All Chapters of ขย่มรักคุณอา: Chapter 41 - Chapter 50

40ตึกตัก! ตึกตัก!ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจฉันถึงยังหวั่นไหวกับอะไรแบบนี้ ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกมีความหวังลึกๆ ทุกครั้งที่อารันแสดงออกเหมือนรักฉันจริงๆแล้วไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงยัง…ไม่เลิกรักเขาสักที…“อย่าเลยค่ะ…” ถึงจะรู้สึกกับอารันมากแค่ไหน แต่ฉันก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้ “…กลับไปเป็นอาหลานกันเหมือนเดิมมันก็ดีอยู่แล้ว…”“….”“เพราะแป้งกลัว…” ฉันก้มหน้าพูดพร้อมกับหยดน้ำตาที่ค่อยๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้า “…กลัวว่าจะเกลียดอารันมากไปกว่านี้”สิ้นสุดคำพูดนั้น พวงแก้มทั้งสองข้างของฉันก็ถูกอาบไปด้วยหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างช้าๆ“เข้าใจแล้ว…” อารันตอบกลับด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปิดประตู ทำให้รู้ว่าเขาออกจากห้องนี้ไปแล้วฉันเงยหน้าขึ้นมองที่ประตู ก่อนจะนอนฟุบหน้าร้องไห้กับหมอน ทั้งที่ตอนแรกแค่น้ำตาไหลเฉยๆ แต่ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้สะอึกสะอื้นฟูมฟายหนักขนาดนี้กัน“อึก…ฮือ~”มันเจ็บปวดเหมือนหัวใจจะขาดออกจากกันจริงๆ การเดินออกจากชีวิตใครสักคนมันไม่ง่านเลยนะ รักแทบตายแต่สุดท้ายต้องเสียน้ำตาในหัวของฉันมันยังเอาแต่นึกถึงภาพวันวานเก่าๆ ที่เรามีความสุขด้วยกัน ทุกสัมผัส ทุกอ้อมกอดของอารันฉันยังจำมันไ

42มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้นที่ฉันได้รับจากอารัน หัวใจยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกเขาบีบรัดอย่างหนัก เพราะถ้าหากเบื้องลึกเบื้องหลังมันไม่ได้มีอะไร ป่านนี้อารันคงจะรีบตอบและรีบแก้ตัวไปแล้ว“เงียบ ?” ฉันท้วงขึ้นเป็นเชิงบีบเอาคำตอบ แต่อารันก็ยังคงเงียบ เอาแต่มองมาด้วยสายตาวูบไหวและยอมจำนน “นะ…นี่อย่าบอกนะคะ…”“อืม…ใช่” เขาก้มหน้ายอมรับสารภาพออกมาโดยที่ฉันยังไม่ทันได้พูดจนจบประโยค “อากับเพื่อนแป้ง…เราเคยมีอะไรกัน”สร้อยคอของเดียวหลุดออกจากมือฉันหล่นลงพื้นแทบจะทันที ก่อนที่ตัวฉันจะล้มทรุดตามลงมา“อึก~” ไม่ไหว ตอนนี้ฉันกลั้นน้ำตาและความรู้สึกเจ็บปวดที่ทวีเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ…อึก~”“แป้ง…” อารันทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้ ฉันจึงขยับถอยหนีแล้วตวาดถามเสียงดังลั่น“แป้งถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่!!”เขายอมหยุดเดินแล้วถอนหายใจออกมาหนักๆ “สักพักแล้ว”“ก่อน…อึก~” ฉันใช้ความพยายามอย่างหนักในการที่จะพูด เพราะก้อนสะอื้นมันพร้อมจะพุ่งออกมาตลอดเวลา “…ก่อนหรือว่าหลังเราคบกันคะ”“ช่วงที่เราคบกัน”โลกทั้งใบเหมือนพังถล่มลงมาตรงหน้าฉันในตอนนี้ มันรู้สึกเคว้งคว้าง โดดเดี่ยว และรู้

44ถึงจะใจหายมากแค่ไหน แต่ฉันก็จะไม่แสดงอาการออกไปอย่างเด็ดขาด เพราะมันยังรู้สึกแย่กับสิ่งที่เดียวทำ ถึงจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจและขอโทษ แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยเพราะยังไงสุดท้ายแล้วคือเดียวไม่ได้แคร์หรือมองฉันเป็นเพื่อนเลย“เอาเถอะ แป้งจะไม่ถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก…” หลังจากที่เงียบอยู่นานฉันก็พูดขึ้น “…ขอให้โชคดีแล้วกันนะ”ถ้าคิดว่าฉันจะรั้งเดียวหรือขอร้องให้เธออยู่ด้วยกันเหมือนเดิม บอกเลยว่าคิดผิดฉันอาจจะดูโง่ในสายตาของคนอื่น แต่ถ้าอะไรที่ฉันเลือกแล้วว่าจะไม่เอา ฉันก็ไม่เอาเลยเหมือนกัน ก่อนตัดมันอาจจะยาก แต่ถ้าได้ตัดขึ้นมาแล้ว ก็ไม่ง่ายที่จะต่อ“อืม…ขอให้โชคดีเหมือนกัน”สองอาทิตย์ต่อมาวันนี้เป็นวันที่คุณพ่อจะกลับมาจากทำงานต่างประเทศ ฉันจึงให้เชฟคีย์มาสอนทำอาหารไว้รอต้อนรับท่านตั้งแต่เช้า เพราะคุณพ่อจะมาถึงและลงเครื่องตอนช่วงบ่าย“พอได้มั้ยคะ” ฉันถามด้วยความลุ้น เมื่อให้เชฟลองชิมปลาทับทิมสามรสที่ลองลงมือทำเองเมนูนี้เป็นของโปรดของคุณพ่อเลยนะ“อืม…เชฟว่ามันอร่อยแล้วนะ” ฉันคลี่ยิ้มออกมาแทบจะทันทีเพราะลองผิดลองถูกไปหลายรอบแล้ว ทว่าก็ต้องสะดุดเพราะคำพูดต่อไปของเชฟ “

