Todos los capítulos de ขย่มรักคุณอา: Capítulo 1 - Capítulo 10

INTROถ้าวันนั้นฉันไม่หวั่นไหวและรู้จักหักห้ามใจเอาไว้บ้าง วันนี้ก็คงไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมาน เพราะเขาไม่ใช่คนเดิมที่ฉันเคยรู้จักอีกต่อไป…‘คุณอาไม่ใช่ผู้ชายที่อบอุ่นของแป้งอีกต่อไปแล้ว อึก~’‘อย่างี่เง่ากับอา แป้งก็รู้ว่าอาไม่ชอบคนงี่เง่า’‘คนอย่างคุณอา…คงจะแค่ชอบเอาอย่างเดียวสินะคะ’Talk แป้ง“จริงเหรอคะที่บอกว่าคุณอาจะกลับจากลอนดอนแล้ว” ฉันร้องถามคุณพ่อด้วยความตื่นเต้นดีใจที่รู้ว่าคุณอากำลังจะกลับมา“ใช่ลูก รันบอกว่าจะลงเครื่องตอนบ่ายแล้วเย็นๆ จะแวะมากินข้าวกับเรา”“งั้นเย็นนี้…แป้งขอหยุดเรียนเปียโนสักวันนึงได้ไหมคะ…” ฉันหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ คุณพ่อพลางกอดแขนออดอ้อนไปด้วยวันนี้อาคิรันจะกลับจากลอนดอนหลังจากที่บินไปทำงานนานเกือบสามเดือน ฉันก็เลยอยากอยู่ต้อนรับเขา หัวใจมันเต้นรัวไม่เป็นส่ำเลยพอรู้ว่าจะได้เจอคุณอาอีกครั้ง“ให้หรือไม่ให้ดี ?” คุณพ่อเลิกคิ้วขึ้นมองฉันด้วยสีหน้าลังเล“งือ ให้นะคะคุณพ่อ แป้งอยากอยู่เจอคุณอา แป้งคิดถึงคุณอาค่ะ”“…อืมก็ได้”“เย้! คุณพ่อใจดีที่สุดเลย^_^” ฉันชูแขนขึ้นจนสุดด้วยความดีใจ ก่อนจะสวมกอดคุณพ่อแน่น “ขอบคุณนะคะ”“ถึงลูกไม่ขอพ่อก็จะให้หยุดอยู่แล้ว” คุณพ

2Talk คิรันหลังกลับจากบ้านแป้งผมก็ขับรถกลับคอนโดตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปออกล่า นานนับสามเดือนได้ที่ผมแทบไม่ได้เที่ยวตลอดสามเดือนผมต้องไปดูงานและศึกษาการทำธุรกิจเพิ่มเติม แม้ทุกวันนี้จะมีคนชมว่าผมเก่งเกินอายุ แต่คนเราก็ต้องห้ามหยุดพัฒนาตัวเองผมเป็นคนที่เวลาทำอะไรก็จะตั้งใจทำสิ่งนั้น จึงทำให้ช่วงที่อยู่ลอนดอนผมแทบไม่ได้เที่ยวเลยถ้าวันไหนมีอารมณ์อยากจะเอาผมก็แค่ใช้เงินจ้างผู้หญิงมานอนด้วย แต่ก็ไม่บ่อยนักหรอกเพราะไม่ค่อยมีเวลาตอนนี้ภารกิจของผมจบลงแล้ว ผมจะออกล่า จะเชือดเหยื่อให้สมใจอยากเลยคืนนี้คลับมาถึงผมก็รีบตรงดิ่งไปยังโต๊ะที่ให้เพื่อนสนิทจองไว้ให้“ไง คนไหนถูกใจมึงเลือกก่อนเลย” เมื่อเห็นผมไอ้มิวก็พยักเพยิดหน้าไปทางสาวๆ ที่นั่งเรียงกันอยู่สี่คน“เออ เห็นแก่ว่ามึงไม่ได้ออกล่านานหรอกนะพวกกูเลยยอมให้ ถ้าเป็นปกติกูไม่ยอมหรอกนะสดๆ แบบเนี้ย” ไอ้ปุณทำหน้าอย่างนึกเสียดาย ก็อย่างที่มันว่ามานั่นแหละปกติแล้วพวกผมแย่งผู้หญิงกันอย่างกับหมา“เออขอบใจ” ผมกระตุกยิ้มบางๆ แล้วหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาพลางกวาดสายตามองสาวๆ ทั้งสี่คนเพื่อดูว่าจะเลือกใครไปกกด้วยดีแต่ละคนทั้งเด็ก ทั้งสดใหม่ โคตรส

