All Chapters of ใต้อาณัติเฮียกัณฑ์: Chapter 11 - Chapter 20

ห้องน้ำน้ำรินล้างหน้าเพื่อให้ส่างเมา พลางจ้องมองดูตัวเองในกระจกและพบว่าตอนนี้สภาพตนไม่ต่างจากยัยเรื้อนขี้เมาคนหนึ่งน้ำรินพิงกำแพงหลังล้างหน้าเสร็จ สูดลมหายใจเข้าปอดพยายามข่มความมึนเมานั้น เธอรู้ดีว่ายังไม่ถึงขั้นไร้สติ แต่ก็ตาพร่ามัวพอจะทำอะไร นอกลู่นอกทาง ได้ขณะที่เธอเดินกลับตามทางเดินแคบ ๆ มืด ๆ ของผับ จู่ ๆ มือหยาบแข็งแกร่งข้างหนึ่งก็พุ่งมาจากมุมมืด คว้าข้อมือเธอแน่นกระชากเข้ามุมก่อนจะกดร่างเธอเข้ากับกำแพงโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว“เดี๋ยว! อุปส์!” น้ำรินอุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนจะถูกกลบด้วยริมฝีปากที่รุกล้ำแบบคิดไม่ถึง ริมฝีปากอีกฝ่ายร้อนจัด แรงบดขยี้นั้นไม่มีความอ่อนโยน เหมือนถาโถมความโกรธที่มีมาลงที่เธอมากกว่า“อะ...อื้อ” น้ำรินหายใจไม่ทัน ความมืดรอบตัวทำให้เธอมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลมจากความเร่าร้อน มือข้างหนึ่งของเขากดท้ายทอยเธอไว้ อีกข้างโอบรัดเอวให้แนบชิดกัน แถมแสงไฟวิบวับยิ่งเพิ่มความเวียนหัวให้เธอยิ่งกว่าเดิมแต่ที่แย่ที่สุด ในเมื่อเธอต่อต้านไม่ได้ก็ดันเข้าร่วมรสจูบนั้น ร่างกายน้ำรินตอบสนอง มือหนึ่งกำคอปกเสื้ออีกฝ่ายแน่น ริมฝีปากเผยอแรงรุกและร่างกายแนบ

ณ ตระกูลวรวิทย์บ้านตระกูลวรวิทย์ยังคงสวยงามโอ่อ่าเหมือนทุกครั้งที่น้ำรินกลับมา ผนังสูงสีขาวครีมสะอาดตา โคมระย้าคริสตัลกลางเพดานน้ำรินในชุดนักศึกษา มัดผมหางม้าแบบลวก ๆ ลากกระเป๋าใบเล็กกลับบ้านด่วนเพราะแม่โทรมาหาบอกว่าหลังเลิกเรียนให้กลับบ้านมาหาพวกท่าน“แปลกแฮะ ปกติไม่ยักกะจะมีใครอยากจะอยู่บ้าน แปลก ๆ ” น้ำรินเดินเข้ามา ก็มีแม่บ้านรีบวิ่งมารับกระเป๋าจากเธอ“คุณหนูของป้ากลับมาแล้ว”“ค่ะป้า...คุณแม่เรียกให้กลับช่วงวันหยุดนี้ค่ะ” น้ำรินยิ้มให้คุณป้าแม่บ้านที่ดูแลเธอยามเด็กมาอย่างยาวนาน ในชีวิตเธอใช้เวลากับแม่บ้านมากกว่าพ่อแม่ตัวเองเสียอีก“ป้าจะเอาไปเก็บที่ห้องให้นะคะ”“ขอบคุณค่ะ...” น้ำรินยิ้มก่อนป้าแม่บ้านจะนำกระเป๋าลากไปเก็บในห้องนอนให้เมื่อเธอเดินพ้นมาจนโถงกลางบ้าน เธอก็พบพ่อของเธอในเชิ้ตแขนขาวสีฟ้าอ่อน เรียบเป๊ะนั่งอยู่หัวโต๊ะ ส่วนแม่ของเธออยู่ในชุดเดรสผ้าไหมสีชมพู เกล้ามวยผมเรียบร้อยนั่งอยู่ข้างกันบนโต๊ะอาหารยามเย็นนี้ เต็มไปด้วยเซ็ตอาหารวางเรียงละลานตาดั่งเคย ทุกอย่างดูเหมือนพร้อมจัดไว้รอตอนรับใครบางคน ซึ่งนั่นก็คงเป็นเธอนั่นเอง“กลับมาแล้วเหรอลูกรัก” แม่ของน้ำรินยิ้มบาง“นั่งก

