All Chapters of ขย่มรักคุณอา: Chapter 31 - Chapter 40

ตรวจคำผิดย้อนหลังนะคะ 🙇🏻‍♀️💗31อารันสบถอย่างหัวเสียแล้วหยัดกายลุกขึ้นพรวด ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนฉันก็หยิบเสื้อผ้าที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ฉันรู้ว่าอารันคงจะโมโหที่ประจำเดือนมันมาขัดจังหวะ แต่เรื่องแบบนี้มันคาดเดากันไม่ได้นี่สักพักอารันก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับความเงียบที่ชวนอึดอัด ทั้งฉันและเขาไม่มีใครพูดอะไรออกมา“อะ…อารันคะ…” ฉันอยากจะขอโทษ แต่ก็ถูกอารันแทรกขึ้นมาก่อน“กลับ” น้ำเสียงห้วนกล่าวทิ้งท้าย ก่อนที่อารันจะเดินนำออกไปอาการนี้คงจะไม่พอใจฉันอีกแน่ๆ ทั้งที่ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจและไม่ได้รู้สึกดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองผิดอะไรนักหนาฉันยอมรับนะว่าฉันรักอารันมาก แต่ทำไมถึงได้รู้สึกว่าความสุขที่เคยมีมันน้อยลงทุกทีหรือจริงๆ แล้วเราไม่ควรเลยเถิดกันขนาดนี้มาตั้งแต่แรก…วันต่อมาเมื่อคืนพอมาส่งฉันแล้วอารันก็กลับไปทันที แถมยังจอดรถส่งแค่ด้านนอกไม่ได้ขับเข้ามาด้านในฉันกล่าวขอบคุณเขาก่อนจะลงรถ แต่อารันก็เงียบไม่พูดไม่จา มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกที่ว่าเราไม่ควรเกินเลยกันตั้งแต่แรกให้ชัดเจนขึ้นวันนี้ฉันไม่ไปเรียนเพราะรู้สึกปวดหัวกับเรื่องบ้าๆ ที่เ

33ใบหน้าฉันเห่อร้อนขึ้นมาด้วยความเขินอายกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของอารัน“ตะ…แต่นี่มันในรถนะคะ” ฉันก้มหน้าตอบไม่กล้าสู้สายตา ทว่าอารันกลับใช้ปลายนิ้วเชยคางฉันให้เงยหน้าขึ้นช้าๆสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวเป็นประกาย“แปลว่ายอม ?”“…ค่ะ”หัวใจฉันเต้นแรงระรัวจนแทบจะทะลุอกออกมากองอยู่ตรงหน้า ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ฉันก็ไม่เคยชินสักที และคงจะไม่มีวันชินด้วยอารันไม่พูดอะไรนอกจากหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะบึ่งรถออกไปจากที่นี่เมื่อมาถึงคอนโดเราก็ขึ้นไปยังห้องของอารัน เขาไม่รอช้าเลยที่จะเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก ทั้งที่คิดว่าไม่อยากจะมอง แต่สายตากลับจดจ้องแต่เรือนร่างกำยำที่แน่นหนั่นไปด้วยกล้ามเนื้อซิกซ์แพ็กเป็นลอนเรียงตัวกันสวยงาม แผ่นอกกว้างมีเส้นขนดกดำจางๆ เลื่อนสายตาลงมาอีกหน่อยก็เจอเข้ากับความเป็นชายที่ผงาดลำตั้งแข็งมันกำลังชี้หน้าฉันราวกับต้องการออกคำสั่งว่าให้จัดการมันสักทีฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอและเผลอทำหน้าเซ็กซี่อย่างไม่ตั้งใจ ทั้งที่เคยกลัวมันแต่ตอนนี้กลับอยากโลมเลียอารันดูจะพอใจกับปฏิกิริยาของฉัน เขาเดินตรงเข้ามาจับร่างของฉันให้ยืนขึ้นก่อนจะกดตัวนั่งลงคุกเข่า ส่งผลให้แท่งร้อนดุ้นใหญ่จ

35“เออ!! จะเอาไงก็เอา! ในเมื่อฉันพยายามอธิบายแล้วแต่เธอไม่ฟัง…” สรรพนามที่ห่างเหินของอารันเหมือนคมมีดที่กรีดลงมาตรงกลางใจ “…ก็แล้วแต่เธอแล้วกัน”ไม่รู้ว่าทำไมพออารันยอมปล่อยแล้วฉันถึงได้รู้สึกเจ็บมากขึ้นกว่าเดิมขนาดนี้ ทั้งที่หลังจากนี้ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกฉันคงจะคาดหวังความรู้สึกผิดและการแสดงออกที่แคร์ความรู้สึกกันมากกว่านี้จากเขามากเกินไป คงจะติดภาพลักษณ์คุณอาที่แสนอบอุ่นตลอดหลายปีที่ผ่านมา“นี่คงจะเป็นธาตุแท้ของคุณอาสินะคะ” ฉันแสยะยิ้มอย่างสมเพชให้กับความโง่ของตัวเองพลางใช้หลังมือเช็ดปาดน้ำตาอีกครั้ง“จะไปต่อหรือจะพอแค่นี้พูดมา” อารันถามอย่างขอไปที เขาคงจะรำคาญฉันแล้วสินะแล้วทำไมฉันถึงยังยืนอยู่ตรงนี้กันล่ะ“เอาไปทั่วขนาดนี้คิดว่าแป้งยังจะอยู่กับคุณอางั้นเหรอคะ”“งั้นถ้าจะไปก็ไป”ความรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนป้อนหนักๆ มาทุบลงที่กลางศีรษะ หูฉันไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม ? เมื่อกี้เขาเอ่ยปากไล่ฉันให้ไปจากที่นี่ทำไมคุณอาที่เคยอ่อนโยน แสนดี และอบอุ่น ถึงกลายเป็นผู้ชายแปลกหน้าที่ใจร้ายกับฉันได้มากขนาดนี้กัน“แป้งไปแน่ค่ะไม่ต้องไล่ แล้วแป้งก็จะจำทุกการกระทำและทุกคำพูดของอารันในว

