บททั้งหมดของ เข็ดรักผัวเลว: บทที่ 11 - บทที่ 19

ตอนที่ 11|| ไม่อาจเปลี่ยนใจสวีซูเยี่ยนไหนเลยจะคาดคิดว่า หลัวเสวียนเย่จะโหดเหี้ยมถึงขั้นลงมือสังหารคู่หมั้นของตนเอง ประโยคเมื่อครู่ยังคงสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเสียงที่ไม่มีวันจางหาย ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งชัดเจน ราวกับถูกสลักลงลึกในความทรงจำจนไม่อาจลบเลือนได้สวีซูเยี่ยนนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวจนตัวแข็ง หากแต่เป็นเพราะสมองของเธอกำลังว่างเปล่า ว่างเปล่าจนผิดปกติ ราวกับทุกความคิดถูกฉุดกระชากออกไปในเสี้ยวขณะ เหลือเพียงความเงียบงันที่ก้องสะท้อนอยู่ภายในเธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าโดยไม่กะพริบตา มองเขาใหม่อีกครั้ง มองให้ลึกยิ่งกว่าที่เคยมองก่อนหน้านี้ เธอเพียงคิดว่าเขาเป็นผู้ชายอันตราย มีอำนาจ และเลือดเย็น แต่ในยามนี้ คำว่า อันตราย สำหรับหลัวเสวียนเย่กลับถูกนิยามขึ้นใหม่ทั้งหมด บุรุษที่สามารถกล่าวถึงการฆ่าคู่หมั้นของตนเองได้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ใบหน้ายิ่งไม่เปลี่ยนสี ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธุรกิจ คนเช่นนี้ ในโลกของเขาย่อมไม่มีคำว่าอ่อนแอหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อยสวีซูเยี่ยนสูดลมหายใจลึก ฝ่ามือที่ถูกพันแผลยังคงวางนิ่งอยู่บนตัก ความรู้สึกภายในค่อย ๆ เปลี่ยน

ตอนที่ 12 || เปลี่ยนไปเป็นใครอีกคนและแล้ววันผ่าตัดใบหน้าก็มาถึง แสงยามเช้าส่องผ่านกระจกบานสูงของห้องพักฟื้น เงาของกรอบหน้าต่างทอดลงบนพื้นอย่างเป็นระเบียบ สวีซูเยี่ยนนั่งนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย หญิงสาวอยู่ในชุดของโรงพยาบาลสีอ่อน กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นที่ทำให้ทุกอย่างดูสะอาดหญิงสาวตื่นมาจัดการตนเองแต่เช้าเหมือนเดิม หลังเสร็จสิ้นกิจวัตรประจำวันเธอก็นั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง รอเวลาที่เจ้าหน้าที่จะมารับตนไปยังห้องผ่าตัด อึดใจใหญ่หญิงสาวจึงลุกขึ้นก้าวไปยืนที่กระจกยาวจรดเพดานดวงตาคู่งามจับจ้องอยู่ที่เงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่สะท้อนเงาตนเองเลือนราง สวีซูเยี่ยนจ้องใบหน้าที่ซีกหนึ่งมาแผลฉกรรจ์ เธอจ้องอยู่นาน คล้ายจะจดจำใบหน้าแท้จริงแต่กำเนิดไว้ในความทรงจำ เพราะอีกไม่นานใบหน้านี้จะเปลี่ยนไปไม่มีอีกแล้ว ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่พยาบาลซึ่งซูเยี่ยนคุ้นหน้ามาเกือบสามเดือนจะเดินเข้ามาพร้อมเอกสารให้เธอเซ็นชื่อ ขั้นตอนสุดท้ายก่อนเข้าห้องผ่าตัดถูกดำเนินไปอย่างเป็นระบบ ยืนยันตัวตน ตรวจสัญญาณชีพ ทุกอย่างเป็นไปตามระเบียบที่เคร่งครัด ไม่มีใครพูดเกินความจำเป็น

ตอนที่ 13 || อย่ามาท้าทายระบบนางร้ายอย่างฉันหลังจากวันที่เปิดผ้าพันแผลผ่านไปได้สามวันเต็ม ห้องพักฟื้นยังคงเงียบงันเหมือนเดิม แต่สำหรับสวีซูเยี่ยน ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมดแล้ว แสงแดดยามบ่ายยังคงสาดลอดม่านเข้ามา เงาแสงทอดยาวไปตามพื้นหินอ่อน ดูสงบ เย็น และไร้ชีวิต เช่นเดียวกับผู้พักอาศัยเธอยืนอยู่หน้ากระจก ปลายนิ้วแตะลงบนใบหน้าของตนเองอย่างแผ่วเบา ความแปลกแยกยังคงหลงเหลือ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันอีกแล้ว เพราะใบหน้านี้หญิงสาวเลือกเอง ตัวตนนี้ก็เป็นเธออีกที่ต้องการลมหายใจถูกปล่อยออกเชื่องช้า ก่อนเธอจะหันหลัง ตั้งใจจะออกไปจากห้องนี้สักพักวันก่อนหญิงสาวถามพยาบาลประจำตึกว่ามีส่วนหย่อมให้คนไข้ไปนั่งพักผ่อนหรือไม่อีกฝ่ายบอกว่ามี อยู่ที่ชั้นดาดฟ้า ดังนั้นหญิงสาวจึงคิดจะไปผ่อนคลายบนนั้นสักหน่อยแกร๊กแต่ยังไม่ทันที่มือของสวีซูเยี่ยนจะได้สัมผัสลูกบิดประตูหัวใจของเธอกระตุกแรง เมื่อประตูถูกคนจากด้านนอกผลักเปิดเข้ามาเสียก่อน แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เพราะภาพของหลัวเสวียนเย่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้ความตกใจเปลี่ยนเป็นสงบลงเพียงสบตากับดวงตาเยือกเย็น ลมหายใจของสวีซูเยี่ยนก็ก็สะดุดไปเล็ก