บทที่ 15ผู้หญิงของเขา สู่ ผู้ชายดูตัวของเธอหลังจากที่มื้ออาหารจบไป คุณหญิงทั้งสองตระกูลก็หันหน้าคุยกันอย่างออกรสเรื่องการกุศลบ้าง ในขณะที่ท่านประธานทั้งสองคนกลับยกแก้วไวน์จิบคุยกันเรื่องธุรกิจ ก่อนหันมาคุยกับลูกชายของตน“กัณฑ์ ลูกพาหนูน้ำรินเดินดูรอบ ๆ บ้านเราสิ ให้รู้จักที่นี่สักหน่อย”น้ำรินชะงักหันไปยิ้มกว้างเจื่อนให้พ่อของเขา“ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง เดี๋ยวน้ำรินเดินดูเอง”“ไม่ได้สิหนูริน บ้านป้าใหญ่มากนะเดี๋ยวหลง ให้ลูกชายปากพากดูเถอะนะจ๊ะ”น้ำรินรู้ตัวแล้วว่าไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้เพียงแต่ตอบรับเท่านั้น“ค่ะ” น้ำรินตอบรับเฮียกัณฑ์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนรอด้านข้าง ยื่นมือมาตรงหน้าน้ำรินให้เธอจับ เธอมองด้วยสายตาจ้องเขม็ง แต่เพราะสายตาผู้ใหญ่ทั้งสี่คนยังจับจ้องอยู่ จึงทำได้แต่ยิ้มเจื่อนวางมือเขาอย่างช่วยไม่ได้“ผมพาน้ำรินชมบ้านก่อนนะครับ”เฮียกัณฑ์ยิ้ม และน้ำรินเองก็ต้องฝืนยิ้มเช่นกัน มือหนาพาเธอเดินออกไป เมื่อลับตาผู้ใหญ่แล้วนั้น“เฮีย!! ปล่อยได้แล้ว ลากรินทำไมมันเจ็บ”“ตามมาจะพาไปดูบ้าน...แต่ไม่ใช่ทุกมุมหรอก...หึ”น้ำรินเม้มปากแน่น พยายามดื้อดึงแต่ไม่สำเร็จ แรงมือเขากำแน่นลากเ

บทที่ 17สตาร์ทเครื่องยนต์“คิดว่ารินจะปฏิเสธได้ไหมล่ะ” น้ำรินเอียงคอมองคนซ้อนหลัง“หึ...ก็ไม่” เสียงเข้มพูดชัด“งั้นก็จัดมาเถอะ ริน...อุปส์”ไม่ทันที่น้ำรินจะสาธยายต่อริมฝีปากก็ถูกประกบอีกครั้งพร้อมความร้อนแรงที่มากกว่าเดิม สองมือแกร่งจับขาเธอแยกออกจากกัน เดรสตัวสั้นถกขึ้นกองบนเอว เผยให้เห็นชั้นในตัวบางสีขาวที่เปียกชื้นนิด ๆ จากความสุขที่ได้รับนิ้วมือลูบไล้ต้นขาแผ่วเบา แต่แม้น้ำรินจะดิ้นแค่ไหน ท่อนขาของเขาก็เกี่ยวล็อคพันธนาการไม่ให้เธอได้หนี นิ้วหยาบเย้าหยอกกลีบร่องผ่านชั้นในบางอย่างตั้งใจจนรอยเปียกชื้นเป็นวงกว้างขึ้น“เสียวเหรอ เฮียยังไม่ทันทำอะไรก็ แฉะแล้ว”“ก็เฮียเล่นลูบอยู่นั่นแหละ...อ่ะ...อ๊าส์” น้ำรินยังไม่ทันโต้แย้ง ก็โดนนิ้วนั้นบดบี้คลึงจนต้องยกสะโพก“เฮียแกล้งรินอ่ะ...อิ๊..”“หึ...” ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ เขากลับใช้นิ้วหยาบทะลวงหนึ่งนิ้ว เพิ่มเป็นสอง และสามตามลำดับ เสียงเจ๊าะแจ๊ะที่ทำให้คนฟังเสียวสะท้านดังก้องให้ทั้งสองได้ยินยิ่งเพิ่มความเสียวซ่านขึ้นทวีคูณ“เฮียรินจะแตกแล้ว เร็วอีกนิดค่ะ”“ชอบเฮียเอาไหม”“อ่ะ...อ่ะ...”“ชอบเฮียรึเปล่า”“อื้อ...ชอบค่ะ...”“อยากโดนกระแทกรึยัง

บทที่ 19ภิรมย์กรุ๊ปณ ห้างสรรพสินค้าในวันธรรมดา ที่น้ำรินจะได้ใช้ชีวิตอิสระอย่างเคย แวะคาเฟ่ ชอปปิงตามห้างรับแอร์เย็น ๆ อย่างสบายใจ แต่ครั้งนี้กลับต่างกันออกไป น้ำรินรู้สึกเหมือนสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เธอแบบไร้เหตุผลนักเธอเดินทอดน่องไปตามห้างแวะร้านแบรนด์หรู มือถือถุงเสื้อผ้าจากร้านโปรด สวมหูฟังไร้สายไว้ ไม่ได้เปิดเพลงหรือคุยกับใครหรอก เป็นเพียงข้ออ้างให้ไม่ต้องตอบคำถามหรือคำทักทายใด ๆ ก็เท่านั้นเสียงกระซิบกระซาบจากคนที่ติดตามข่าว ไม่เว้นแม้แต่พนักงานร้านที่เธอเข้าไปเลือกซื้อของอย่างเคย“นั่นใช่คนที่เป็นข่าวกับคุณกัณฑ์นักธุรกิจหนุ่มหมื่นล้านรึเปล่า”“คนนี้แหละ...อย่าพูดดัง คุณเขาเป็นลูกค้าประจำร้านเราด้วย เธอเพิ่งมาทำงานคงไม่เคยเห็น กระเป๋าหนักเหมือนกัน”“อ่าลูกคนรวยเหมือนกันสินะ...อย่างว่าเทพบุตรสุดหล่อ รวยค้ำฟ้าขนาดนั้นเขาจะตกถึงมือเราได้ไง”“เบ้าหน้าเราไม่ให้ด้วยแหละมั้ง...” แม้คำสนทนาจะไม่ได้ดูหมิ่นอะไรเธอนัก แต่มันก็เยอะจนทำให้เธอรำคาญกับเสียงวิจารณ์ คิ้วเรียวขมวดปม พยายามทำเหมือนไม่ได้ยิน แต่ความจริงทุกคำพูดนั้น เธอแทบจะเมมโมรี่ไว้ในสมองทั้งหมดอย่างไม่ได้ตั้งใจ“ทำไมรู้ลึก