บททั้งหมดของ My bad friend เพื่อนร้ายกักขังรัก (เซต..BAD): บทที่ 31 - บทที่ 40

ระหว่างอีกคนกำลังกิน อีกคนก็เท้าคางมองไม่พูดไม่จา มองเพลินไปหน่อยเลยเผลอยกมือพันผมสลวยเล่น ระรินจึงวางตะเกียบแล้วปัดออก คนหน้าด้านเลยแกล้งโอบไหล่ซะเลย“ธันธัน!”ทำเป็นเสียงดังใส่กูเลยนะ..ยัยลูกแมว“ครับ”กลายเป็นระรินที่พูดไม่ออก ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน คนอย่างเขาพูดเพราะเป็นด้วยเหรอ หรือเธอหูฝาด“เ

เธอชอบเงินส่วนเขาชอบเอา วิน ๆ ทั้งสองฝ่าย“ข้อแม้อะไรคะ”“เลิกรับจ้างทำงาน แล้วเปลี่ยนชื่อไลน์ใหม่”“ก็ได้ค่ะ” คนไม่มีอะไรจะเสียยอมรับโดยง่าย เพราะช่วงหลังนอกจากธันวาก็ไม่ค่อยมีคนจ้างทำงานอยู่แล้ว“เธอยังต้องทำความสะอาดคอนโด จะจ่ายเป็นรายครั้งเหมือนเดิม”“ค่ะ”“อยากทำอาทิตย์ละกี่ครั้งก็ได้แล้วแต่เลย

“อ่าส์ เสียว ริน อ่า” ร่างกำยำอาบเหงื่อสั่นสะท้าน กดกระแทกหนัก ๆ เน้น ๆ แล้วกดแช่ให้ลึก ไม่นานก็ปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาอย่างล้นหลาม“อึก อ่อก!” น้ำสวรรค์หยาดเยิ้มในโพรงปากจนไหลย้อยลงคางมน พอธันวาถอนตัวระรินก็รีบลุกนั่ง ก้มดูดส่วนหัวแล้วเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลา“อย่างเสียว” เขากอบกำผมยาวสลวยตรงท้ายทอยเอาไ

คนหล่อ พ่อรวย ค.ใหญ่ อะเนอะ ใครจะไม่ชอบนั่งชื่นชมชายหนุ่มไม่นาน สัญญาณออกรถก็ดังขึ้น รถแข่งต่างเร่งความเร็ววิ่งเบียดกันในลู่อย่างไม่มีใครยอมใคร ระรินใจเต้นตุบ ๆ ต่อม ๆ เมื่อเห็นรถของธันวาเกือบเสียหลักขณะกระแทกกับรถอีกคัน ทำให้คู่แข่งที่เบียดกันมาวิ่งแซง ยังดีที่เขาประคองรถให้อยู่ในลู่ได้เหมือนเดิม

บทที่ 21 ได้เลือดเมื่อถูกเซ้าซี้ไม่เลิกระรินจึงยอมให้มาส่ง อีกอย่างสนามแข่งอยู่ไกลชุมชน หากเดินออกมาคนเดียวอาจเกิดอันตราย รุ่นพี่พาแวะกินข้าวเย็นก่อนมาส่งใต้ตึกแล้วกลับทันที จึงสบายใจที่ไม่มีเรื่องยุ่งยากเพิ่มมาอีกพอถึงห้องก็โถมตัวฟุบหน้าบนหมอน สะอึกสะอื้นเพื่อระบายความร้าวราน ตั้งแต่หลงรักธันวาไม