All Chapters of ใต้อาณัติเฮียกัณฑ์: Chapter 1 - Chapter 10

ณ มหาวิทยาลัย “น้ำริน แกหลบหน้าใครเนี่ย”“ชวู่...จะเสียงดังไปทำไมกันยัยแพร” น้ำรินหันมองซ้ายขวา พลางก้มหน้าหลบใครบางคน แพรวาเห็นท่าทีเพื่อนสาวที่เหมือนต้องการความสงบก็ก้มหน้าไปกระซิบข้างหู“แล้วสรุปหลบหน้าใคร”“น้องแม็กซ์ดิ ไม่เห็นเหรอตรงโน้นอะ”“อ่อ...น้องแม็กซ์ปี 2 สุดหล่อที่เรียนวิศวะไฟฟ้าน่ะเหรอ แล้วแกจะหลบทำไม ทำอย่างกับได้น้องเขามาแล้วหนี”“เออ...ได้กันแล้วเลยหลบนี่ไง”“ห๊า!!!” แพรวาอุทานเสียงดังทำให้น้ำรินต้องใช้มือเรียวเงื้อมไปกดหัวเพื่อนสาวอย่างเร่งด่วน แถมรอบข้างก็เริ่มมองมาที่ทั้งสองคน“จะเสียงดังทำไมเนี่ย...แกจะอยู่ตรงนี้ก็อยู่ ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว” น้ำรินคว้ากระเป๋า ก่อนจะมองซ้ายขวาหาลาดราวแล้วชิ่งหนีโดยเร็ว“ระ...รอฉันด้วย” แพรวาที่เห็นท่าทีลนลานของน้ำรินก็วิ่งแจ้นตามทันที จนเดินหนีปลีกตัวออกมานั่งม้าหินอ่อนที่ใต้ตึกคณะของนิเทศของตนในขณะที่น้ำรินนั่งไขว้ห้างหายใจเหนื่อยหอบจากการวิ่ง แพรวาก็ยืนเท้าสะเอวมองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เล่ามา...”“เรื่องอะไร...” น้ำรินพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก“เรื่องน้องแม็กซ์ไง ไปได้กันตอนไหน” แพรวายังคงจ้องเขม็งอยากรู้ความจริง เพราะปกต

ภายในห้องหนึ่งของ RED CLUBน้ำรินก้าวเข้าไปในห้องที่มีโต๊ะเพียงตัวเดียว กับผู้หญิงในชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงเข้ม“ยินดีต้อนรับสู่ RED CLUB ฉันชื่อ เรย์ค่ะ เจ้าของนาม R. คุณชื่ออะไรคะ” เสียงของเรย์ไม่ดุ ไม่หวาน แต่น้ำรินกลับรู้สึกเหมือนถูกสายตานั้นมองออกทะลุปรุโปร่ง เป็นสายตาของคนประเภทเดียวกัน“รินค่ะ” น้ำรินพูดเสียงหวานหยดเรย์เปิดแท็บเล็ต ที่มีโปรไฟล์ของเธอขึ้นอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะเงยหน้ามองน้ำรินด้วยสายตายากจะหยั่งถึง“ไม่มีประสบการณ์?” นิ้วเรียวของเรย์แตะจอบนข้อมูล “แต่ตอนที่คุณเดินเข้ามาในคลับนี้กลับดูไม่ใช่แบบนั้นนะ”น้ำรินจากที่เงียบ ก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา เมื่อยิ่งเจอสถานการณ์คนระดับเดียวกันแบบผีเห็นผี ยิ่งทำให้เธอตื่นเต้นขึ้นไปอีก“ก็ตามที่ได้ระบุไปค่ะ” นิ้วเรียวของน้ำรินขยับกรอบแว่นไปหนึ่งที มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยรอยยิ้มของเรย์ปรากฏบนใบหน้า ก่อนจะพูดออกมา“นั่นแหละ...แบบที่คลับเราหามานาน” เธอวางการ์ดสีแดงที่ดูต่างจากของแพรวาเล็กน้อยตรงที่มุมการ์ดมีตราประทับ R. สีทองอยู่“การ์ดสวยดีนะคะ แต่ดูเหมือนมันจะต่างจากของเพื่อนฉันไปเล็กน้อย” น้ำรินถามอย่างตรงไปตรงมา เพราะอย่างไรแล้วน้ำริน

เย็นวันถัดมา คอนโดหรู ห้อง 906 หลังจากได้กุญแจห้องและย้ายของบางส่วนมาที่ห้องนี้ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีเฮียอยู่ และในตู้เสื้อผ้าก็มีชุดของเฮียกัณฑ์เพียง 1-2 ชุดเท่านั้น“ดูท่าคงรวยมาก ๆ จนซื้อคอนโดไว้เป็นสิบ ๆ แห่ง แต่ล่ะแห่งก็คงมีเด็กเฮียกัณฑ์ไว้ที่ล่ะคนสินะ อำนาจเงินนี่มันหอมหวานจริง ๆ”น้ำรินทิ้งตัวลงที่นอนอย่างไม่ใส่ใจนัก หยิบมือถือเครื่องใหม่ที่ได้จากเขามา ในเครื่องมีเบอร์บันทึกไว้แค่เบอร์ของเขาเท่านั้น และถูกห้ามไม่ให้โทรหา ห้ามทัก เพราะนี่คือชีวิตที่เธอเลือกมาเล่นกันไฟ ไม่มีความรัก ไม่มีสถานะ มีเพียงร่างกายที่ผูกมัดกันยามเหงาเท่านั้น...แต่น่าแปลก ที่น้ำรินรู้สึกสบายใจตั้งแต่ย้ายมาอยู่ห้องนี้ เธอหลับสบายกว่าทุกคืนที่ผ่านมาจวบจนเวลาผ่านไปเจ็ดวันนับตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ห้อง 906 น้ำรินใช้ชีวิตปกติบางวันเรียนบ่าย บางวันเรียนเช้า กลางคืนก็มีแวบออกดื่มกับแพรวาบ้างเธอยังเป็นตัวของตัวเอง แม่สาวฮอตปรอทแตกดังเดิม ไม่นั่งเพ้อ นั่งเศร้า และไม่ได้คิดถึงใครแม้กระทั่งเฮียกัณฑ์สำหรับเธอ ห้อง 906 ก็เป็นเพียงสถานที่พักผ่อนพร้อมรอลงเตียงไปวัน ๆ เท่านั้น ในเมื่อเขามีกฎไม่ให้

