เกมรักวิศวะร้าย

เสียงนกหวีดดังก้องกังวานสลับกับเสียงตะโกนสั่งการที่ดุดันของเหล่ารุ่นพี่ว้าก มันคือท่วงทำนองแห่งความกดดันที่ครอบคลุมไปทั่วลานเกียร์กว้าง นลินยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางแถวเฟรชชี่นับร้อย แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าจนหยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผม หยดน้ำอุ่นๆ นั้นค่อยๆ ไหลผ่านแก้มเนียนคล้ายกับหยดน้ำตาที่เธอเพิ่งจะเช็ดมันทิ้งไปเมื่อเช้ามืด

‘จำไว้นะลิน... เพื่อบริษัทของพ่อ เพื่อลมหายใจสุดท้ายของครอบครัวเรา ลูกต้องทำตามที่เขาสั่งทุกอย่าง’

เสียงสั่นเครือของพ่อยังคงก้องอยู่ในหัว ยิ่งตอกย้ำว่าอิสรภาพของเธอนั้นไม่มีอยู่จริงตั้งแต่วินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษสัญญาฉบับนั้น สัญญาที่เปลี่ยนสถานะของเธอจาก ‘ลูกสาวประธานบริษัท’ ให้กลายเป็นเพียง ‘หมากตัวหนึ่ง’ ใน เกมรักของผู้ชายที่ชื่อว่า เตโช

“ยืดหลังตรง! ถ้าแค่นี้ยืนไม่ได้ ก็ไม่ต้องหวังว่าจะเรียนจบวิศวะไปทำอะไรกิน!”

เสียงตะคอกนั้นทำให้นลินสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามบังคับขาสองข้างที่ไร้เรี่ยวแรงให้มั่นคงที่สุด ท่ามกลางรุ่นพี่นับสิบในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ดูน่าเกรงขาม มีเพียงคนเดียวที่นั่งนิ่งอยู่บนแท่นไม้สูงราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องมองเหยื่อจากเบื้องบน

เตโช... เฮดว้ากปีสี่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในคณะ

เขาไม่ได้ตะโกนสั่งเหมือนคนอื่น แต่รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมากลับทำให้ลานเกียร์ทั้งลานเงียบกริบเพียงแค่เขาขยับตัว เตโชในวันนี้ดูแตกต่างจาก ‘ปีศาจ’ ที่เธอเจอในคลับเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง เขาดูสุขุม นิ่งลึก และหล่อเหลาจนสาวๆ หลายคนลอบมองด้วยสายตาเคลิ้มฝัน แต่สำหรับนลิน... เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากเทพบุตรนั้นซ่อนซาตานที่เลือดเย็นไว้แค่ไหน

ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ก้าวลงจากแท่นไม้ช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาดูหนักแน่นและมั่นคง สายตาคมปลาบคู่นั้นกวาดมองรุ่นน้องอย่างเฉื่อยชา จนกระทั่ง... มันมาหยุดนิ่งที่นลิน

วินาทีนั้น ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับไปสู่ค่ำคืนที่แสนยุ่งเหยิงนั่นอีกครั้ง

[ค่ำคืนแห่งพันธะ]

ในคลับหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และเสียงเพลงบีบคั้นอารมณ์ นลินนั่งตัวลีบอยู่ข้างกายพ่อที่กำลังก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างเตโช เขาไม่ได้ดูเหมือนนักศึกษาทั่วไป แต่ดูเหมือนนักธุรกิจที่เจนจัดในเกมสกปรก

“ผมไม่ได้ต้องการเงินคืนทั้งหมดในตอนนี้หรอกครับคุณธนา...” เตโชเอ่ยพลางหมุนแก้วเหล้ารัมในมือช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นที่แฝงความร้อนแรงของมันลอยมาแตะจมูกนลินเป็นระยะ “แต่ผมต้องการ ‘หลักประกัน’ ที่มีค่าพอจะทำให้ผมมั่นใจว่าท่านจะไม่หนีไปไหน”

สายตาคมกริบของเขาตวัดมามองนลินที่สวมชุดเดรสเรียบง่ายแต่กลับขับเน้นความบริสุทธิ์ของเธอให้โดดเด่นท่ามกลางความฟอนเฟะของสถานที่แห่งนี้

“ลูกสาวท่าน... ให้เธอมาอยู่ในความดูแลของผม จนกว่าหนี้ทั้งหมดจะถูกชำระ”

คำพูดนั้นเรียบเฉยแต่หนักแน่นดุจคำพิพากษา นลินจำได้ว่ามือของเธอเย็นเฉียบเพียงใดในวินาทีนั้น และนั่นคือจุดเริ่มต้นของนรกที่เคลือบด้วยน้ำตาล...

