THE MAFIA KING'S DANGEROUS OBSESSION のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

CHAPTER 130 – “War Starts Inside Us First”“Every war begins with someone deciding they can no longer pretend.”Hindi ako natulog buong gabi.Hindi rin si Torren.Ramdam ko iyon kahit nasa kabilang side siya ng war room habang tahimik na nakatingin sa mga reports na parang gusto niyang patayin bawat pangalang nakasulat doon.The message was still burning into my mind.Kill her before she speaks.Hindi na ito warning.Hindi na ito simpleng threat.This was confirmation.Alam nilang malapit na ako.At alam din nilang kapag nagsalita ako—may babagsak.Tahimik ang buong hideout.Pero underneath that silence…Everyone was preparing for blood.Weapons laid out.Routes redrawn.Emergency channels active.At sa gitna ng lahat—si Torren Villanueva.Still.Cold.Too calm.At mas delikado siya kapag ganoon.I watched him from across the room.Black long sleeves rolled slightly.Gun resting beside his hand.Eyes unreadable.Pero kilala ko na siya enough para maintindihan ang ibig sabihin ng kat

CHAPTER 132 – “Kings Bleed Too”“People fear monsters.”“Until they finally see one break.”Hindi ako nakatulog buong gabi.Hindi dahil sa ingay ng gyera.Hindi dahil sa mga sunod-sunod na reports ng pagbagsak ng assets ni Torren.Kundi dahil nakita ko siya.Talagang nakita ko siya.Not the king.Not the monster.Not the untouchable Torren Villanueva everyone feared.Kundi yung lalaking unti-unting kinakain ng betrayal.

CHAPTER 134 – “The Empire Eats Its Own”“Empires don’t die cleanly.”“They devour everyone inside them first.”Amoy dugo ang buong compound.Hindi metaphor.Literal.Pagkabukas pa lang ng elevator doors, tumama agad sa akin ang metallic scent ng blood habang kumikislap ang emergency lights sa hallway. May mga katawan sa sahig. Basag ang salamin. May bakas ng bala sa pader.At sa unang pagkakataon simula nang mapasok ako sa mundong ito—hindi na ako natakot.Tumigil ako sa gitna ng hallway habang may mga lalaking tumatakbo sa paligid namin, armado, galit, pagod, sugatan.Chaos.Pero sa loob ko?Tahimik.Too quiet.Parang may parte sa akin na tuluyan nang namatay pagkatapos ng lahat ng betrayal na nakita ko.“Clear the east corridor!” sigaw ng isa sa tauhan ni Torren.“Check the lower armory!”“Seal the loading docks!”Sunod-sunod ang utos.Sunod-sunod din ang bangkay.I slowly stepped over shattered glass habang hawak ko pa rin ang baril sa kamay ko. May dugo sa sleeve ng suot kong bla

CHAPTER 136 – “The Devil Knows My Name”“Sa sandaling binanggit niya ang pangalan ko… naintindihan ko na ang digmaang ‘to, matagal na palang nagsimula bago ko pa nakilala si Torren.”Tahimik ang buong war chamber.Pero hindi ito normal na katahimikan.Hindi yung tipong matapos ang laban, humihinga pa ang mundo.Ito yung katahimikan na parang may nakaupo sa gitna ng hangin—naghihintay ng tamang oras para sumabog ang lahat.Nasa harap namin siya.Ang kalaban.Ang lalaking hindi man lang kumukurap habang nakatayo sa gitna ng pinaka-delikadong silid sa buong imperyo ni Torren Villanueva.Walang kaba.Walang takot.Parang siya pa ang may-ari ng eksenang ito.“Freya Villanueva,” ulit niya.Dahan-dahan.Sinadya.Parang bawat letra ng pangalan ko ay may kasamang kutsilyong ipinapaloob sa isip ko.Hindi ko alam kung bakit—pero biglang nanlamig ang buong katawan ko.Hindi dahil sa banta.Kundi dahil sa familiarity.Parang… narinig ko na ang boses na ‘to dati.Sa panaginip.O sa alaala na pilit

CHAPTER 138 – “Monsters Don’t Love Softly”“Ang nakakatakot ay hindi yung kaya ni Torren sirain ang tao.”“Kundi kung gaano siya kalamig gawin ‘yon… para sa akin.”Nasa loob pa rin ako ng aftermath room.Hindi na ito war room.Hindi na rin ito control room.Ito na yung klase ng lugar na amoy pulbura pa rin kahit tapos na ang putukan.May dugo sa sahig.May mga nawawalang pangalan sa reports.At may katahimikan na hindi na normal.Torren stood in the