37ยอมรับว่าหัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อเห็นคำว่า ‘คิดถึง’ ที่อารันพิมพ์ส่งมา ถึงอย่างนั้นฉันก็รีบกดลบข้อความนั้นทิ้ง เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องหวั่นไหวกับมันอีกบางครั้งฉันก็นึกเกลียดตัวเอง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคำพวกนั้นเป็นเพียงแค่ตัวหนังสือ แต่ก็ยังปล่อยให้มันมามีผลกับความรู้สึกหรือฉันจะบล็อกทุกช่องทางการติดต่อของอารันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดี…เฮ้อ…ได้แค่คิดอีกนั่นแหละ ทำไม่ได้หรอก…ที่ไม่ทำไม่ใช่เพราะฉันไม่กล้าหรือใจไม่แข็งพอ แต่ฉันแค่ไม่อยากเดินหนีปัญหาขนาดนั้น อยากเป็นคนที่ก้าวผ่านมันมาได้อย่างสมบูรณ์แบบแม้ต้องหันกลับไปมองเขาอีกครั้งก็จะไม่รู้สึกอะไรฉันเลือกที่จะเก็บโทรศัพท์แล้วกะว่าจะลงไปนั่งเล่นกับเฮียแปงและเชฟคีย์ แต่ก็ต้องกดเปิดข้อความดูอีกครั้งเมื่อมีการแจ้งเตือนที่แชตกลุ่มของเราเดียว : คืนนี้ไปเที่ยวกันเอิร์น : ผีอะไรเข้าสิงแกเนี่ยอย่าว่าแต่เอิร์นแปลกใจเลย ฉันเองก็อึ้งๆ อยู่เหมือนกัน เพราะปกติเดียวไม่ค่อยไปผับกับพวกเราสักเท่าไหร่เลยแล้วต่อให้ไปเธอก็ไม่เคยเป็นฝ่ายชวนก่อนด้วย…ฉัน : วันนี้ไม่ทำงานเหรอเดียวเดียว : อืม ลาออกแล้วฉัน : ทำไมถึงลาออกล่ะเอิร

39จบประโยคของฉันอารันก็ถอนหายใจแรงเฮือกเบ้อเริ่ม ก่อนจะยอมหลีกทางให้เชฟคีย์พาฉันเดินออกไป เดี๋ยวถึงโรงพยาบาลแล้วฉันค่อยส่งข้อความไปบอกเดียวกับเอิร์นว่าขอตัวกลับก่อน“อ้าวแป้งเป็นไรอะ นี่ดิมกำลังจะเข้าไปเลย” เดินออกมาจากคลับปุ้บ ดิมก็ตรงเข้ามาทัก นี่ฉันเกือบลืมดิมไปแล้วนะ“พอดีขาเจ็บน่ะ”“เหรอ งั้นเดี๋ยวดิมขอเบอร์ไว้หน่อยได้มั้ย ?”“ไม่ได้” ประโยคนี้เชฟคีย์เป็นคนตอบ จากนั้นเขาก็พาฉันเดินออกมาโดยที่ไม่ได้รอฟังการตอบกลับจากดิมฉันเองก็ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงไม่ได้ เพราะคิดว่าอาจจะเป็นคำสั่งของเฮียแปงโรงพยาบาลเมื่อมาถึงฉันก็ถูกพาตัวเข้าไปตรวจและเอกซเรย์ข้อเท้า โชคดีที่ไม่มีส่วนไหนหักหรือแตก แค่พลิกธรรมดา พันผ้าเพื่อกันเคลื่อนเอาไว้สักสามสี่วันก็จะหายเป็นปกติ“เฮียแปงไม่อยู่เหรอคะถึงให้เชฟคีย์มารับ” ฉันถามในสิ่งที่คาใจมาสักพัก“มันติดประชุมน่ะ”“ไม่ใช่ว่าตามแป้งมาตั้งแต่แรกแล้วเหรอคะ” ฉันหรี่ตามองเพื่อสังเกตพิรุธของเชฟคีย์“อืม…จะว่างั้นก็ได้นะ”“ไม่โกหกหน่อยเหรอคะ” แอบตกใจเหมือนกันที่เขาสารภาพมาตรงๆ“ถ้าเป็นคนอื่นก็อาจจะ แต่พอเป็นแป้งผมไม่อยากโกหก”จู่ๆ สรรพนามที่เชฟคีย์ใช้แทนตัวเองมันก็เป