CHAPTER 172 – You Don't Need Me Today"Minsan, ang pinakamasakit na marinig ay hindi 'iiwan kita.'"Kundi... 'Kaya ko na.'”Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging kakaiba ang umaga.Wala namang nangyaring masama.Walang tawag mula sa mga tauhan.Walang balitang may gumalaw na kalaban.Walang banta sa teritoryo.Tahimik ang buong villa.Pero habang nakatayo ako sa harap ng salamin, may kakaibang pakiramdam akong hindi maalis.May nagbabago sa akin.At sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa.Sa likod ko, narinig ko ang pagbukas ng pinto.Hindi ko kailangang lumingon.Alam ko na kung sino."Freya."Boses ni Torren.Mababa.Kalma.Pamilyar.Dati, sapat na ang isang tawag niya para awtomatikong bumaling ang buong atensyon ko sa kanya.Ngayon, nanatili akong nakatingin sa salamin."Good morning."Sandaling natahimik siya."Good morning."Nagkita ang mga mata namin sa repleksiyon.Hindi siya lumapit.Hindi rin ako gumalaw.Parang pareho naming nararamda
Read more