสามชั่วโคตร “เดี๋ยวก่อน จริงอย่างที่อาเป่าว่า ทำไมตัวเจ้าถึงมีกลิ่นน้ำมันหมู แถมยังมีกลิ่นแป้งหอม ๆ อีก นังตัวดี เจ้าแอบไปขโมยของกินที่ไหนมา”หลินเยี่ยนเยว่ใจหายวาบ แต่ยังคงตีหน้าตาย นางปัดฝุ่นที่เสื้อผ้าเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อน “ท่านน้าคงจมูกเพี้ยนแล้วกระมังเจ้าคะ หรือไม่ก็คงหิวจนตาลาย ข้าไปขุดดินถางหญ้ามาทั้งวัน จะไปมีของดี ๆ กินได้อย่างไร”
Read more
ตอนที่ 8 ภารกิจหาสามี
ตอนที่ 8 ภารกิจหาสามีกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ หลินเยี่ยนเยว่กำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยวน้ำซอสให้เข้าที่อยู่ตั้งอกตั้งใจ สีหน้าของนางดูเคร่งเครียดผิดปกติ จนแม้แต่เซียวจวินเหอที่นั่งเหลาลูกธนูอยู่หน้าประตูก็ยังสังเกตได้“วันนี้เจ้าดูอารมณ์ไม่ดี”ชายหนุ่มเอ่ยทักเสียงเรียบหลินเยี่ยนเยว่ถอนหายใจยาว วางทัพพีลง “จะไม่ให้อารมณ์เสียได้อย่างไรเจ้าคะ วันนี้ข้าแอบได้ยินหลิวซื่อคุยกับแม่สื่อจากหมู่บ้านข้าง ๆ นางรับสินสอดจากตระกูลโจวมาแล้ว”“ตระกูลโจว” เซียวจวินเหอเลิกคิ้ว“เจ้าค่ะ ตระกูลโจวที่มีลูกชายปัญญาอ่อน ชอบนั่งน้ำลายยืดอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ หลิวซื่อหน้าเงินคิดจะขายข้าไปเป็นเมียคนปัญญาอ่อน เพื่อแลกกับเงินห้าตำลึง” นางพูดด้วยความคับแค้นใจ มือเล็กกำหมัดแน่น(ระบบแจ้งเตือน สถานการณ์วิกฤต โฮสต์กำลังจะถูกจับใส่ตะกร้าล้างน้ำขาย สรุปภารกิจใหม่ หาสามีเป็นตัวเป็นตนด่วน เพื่อตัดหน้าหลิวซื่อ)‘หุบปากไปเลยเจ้าระบบอนุบาลหมีน้อยปากมาก’ หลินเยี่ยนเยว่สวนกลับในความคิด ‘ข้ากำลังเครียดอยู่นะ’(ข้าแค่เตือนด้วยความหวังดี ก็บุรุษตรงหน้าท่านไง เกรดพรีเมี่ยมขนาดนี้ ท่านยังจะมองหาใ
Read more
ตอนที่ 9 วิวาห์อลเวงและคืนเข้าหอที่ผิดคาด
ตอนที่ 9 วิวาห์อลเวงและคืนเข้าหอที่ผิดคาดข่าวเรื่องการแต่งงานสายฟ้าแลบระหว่างสาวงามอาภัพกับพรานป่าอดีตนักโทษ ดังไปทั่วหมู่บ้านจนมีคนรีบวิ่งไปตามหลินเฉิง พ่อของหลินเยี่ยนเยว่ที่ไปรับจ้างในอำภอให้รีบกลับมาทันทีที่หลินเฉิงมาถึงบ้าน เขาก็โวยวายลั่นด้วยความโกรธจัด“ข้าไม่ยอม!!! “ ชายวัยกลางคนหน้าดำคร่ำเครียด ตบโต๊ะดังปัง“เจ้าจวินเหอนั่นมันเป็นใคร มันเคยเป็นนักโทษต้องคดีมาก่อน จะให้ลูกสาวข้าไปอยู่กินกับคนเช่นนั้นได้อย่างไร” ดีชั่วอย่างรักเยว่เอ๋อร์ก็เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวที่อาหลานทิ้งไว้ให้เขา“ท่านพี่ใจเย็น ๆ ก่อนสิเจ้าคะ” หลิวซื่อรีบเข้ามาบีบนวดไหล่สามี พยายามพูดหว่านล้อม “อดีตก็คืออดีต ตอนนี้เขาก็เป็นพรานขยันขันแข็ง แถมสินสอดที่เขาให้มา... ก็มากมาย พอจะให้หลินเป่าเรียนหนังสือ และให้หลินชวงแต่งออกไปดี ๆ ได้เลยนะเจ้าคะ”“เงิน!!! เจ้าเห็นแก่เงินมากกว่าความสุขลูกเช่นนั้นหรือ” หลินเฉิงตวาดลั่น “ข้าจะไปยกเลิกงานแต่งเดี๋ยวนี้ คืนเงินมันไปเสีย”หลินเฉิงทำท่าจะลุกออกไป แต่หลิวซื่อเอาตัวขวางไว้ ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกัน จนกระทั่งหลินเยี่ยนเยว่เดินออกมาจากห้อง“ท่านพ่อเจ้าคะ... หยุดเถอะเจ้าค่ะ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status