กลิ่นเหล้ารัมที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ ณ ลานเกียร์กว้าง ไม่ใช่สิ่งที่นลินคิดไปเอง มันคือความจริงที่คอยย้ำเตือนว่าผู้ชายที่กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่นี้ คือคนเดียวกับ ‘เจ้าหนี้’ ที่เพิ่งตบหน้าเธอด้วยสัญญาอัปยศเมื่อคืน

เตโชโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงไม่กี่คืบ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความสนุกสนานที่ได้เห็นเหยื่อตัวน้อยสั่นเทา มือหนาที่เอื้อมมาเชยคางมนขึ้นนั้นไม่ได้นุ่มนวลเลยสักนิด แต่มันกลับบีบเน้นจนนลินรู้สึกเจ็บแปลบ

“มองหน้าพี่สิครับ... น้องลิน” เขาเน้นคำว่า ‘น้องลิน’ ด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ฟังดูอ่อนโยนสำหรับคนนอก แต่สำหรับเธอมันคือคำสั่งประหาร “ในฐานะเฮดว้าก พี่มีหน้าที่ดูแลสวัสดิภาพของรุ่นน้องทุกคน... โดยเฉพาะรุ่นน้องที่ ‘พิเศษ’ แบบเรา”

“พี่เต... ปล่อยลินเถอะค่ะ เพื่อนมองหมดแล้ว” นลินกระซิบเสียงเครือ พยายามขืนใบหน้าออกแต่แรงบีบที่ปลายคางกลับเพิ่มขึ้น

“กลัวเพื่อนรู้เหรอ? ว่า เธอเป็น "หลักประกัน" ของพี่ และพี่ต้องใส่ใจเธอเป็นพิเศษ ”

คำพูดร้ายกาจนั้นทำให้นลินหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนหลังมือหนา เตโชนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่อุ่นจัด แววตาคมปลาบคู่นั้นไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม เขาสะบัดมือออกราวกับรังเกียจสัมผัสจากน้ำตาของเธอ

“จำไว้... พี่เกลียดคนขี้แพ้ที่เอะอะก็ร้องไห้” เขาขยับเข้ามากระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นจัดรดผิวแก้ม “เย็นนี้ไปรอพี่ที่รถหลังตึกคณะ อย่าให้พี่ต้องตาม... เพราะถ้าพี่ต้องไปลากตัวเราออกมาจากห้องเรียน ‘บทลงโทษ’ ในคอนโดคืนนี้มันจะไม่จบแค่การนอนมองหน้ากันแน่”

เตโชยืดตัวตรงแล้วหันไปสั่งการรุ่นพี่คนอื่นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทิ้งให้นลินยืนคว้างอยู่กลางฝูงชนที่เริ่มซุบซิบด้วยสายตาอิจฉาระคนสงสัย เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้ง ความอึดอัดใจทวีคูณจนแทบหายใจไม่ออก

“ลิน... แกโอเคไหม? พี่เตโชเขาดุแกเรื่องอะไรเหรอ?” มีนา เพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ กระซิบถามด้วยความเป็นห่วง

นลินทำได้เพียงปั้นหน้ายิ้มที่ขมขื่นที่สุด “ไม่มีอะไรหรอกมีนา... พี่เขาแค่ดุเรื่องระเบียบวินัยน่ะ”

โกหก... เธอต้องเริ่มใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยคำโกหกตั้งแต่วันแรก นลินก้มมองมือตัวเองที่สั่นระริก เธอสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของเหรียญเกียร์สีเงินหม่นที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อนักศึกษา มันเย็นเยียบและหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

เธอหลับตาลงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมที่ยังตกค้างอยู่ในโสตประสาท ย้ำเตือนว่าชีวิตต่อจากนี้ของเธอเปรียบเสมือนหมากใน เกมรักวิศวะร้าย ที่เตโชเป็นคนคุมกระดาน และเขาก็ดูจะไม่มีวันปล่อยให้หมากตัวนี้รอดพ้นไปจากกรงขังของเขาได้เลย