All Chapters of เกมรักวิศวะร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์ดูจะอึดอัดขึ้นทุกขณะหลังจากคำประกาศ "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน" ของเตโช นลินจ้องมองใบหน้าคมเข้มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและสมเพช เธอเบือนหน้าหนีมือหนาที่พยายามจะเอื้อมมาสัมผัสไหล่ ราวกับว่าสัมผัสของเขานั้นช่างน่ารังเกียจ"ครอบครัวงั้นเหรอคะ?" นลินแค่นหัวเราะ "ครอบครัวที่เริ่มต้นจากการซื้อขาย และต่อยอดด้วยการตบหน้าลินแบบเมื่อคืน... พี่เตควรเลิกหลอกตัวเองได้แล้วค่ะ ลินก็แค่สินค้าที่คุณตาภาคภูมิใจนักหนาว่าซื้อมาได้ถูกราคาเท่านั้นเอง""นลิน! พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะชดเชยให้!" เตโชตวาดเสียงสั่น เขาเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่ได้เมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าของเธอ "พี่จะตามหาครอบครัวให้เธอเอง พี่มีอำนาจ มีเงิน...""อำนาจของมึง... มันใช้กับน้องสาวกูไม่ได้หรอกไอ้เตโช!"ปัง!เสียงประตูห้องชุดถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด ภีมเดินเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่ดุดันผิดกับมาดคุณชายโยธาที่เคยเห็น แววตาคมกริบจ้องตรงไปที่เตโชอย่างจะกินเลือดกินเนื้อเตโชกระตุกยิ้มร้าย เขาชินกับการปะทะกับภีมมาตลอดสี่ปี "มึงมาทำไมไอ้ภีม? หรือมาดูลีลาการดูแล 'เมีย' ของกูถึงที่นี่?"[POV: ภีม – การทวงคืนสาย

แสงแดดจัดจ้าในยามเช้าสาดส่องลงบนพื้นถนนยางมะตอยหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศที่เคยดูธรรมดาในทุกวันจันทร์กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อขบวนรถยุโรปคันหรูสีดำขลับประทับตราโลโก้สีทองอันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูล วรโชติโภคิน เลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าอาคารเรียน นิสิตหลายร้อยคนที่กำลังเดินเข้าตึกต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากลสีดำสี่คนที่ก้าวลงมาประจำตำแหน่งรอบตัวรถอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบทันทีที่ประตูรถถูกเปิดออก ร่างระหงของ นลิน ก้าวลงมาพร้อมกับ ภีม พี่ชายที่แต่งกายด้วยชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบทว่าแผ่ซ่านไปด้วยรังสีความดุดันและปกป้อง นลินในวันนี้ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวบัดนี้ดูผุดผ่องไร้ที่ติภายใต้การดูแลอย่างดี เธอสวมชุดนักศึกษาที่ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าชั้นดี เครื่องประดับเพชรเม็ดเล็กบนใบหูส่งประกายวับวาวล้อแสงแดด และที่สำคัญที่สุดคือ "แววตา" ของเธอที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือเศร้าสร้อยหลงเหลืออยู่เลย[POV: เตโช]ห่างออกไปหลังเสาต้นใหญ่หน้าคณะ เตโช ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ สภาพของอดีตเฮดว้ากปี 4 ผู้ยิ่งใหญ่ในตอนนี้ดูทรุดโทรมลงอย่างเ

บรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียนที่ห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์เงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ มีนานั่งจดสรุปวิชาการคำนวณโครงสร้างอยู่ที่โต๊ะมุมอับสายตา เธอพยายามจดจ่อกับเนื้อหาตรงหน้าเพื่อไม่ให้ความคิดฟุ้งซ่านลอยไปหา "ใครบางคน" ที่เธอเพิ่งประกาศตัดใจไปเมื่อวาน[POV: มีนา – ท้องฟ้าที่เริ่มสดใสด้วยตัวเอง]มีนาวางปากกาลงแล้วบิดขี้เกียจเบาๆ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกที่เคยแบกไว้ตลอดสี่ปีเริ่มเบาบางลงอย่างน่าประหลาด เมื่อเธอไม่ต้องคอยชะเง้อคอมองว่าพี่ภีมจะเดินผ่านไปทางไหน หรือไม่ต้องคอยปั้นหน้ายิ้มเพื่อให้เขาหันมามอง"มันก็ไม่ได้แย่นี่นา... การอยู่แบบไม่มีพี่น่ะ" เธอคิดพลางอมยิ้มบางๆแต่แล้วกลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่แสนคุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ถูกเลื่อนออกช้าๆ มีนาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนมาใหม่ภีม ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลามกใจ จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก บนโต๊ะของเขามีแก้วชานมไข่มุกเจ้าดังที่เธอเคยบ่นว่าอยากกินแต่ไม่เคยได้กินเพราะเขาไม่เคยพาไปภีมพยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุด ทั้งที่ข้างในใจสั่นรัวอย่างกั

บรรยากาศภายในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยเสียงจอแจ แต่ทว่าโต๊ะหินอ่อนที่นลินและมีนานั่งอยู่กลับดูเป็นจุดสนใจเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพียงเพราะความสวยระดับดาวคณะของทั้งคู่ แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของ "เอก" รุ่นพี่ปี 4 ภาคเครื่องกลที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้และโปรไฟล์ที่เพอร์เฟกต์จนน่าสงสัยเอกเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ในมือถือถุงขนมราคาแพงและเอกสารสรุปบทเรียนที่ดูเป็นระเบียบ เขาจงใจวางมันลงตรงหน้าหญิงสาวทั้งสองคนด้วยท่าทางที่ดูเป็นสุภาพบุรุษที่สุด"พี่เห็นว่าช่วงนี้ทั้งนลินและมีนาเรียนหนัก เลยเอาของอร่อยมาบำรุงครับ" เอกเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาจดจ้องที่ใบหน้าสวยของนลินอย่างสื่อความหมาย "โดยเฉพาะนลิน... ถ้าติดขัดเรื่องโครงสร้างเครื่องกลส่วนไหน ปรึกษาพี่ได้ตลอดนะ พี่เต็มใจช่วยเสมอ""ขอบคุณค่ะพี่เอก แต่ลินมีคนช่วยดูให้แล้วค่ะ" นลินตอบสั้นๆ ตัดบทอย่างเย็นชาตามสไตล์คุณหนูวรโชติโภคินที่เริ่มวางตัวสูงส่งเอกไม่ได้ดูสลด เขายังคงยิ้มรับก่อนจะหันไปทางมีนาที่นั่งอยู่ข้างๆ "ส่วนน้องมีนา... เรื่องโปรเจกต์โยธาที่ติดขัดอยู่ พี่มีตัวอย่างงานวิจัยที่หาอ่านยากมากอยู่ที่ห้อง... เอ้ย อยู่ที่โน

แสงไฟสลัวสีอำพันภายในโซนวีไอพีของ 'The Apex' คลับหรูที่สงวนไว้สำหรับมหาเศรษฐีและเหล่าเซเลบริตี้ระดับประเทศ กลิ่นหอมของซิการ์ราคาแพงและไวน์รสเลิศอบอวลไปทั่วบริเวณที่ตกแต่งด้วยผนังบุหนังสีเข้มและโคมไฟคริสตัลระย้า ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาที่ขับกล่อมความสำราญของเหล่าผู้มีอันจะกิน เตโช นั่งจมดิ่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเลือดหมู ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดเขานัดพบกับ พิมมาดา ตามคำสั่งเด็ดขาดของพ่อที่อ้างว่า "ต้องมาเจรจาเงื่อนไขสุดท้าย" เพื่อรักษาบริษัทไว้[POV: เตโช – พยัคฆ์หนุ่มในกรงแก้ว]เตโชจ้องมองแก้วบรั่นดีในมือด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง ทุกจิบที่เขากลืนลงไปเหมือนตอกย้ำว่าเขาคือนักรบที่กำลังจะพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงิน"ถ้าลินเห็นพี่ในสภาพนี้... เธอคงยิ่งรังเกียจพี่ใช่ไหม" ความเงียบในมุมส่วนตัวถูกทำลายลงเมื่อร่างระหงของพิมมาดาเดินเข้ามา เธอไม่ได้มาในชุดทำงานที่ดูเป็นทางการเหมือนทุกครั้ง แต่เธอสวมชุดเดรสสั้นรัดรูปสีนู้ดที่ดูแนบเนื้อราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง แผ่นหลังที่เว้าลึกและช่วงล่างที่สั้นจนใจหายทำให้ชายหนุ่มร่วมคลับหลายคนต้องเหลียวมองตามด้วยความกระหาย[POV: พิมมาดา – หง