4 ฉันยืนงงกับคำพูดของคุณอาที่บอกว่าฉันมีเจ้าของแล้ว ไปมีตอนไหนกัน ฉันยังโสดสนิท ไม่มีแม้กระทั่งคนคุย“จริงเหรอครับแป้ง” พี่โดมไม่ได้สนใจอารันเลยด้วยซ้ำ แต่กลับถามย้ำเอาความจริงกับฉัน“คือแป้งยัง…”“กลับบ้านกับอา” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบประโยค อารันก็คว้ามือฉันให้เดินตามเขาไปขึ้นรถ พอเข้ามานั่งในรถแล้วอารันก็เอาแต่พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แถมยังไม่ยอมสตาร์ทรถขับออกไปด้วยจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองทำอะไรผิดไป ทั้งที่ฉันแค่มีผู้ชายเข้ามาจีบ ทำให้ไม่กล้าถามหรือมองหน้าอารันเลยตอนนี้ เพราะรู้ดีว่าเวลาเขาโกรธมันน่ากลัวมากแค่ไหนมีครั้งนึงที่ฉันทำอารันโมโห จำได้แม่นว่าตอนนั้นอารันรุนแรงกับฉันมาก แววตาที่ฉายออกมาเต็มไปด้วยอารมณ์เดือดปะทุแต่มันก็แค่ครั้งเดียวที่อารันเป็นแบบนั้น หนำซ้ำอารันยังพยายามขอโทษและปลอบใจฉันด้วยสารพัดวิธี รวมถึงให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่โมโหร้ายแบบนั้นอีกถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี“ทำไมต้องให้มันจีบ”หลังจากที่เงียบอยู่นานอารันก็ถามขึ้น เหมือนเขาจะใจเย็นลงบ้างแล้ว แต่น้ำเสียงก็ยังฟังดูไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่“ละ…แล้วทำไมต้องไม่ให้จีบด้วยล่ะคะ” ฉันไม่ได้ยอกย้อนนะ

6วันต่อมาอารันมารับฉันอย่างที่บอกไว้จริงๆ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติ แต่ฉันกลับรู้สึกเกร็งและใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้กับอารันทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเพราะอะไรกัน…“ตอนเย็นอาจะมารับเหมือนเดิมนะ” อารับอกขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ“ค่ะ”“เป็นอะไร”“เปล่านี่คะ”“แล้วทำไมนั่งเงียบตลอดทาง ปกติไม่เป็นงี้”สงสัยว่าฉันจะมัวแต่ว้าวุ่นอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง เลยทำให้ดูแปลกไปล่ะมั้ง“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะค่ะ” ฉันยิ้มแห้งตอบ“คิดเรื่องอะไร ?”อยากตอบออกไปใจจะขาดว่าคิดเรื่องอารันนี่แหละค่ะ แต่ฉันก็ไม่มีความกล้ามากพอฉันรู้ว่าทั้งหมดนี้คือความหวั่นไหว แต่แค่ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงต่างหาก“เอ่อ…คือ…”“หรือแป้งคิดมากเรื่องเมื่อวาน ?” อารันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ส่วนฉันก็พยายามที่จะหลบซ่อนพิรุธ“ปะ…เปล่าค่ะ ปะ…แป้งเข้าใจว่าอารันไม่ได้ตั้งใจ…”“แล้วถ้าอาบอกว่าอาตั้งใจล่ะ ?”ตึกตัก! ตึกตัก!พออารันสวนกลับมาแบบนั้นหัวใจฉันก็เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ หมายความว่ายังไงที่บอกว่าตั้งใจ ตั้งใจแตะต้องร่างกายฉันอย่างงั้นเหรอ แล้วถ้าใช่ อารันทำไปทำไมไม่ได้ชอบพอฉันสักหน่อย

8 ใบหน้าฉันร้อนผ่าวและแดงก่ำขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่อยากจะคิดลึกกับคำพูดของอารัน แต่ดูสีหน้าและแววตาของเขาสิ ใครจะไปคิดดีได้กัน“ปะ…แป้งง่วงแล้วค่ะ” ฉันหนีเอาตัวรอดด้วยการพลิกตัวตะแคงหันหลังให้กับอารันแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นการเปิดโอกาสให้เขาลุ่มล่ามกับฉันมากขึ้น“เขินอาเหรอ…” อารันเกยปลายคางขึ้นมาบนไหล่ แล้วพูดกระซิบที่ข้างใบหูพร้อมพ่นลมหายใจอุ่นร้อน ทำให้ฉันต้องนอนห่อตัวด้วยความสยิว“ปะ…แป้งไม่ได้เขินค่ะ แป้งง่วง…ขอนอนเงียบๆ ได้ไหมคะ” รู้สึกผิดนะที่ต้องพูดเหมือนไล่อารันทางอ้อม แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองมันไม่ค่อยจะปลอดภัยสักเท่าไหร่“โอเค ก็ได้”อารันพูดเหมือนน้อยใจพร้อมทั้งขยับตัวออกห่าง ทั้งๆ ที่เป็นคนบอกเขาเองแท้ๆ ทว่ากลับรู้สึกแย่เองซะนี่หลังจากนั้นบรรยากาศภายในรถก็เงียบสนิทมาจนกระทั่งถึงบ้านอารันไม่ได้ลงมาส่งฉัน แค่จอดรถให้ พอฉันลงเขาก็ขับออกไปเลย ไม่ถาม ไม่พูดอะไรกับฉันเลยสักคำนี่ฉันกำลังโดนเขาโกรธอยู่หรือเปล่า แล้วอารันจะโกรธฉันเรื่องอะไรล่ะเฮ้อ…Talk คิรัน หลังส่งแป้งเสร็จผมก็รีบกลับคอนโดตัวเองแล้วเรียกนักศึกษาที่ควงด้วยเมื่อเย็นมาระบายความกำหนัดจริง