ณ รีสอร์ตหรูสาวสวยในชุดเดรสรัดรูปหลายสิบคนกระจายอยู่รอบงาน บางคนแช่น้ำโชว์เรือนร่าง บางคนโยกตัวเบา ๆ คลอเคลียชายใส่สูทเพื่อเอาอกเอาใจเผื่อได้ตกถังข้าวสารแต่เมื่อทั้งน้ำรินและแพรวาเดินเข้างานมาตามเวลานัดหมาย ก็ทำให้สายตาทุกคู่หันมาจ้องมองน้ำรินในเดรสสีขาวเปิดไหล่กว้าง แต่งหน้าอ่อน ๆ เผยความมั่นใจราวกับนางพญาในงานเลี้ยงของเหล่าบรรดาหมาป่า และข้างเธอคือแพรวา สาวน้อยหน้าหวานในเดรสสีดำเรียบโก้ สวยสะดุดไม่แพ้กัน“ผู้หญิงคนนั้นของเฮียศักดิ์ใช่ไหมวะ?”“เออใช่...กูจำได้ไอ้เฮียมันเอารูปมาอวดอยู่สงสัยคงชอบมาก”“แล้วอีกคนที่สวยยิ่งกว่านั่นล่ะก็ของเฮียศักดิ์เหรอวะ?”“ไม่แน่ใจ แต่ไม่เคยเห็นเฮียศักดิ์พูดว่ะ?”“ถ้าไม่ใช่พวกเราก็มีสิทธิ์ล่อดิ”เสียงกระซิบดังมาจากกลุ่มผู้ชายใส่สูทกลุ่มหนึ่งในขณะเดียวกันเฮียศักดิ์ ชายวัยสามสิบปลายในเชิ้ตขาวเปิดคอ นั่งเอนหลังบนโซฟาล้อมรอบด้วยนักธุรกิจและสาว ๆ ที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ เมื่อแพรวาเดินเข้ามา แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที จากเย็นชา กลายเป็นเข้มขึ้น และออกคำสั่งด้วยเสียงเบา ๆ“มานั่งตรงนี้ แพร”แพรวาชะงักไปครู่ ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้น้ำรินและเดินไปนั่งลงตามคำส

ใกล้เที่ยงคืนย่างเข้ามา น้ำรินก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุก จนเมื่อเธอเห็นเขาลุกขึ้นพร้อมกับสาวอีกคนเดินลับหายไปในรีสอร์ตแล้ว“ไม่ไป...ฉันไม่ไปเด็ดขาด หึ” ในขณะที่เธอพึมพำพวกผู้ชายบนโต๊ะก็เอาแต่เต๊าะ มือไม้เริ่มจะลวนลามเพราะพวกเขาล้วนเริ่มเมากันหมด จนสุดท้ายน้ำรินเลยต้องลุกขึ้นขอตัวไปห้องน้ำเพื่อหนีออกจากตรงนั้นอีก 5 นาทีจะถึงเที่ยงคืน น้ำรินยังยืนอยู่ชั้นล่างของรีสอร์ตด้วยความลังเล แต่แล้วข้อความแจ้งเตือนก็ออกมาอีกครั้งH.Gun : อย่าคิดจะต่อต้าน เพราะไม่งั้น...“ให้ตายเถอะขู่อยู่ได้...นี่มันแย่ยิ่งกว่าเฮียศักดิ์ของยัยแพรอีกล่ะมั้งเนี่ย มีดีแค่หล่อกว่ามากเท่านั้นแหละ เฮ้อ...เฮีย หรือเหี้ยกันแน่”น้ำรินจำใจต้องไปตามที่เขาสั่ง แต่ไม่ได้ทำตามที่เขาไม่ให้ใส่กางเกงใน เธอผลักประตูเข้าไปพบว่าเขานั่งอยู่ตรงโซฟากลางห้อง แต่ไม่ใช่คนเดียว ข้างกายเขามีหญิงสาวชุดเดรสแดงคนหนึ่งที่มากับเขาตั้งแต่แรก มือข้างหนึ่งของเธอถือแก้วไวน์ อีกมือคีบบุหรี่จรดริมฝีปากมองน้ำรินอย่างไม่ชอบหน้าเฮียกัณฑ์นั่งเอนหลังพิงโซฟา นัยน์ตาคมยังนิ่งเหมือนทุกครั้งที่พบกัน“เฮียก็มีเด็กข้างกายอยู่แล้วจะเรียกน้ำรินมาอีกทำไมคะ?” เธอพูด