THE MAFIA KING'S DANGEROUS OBSESSION のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

CHAPTER 149 – “No One Is Free in This System”“I thought rebellion was freedom.”“Ngayon ko lang na-realize… kahit ang paglaban, scripted din pala.”Nakatayo ako sa loob ng silent war room, pero hindi na ito war room na alam ko dati.Everything feels… restructured.Hindi na chaotic ang reports, hindi na gulong-gulo ang movements ng mga syndicates.Everything is synchronized. Controlled. Calculated.Parang may invisible hand na humahawak sa buong mundo—at ako mismo ang center ng grip na iyon.Sa screen sa harap ko, naka-flash ang global underworld map.Red lines. Blue factions. Neutral zones collapsing one by one.At sa gitna ng lahat—isang pulang marker na kumikilos kahit wala akong order.“Freya,” Torren’s voice cut through the silence.Hindi ko siya nilingon agad.Nararamdaman ko siya sa likod ko—hindi bilang mafia king, kundi bilang isang bagay na mas dangerous ngayon.A guardian who is slowly realizing he is also trapped inside the same cage.“Everything is moving without instruc

CHAPTER 151 – “You Feel Like Withdrawal”“The terrifying part wasn’t loving him.”“It was how empty I felt without him.”Hindi ko alam kung kailan nagsimula.Kung kailan naging normal na ganito.Yung bawat paghinga ko… parang may kulang kapag wala siya sa paligid.Hindi dramatic. Hindi exaggerated.Kundi parang katawan ko mismo… alam kung sino ang wala.Torren.Nakatayo ako sa loob ng glass chamber ng Villanueva residence, malamig ang ilaw, tahimik ang buong compound.Too quiet.Parang pinipilit akong marinig ang sarili ko.Pero ang naririnig ko lang—siya.Hindi literal.Hindi boses.Kundi yung absence niya.Tatlong araw.Tatlong araw na hindi ko siya kinakausap nang maayos.Hindi dahil may away.Kundi dahil sinadya ko.Sinadya kong lumayo.Sinadya kong hindi tumingin sa kanya kapag nagsasalita siya.Sinadya kong gawing normal ang distance.Para makita ko kung kaya ko.Kung kaya ko bang mabuhay bilang Freya lang.Hindi “Freya at Torren.”Pero sa ikatlong araw…ako ang unang bumigay.

CHAPTER 153 – “Love Was the Real Manipulation”“Maybe the system never controlled us.”“Maybe it only knew we would destroy ourselves for love.”Nakatayo ako sa gitna ng sealed chamber.Walang bintana.Walang exit na hindi locked.Walang hangin na hindi sinusukat.Pero ang mas nakakabaliw—hindi ko na ramdam yung walls.Kasi si Torren na mismo yung space ko ngayon.Nasa harap ko siya.Hindi gumagalaw.Pero lahat ng galaw niya… parang naka-lock sa akin.Parang kahit hindi siya gumagalaw—may something sa kanya na humihila sa buong mundo ko papunta sa kanya.“Sabihin mo ulit,” bulong ko.Mahina.Pero hindi dahil takot ako.Kundi dahil gusto kong marinig kung magbabago siya.Tumitig siya.Cold eyes.Pero ilalim noon—gulo.“Sabihin mo ano?” tanong niya.“I would have chosen you anyway,” sabi ko.Tumahimik siya.Isang segundo.Dalawa.Then—lumapit siya.“Don’t,” sabi niya agad.Mababa.Pero may galit.“Don’t what?” tanong ko.“Don’t turn this into something clinical.”Napakurap ako.Clin

CHAPTER 155 — “If This Is Ruin, Then Stay”“We were never healthy.”“We were inevitable.”Hindi ko na maalala kung kailan naging normal ang katahimikan sa pagitan namin.Hindi iyong tahimik na peaceful.Hindi iyong tahimik na safe.Kundi iyong klase ng katahimikan na parang may heartbeat sa loob.Parang bawat tingin.Bawat hinga.Bawat maliit na galaw ni Torren—may ibig sabihin.May warning.May pangangailangan.At ang mas nakakatakot?Naiintindihan ko na lahat ng iyon nang hindi siya nagsasalita.Nasa penthouse kami nang gabing iyon.Madilim.Umuulan sa labas.City lights blurred against the glass walls habang ang buong mundo namin unti-unting lumiliit.Hindi na empire.Hindi na war.Hindi na syndicates.Kami na lang.At siguro iyon ang pinaka-delikadong nangyari sa amin.Dahil noong una, akala ko survival ang dahilan kung bakit kami magkasama.Ngayon?Hindi na ako sigurado.Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window habang hawak ko ang whiskey glass na hindi ko naman iniinom.

CHAPTER 157 — “I Don’t Know How to Be Alone Anymore”“I used to survive alone.”“Now even a few hours without him feels unbearable.”Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang mundo.Hindi iyong klaseng katahimikan na peaceful.Mas malala.Iyong klase ng katahimikan na parang may nawawala.At ngayong wala si Torren sa mansion—parang may humihigop ng hangin palabas ng dibdib ko.Nagising ako nang maaga.Masyadong maaga.Madilim pa ang kwarto pero mulat na agad ang mga mata ko, parang may mali. Parang may danger. Parang may paparating na masama.Instinct.Sanay ako roon.Pero this time… hindi bala ang hinahanap ng katawan ko.Siya.Dahan-dahan akong bumangon sa kama, ramdam ang malamig na parte ng higaan sa tabi ko.Walang init.Walang amoy niya.Walang bigat ng katawan niyang laging nasa likod ko kapag natutulog kami.Humigpit ang lalamunan ko.God.This was insane.Tatlong oras pa lang mula nang umalis siya para sa negotiation meeting sa Macau sector.Tatlong oras.Pero