ตอนที่14|| เธอพร้อมจะกลับลั่วหยางหรือยัง?จูบนั้นยาวนานจนสวีซูเยี่ยนแทบขาดอากาศหายใจ ปลายลิ้นของเขาไม่ใช่แค่แตะแล้วถอย แต่จงใจไล่ต้อน กดจังหวะให้เธอเสียหลักทีละนิด หลัวเสวียนเย่ผละออกอย่างเชื่องช้าอย่างคนเสียดายเมื่อเห็นว่าหญิงสาวจะหมดลมหายใจสายตาคมกริบไล้ผ่านริมฝีปากของเธออย่างไม่ปิดบังความเสียดายรสจูบดื่มด่ำ ซึ่งหวานล้ำอย่างที่เขาไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน และคนแบบหลัวเสวียนเย่ มาเฟียปีศาจแห่งกระกูลหลัวไม่เคยห้ามใจหากเขาต้องการ ชายหนุ่มจึงก้มลงจูบซ้ำอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นกว่าเดิม เหมือนยึดเอาความหวานมาเก็บไว้จนไม่เหลือ แต่ยิ่งจูบริมฝีปากของหญิงสาวกลับยิ่งหวานราวกับเขากำลังดื่มน้ำผึ้งป่า“แฮ่ก...พอ...พอแล้วค่ะ รองประทานหลัว”สวีซูเยี่ยน รีบร้อนผลักรองประธานหนุ่มออกก่อนเอ่ยห้ามเสียงสั่น พอเห็นเขาจะก้มลงมาอีกเธอเลยมือยกขึ้นปิดปากตนเองแน่น ราวกับต้องกันทั้งเขาและตัวเองไม่ให้ถลำลึกไปกว่านี้ ลมหายใจยังหอบหนัก แต่สายตากลับแข็งขึ้นอย่างไม่ปกปิดความไม่พอใจ“ทำไม?”หลัวเสวียนเย่ถามเสียงต่ำ แฝงความหงุดหงิดชัดเจน เพราะตลอดชีวิตเขาอยากได้สิ่งใดไม่เคยมาใครขัดใจหรือคิดจะห้าม“คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำ

“นี่คือ สวีซูเยี่ยน ต่อไปเธอจะเป็นนายหญิงของคฤหาสน์รองหลัวแห่งนี้”น้ำเสียงของหลัวเสวียนเย่ไม่ดังมาก แต่ชัดเจนหนักแน่นจนทุกคนได้ยินกันทั่วสิ้นประโยคของเจ้าของคฟหาสน์ เสียงตอบรับก็ดังขึ้นพร้อมกัน“ยินดีต้อนรับคุณนายรองหลัวครับ” / “ยินดีต้อนรับคุณนายรองหลัวค่ะ”เสียงประสานทั้งชายและหญิงดังขึ้นเป็นจังหวะเดียว ไม่มีใครช้าหรือเร็วกว่าอีกคน เหมือนผ่านการฝึกมาแล้วอย่างดีเยี่ยม สวีซูเยี่ยนกวาดตามองผู้คนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เธอไม่แสดงความตื่นตระหนก ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มคล้ายมีคล้ายไม่มี“ลำบากทุกคนแล้ว ต่อไปเรียกฉันว่าคุณซูเยี่ยนก็พอ” น้ำเสียงสุภาพก็จริง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจของผู้เป็นนายหญิงน่าเกรงขามหลัวเสวียนเย่หันไปทางพ่อบ้าน “คนนี้คือพ่อบ้าน จ้าวเว่ย หากเธอต้องการอะไร สั่งเขาได้ทุกอย่าง แม้แต่ฆ่าคน”คำพูดถูกเอ่ยออกมาเรียบเหมือนพูดเรื่องทั่วไป ไม่มีใครแสดงสีหน้าตกใจ สวีซูเยี่ยนหันไปมองชายคนนั้น จ้าวเว่ยก้มศีรษะเล็กน้อย สีหน้ายังคงนิ่ง หลัวเสวียนเย่พูดต่อทันที“ส่วนนาย นี่คือนายหญิง อำนาจของเธอเป็นรองแค่ฉันกับพี่ใหญ่ เธอสั่งอะไร นายมีหน้าที่ทำตาม ห้ามตั้งคำถาม เข้าใจไหมจ้าวเว่ย