46คลับฉันตกลงมาตามคำชวนของดิมเพราะรู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่ห้องคนเดียว อีกอย่างวันนี้ฉันก็อยากจะดื่มเพื่อดับอารมณ์ฟุ้งซ่านที่รบกวนจิตใจเวลาผ่านมาเกือบๆ เดือน ถามว่าฉันทำใจได้หรือยัง ตอบเลยว่ายังไม่ได้ แต่ฉันแค่รู้สึกเจ็บกับมันน้อยลง ไม่ถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟายเหมือนช่วงแรกแต่ก็มีบางครั้งที่ดาวน์มากๆ จนน้ำตาไหลเมื่อไหร่ถึงจะหลุดพ้นความรู้สึกพวกนี้อย่างเด็ดขาดสักทีนะมาคลับครั้งฉันไม่ได้แต่งตัวเซ็กซี่อะไรเลย แค่สวมเสื้อส่ายเดี่ยวทับด้วยคาร์ดิแกนบางๆ และกางเกงยีนส์ขาสั้นถึงอย่างนั้นตอนเดินเข้ามาก็ยังถูกพวกผู้ชายมองด้วยสายตาหื่นกามอยู่ดี ฉันล่ะไม่ชอบใจเลยจริงๆ“นึกว่ามาไม่ถูกซะแล้ว” ดิมทักฉันเป็นเชิงแซวเมื่อมสถึงที่โต๊ะ“แป้งก็ไม่ได้เด็กน้อยขนาดนั้นสักหน่อย”“คราวก่อนยังเห็นมีผู้ปกครองไปคุมอยู่เลย แฟนเหรอ?”ดิมคงจะหมายถึงเชฟคีย์ เพราะตอนนั้นเชฟคีย์อุ้มฉันที่ขาเจ็บเดินออกมาจากคลับแล้วบังเอิญสวนกับดิมที่กำลังจะเดินเข้าไป“อ๋อ นั่นเพื่อนพี่ชายแป้งเอง”“เพื่อนจริงอะ ทำไมดูหวงแป้งจัง”“อาจจะเพราะพี่ชายแป้งฝากฝังไว้ล่ะมั้ง” ฉันยิ้มตอบแห้งๆ ก่อนจะถามดิมกลับ “แล้วสรุปเรียกแป้งออกมาดื่มหรือเรียกมาส

48Talk แป้งเช้าวันต่อมาฉันตื่นนอนขึ้นมาท่ามกลางความรู้สึกอ่อนเพลีย ตามเนื้อตัวปวดเมื่อยไปหมดจนแทบขยับไม่ไหว แค่ไปดื่มเหล้าที่คลับทำไมถึงเป็นหนักขนาดนี้กันดวงตาค่อยๆ ปรือขึ้นช้าๆ ทั้งที่ยังงัวเงียอยู่ แต่เพราะหิวข้าวจึงต้องบังคับตัวเองให้ตื่นสิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาว จำได้ว่าห้องที่ฉันจองไว้มันเป็นสีชมพูนิแล้วนี่ห้องของใคร…ระหว่างนั้นก็เพิ่งรู้สึกถึงของหนักบางอย่างที่ทับอยู่บนเอว จึงหันหลังกลับไปมอง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ“อารัน!” ฉันขยับปากเรียกชื่อเขาแต่ไม่ได้ออกเสียงเพราะร่างสูงกำลังหลับอยู่ แถมสภาพเราในตอนนี้ต่างเปลือยเปล่ากันทั้งคู่นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น อารันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมฉันถึงมานอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงกับเขาแล้วอย่าบอกนะว่าเมื่อคืน…ไม่จริง…ต้องไม่ใช่แบบนั้น…ไม่จริง…ฉันค่อยๆ แกะท่อนแขนของอารันออกให้เบามือที่สุด เพราะยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ ทว่าแค่ฉันขยับตัวนิดเดียว อารันก็สะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วดังนั้นฉันจึงรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน มือหยิบคว้าเอาผ้าห่มมาพันร่างกายเอาไว้“แป้ง…”“มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นคะ”“จำอะไรไม่ได้เลย ?”“ถ้