บททั้งหมดของ ใต้อาณัติเฮียกัณฑ์: บทที่ 21 - บทที่ 26

บทที่ 21คำมั่นสัญญาจังหวะที่เธอหลับตาเคลิ้มคิดทบทวนสิ่งต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามา มือหนาสองข้างยื่นโอบร่างกายเธอแน่นจากด้านหลัง“ยังสับสนอยู่เหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ก่อนจะโน้มตัวเชยคางบนไหล่บางของเธอ“ไม่ได้สับสนหรอกค่ะ แค่รู้สึกทุกอย่างมันเร็วไปหมด รินแค่ตั้งรับไม่ทัน” น้ำรินเอียงคอมองคนเกยคาง “เฮียคิดเรื่องนี้มานานแล้วจริง ๆ เหรอคะ แล้วที่บอกว่าชอบรินมานานแล้ว หมายถึงตอนไหนคะ ตอนที่รินเป็นเด็กเสี่ยของเฮียเหรอ”เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งยีหัวด้วยความรัก“ไม่ใช่...เฮียชอบตั้งแต่สี่ปีที่แล้วน่ะ ตอนที่รินมาบ้านเฮียครั้งก่อนโน้น”“แต่รินไม่เคยเจอเฮียนะคะ จะมาชอบได้ไง รินมาก็เจอแต่น้องหมาในสวนเท่านั้น จริงสิไม่เห็นน้องหมาเลย”“โคล่าเหรอ มันเสียไปแล้วล่ะ นั่นหมาพี่เองและตอนนั้นจริง ๆ เฮียก็นั่งมองอยู่ใกล้ ๆ”“ห๊า!!!”น้ำรินนิ่งงั้น“จริงเหรอคะ?” น้ำรินถามอย่างไม่เชื่อสายตา เฮียกัณฑ์ไม่พูดอะไรยกมือถือขึ้นมาเปิดรูปที่เขาเคยถ่ายเธอไว้ในตอนนั้น เธอได้เห็นก็เบิกตากว้างพานให้ภาพนั้นลอยเข้ามาในหัว“จำได้แล้วค่ะ...แต่ว่าแค่เห็นรินเล่นกับหมาของเฮีย เฮียก็ชอบแล้วเหรอ มันออกจะแปลกไปหน่อย

ตอนพิเศษ (1)คืนแห่งการปลดปล่อยก่อนงานแต่งณ คฤหาสน์ตระกูลวรวิทย์เสียงผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันเรื่องพิธีแต่งงานที่ใกล้จะถึงในวันมะรืนอย่างออกรส ทั้งหัวเราะ ถามย้ำถึงความพร้อมยิ่งกว่าคู่บ่าวสาวเสียอีก“เฮีย...มองอะไรหนักหนาคะ ช่วยสนใจผู้ใหญ่กันหน่อย” น้ำรินค้อนเฮียกัณฑ์เบา ๆ เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่มองเธอ“ก็มองว่าวันมะรืน เจ้าสาวของเฮียจะสวยขนาดไหนนะ” เฮียกัณฑ์ตอบหน้าตาย แต่แววตาซุกซนจนทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนีเมื่อผู้ใหญ่จัดการกำหนดการทั้งหมดเสร็จแล้ว ก็เล็งเห็นว่าทั้งคู่ดูเหนื่อยมาก เพราะทั้งวันน้ำรินกับเฮียกัณฑ์ก็วิ่งวุ่นลองชุดและจัดการหลายเรื่องทำให้ พ่อแม่พูดให้ทั้งคู่ไปพักเข้านอนให้เต็มที่ไม่ทันที่น้ำรินจะตอบผู้ใหญ่ว่าไม่เป็นไรเกรงใจ แต่คนร่างสูงก็ลุกขึ้นโค้งตัวตามมารยาทแล้วลากเธอออกจากตรงนั้นไปยังห้องนอนของน้ำรินทันทีปัง!!!เสียงปิดประตูดังสนั่น เฮียกัณฑ์ไม่พูดอะไรออกมา เพียงแค่เดินเข้าใกล้น้ำรินจนเธอต้องถอยหลังไปติดขอบเตียง หัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกจากอก ทั้งที่รู้ว่าวันมะรืนจะเป็นเมียเขาอย่างเต็มตัวแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนเป็นเหยื่อให้เขาแทะโลมทุกที...ใช่แล้วเพราะใ

ตอนพิเศษ (3)ครอบครัวของเราน้ำรินกลับจากการประชุมด้วยความเหนื่อยล้า เพราะเป็นการประชุมใหญ่ของบริษัทตระกูลเธอ“เฮ้อ...” เธอถอนหายใจออกมาเพื่อให้ตัวเองผ่อนคลายมากขึ้น มองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบเจ้าตัวเล็กและสามีของเธอ“หายไปไหนกัน หรือว่าอยู่บนห้องนอน” เธอพึมพำขณะที่กำลังเดินตรงไปยังห้องนอน เพียงเปิดประตูเข้าไป น้ำรินชะงักหยุดยืนมองภาพตรงหน้าเฮียกัณฑ์นอนหลับอยู่บนเตียง หลับสนิทไม่ห่างจากเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่บนเปลเด็กน้อย“แม้แต่ตอนนอน ก็ยังขมวดคิ้ว ดูท่าจะผ่านศึกหนักมาไม่น้อยนะคุณพ่อมือใหม่” น้ำรินกอดอกมองดูภาพที่อบอุ่นจนทำให้ความเหนื่อยล้าของเธอหายเป็นปลิดทิ้งริมฝีปากคลี่ยิ้ม พลางหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปเพื่อบันทึกเก็บไว้เป็นความทรงจำ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ โน้มตัวลงช้า ๆ ใช้มือสะกิดเขาเบา ๆ“เฮียตื่นได้แล้วค่ะ...”เปลือกตาเขาค่อย ๆ ลืมขึ้น กะพริบตาเรียกสติให้ตื่นก่อนจะมองหน้าภรรยาแล้วส่งยิ้มง่วง ๆ ให้“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่...เหนื่อยไหมครับ” เสียงแหบเพราะเพิ่งตื่นนอน“กลับมาเมื่อกี้ค่ะ” น้ำรินนั่งลงข้างเขา “เฮียหลับไปพร้อมลูกเหรอ เหนื่อยมากไหมคะ”“ฮ่า...พูดตรง ๆ เหนื่อยกว่าบริหารงานบริษั