All Chapters of Trapped By The Handsome CEO: Chapter 41 - Chapter 50

CADE’S POINT OF VIEW "I am not leaving, Cade!!!" I stood out on the terrace, waiting for my horse to be brought around, replaying Emily’s words over and over in my head. I didn't know if I should feel happy or sad that she had decided to stay. The only way for her to get out of this situation safely and without getting hurt was for her to leave right now. I wanted her gone to keep her safe. But something else had made her choose to stay. Could it be something to do with the resort itself? I wondered. Just then, David brought my horse over to me. "Just so you know... I saw your wife down at the old house this morning," he said quietly. "What?" I asked, shocked. "She was heading straight for it. If I hadn't been there to stop her, she would have gone inside. She kept asking me if anyone had ever lived there... and I lied to her," he admitted. "You did

Ang pagsakay sa kabayo ang tanging bagay na nakapagpapalimot sa akin ng lahat ng problema at alalahanin. Ito ang kailangan ko ngayon. Ayaw ko nang umiyak, hindi na muling iiyak. Labis akong nasasaktan sa bawat kilos at gawa ni Cade, at marami na akong iniluhang luha. Ayaw ko nang gawin iyon ngayon. Hindi ko sila bibigyan ng kasiyahang makita akong namumula at namamaga ang mga mata dahil sa pag-iyak. "Nandito ka ba upang sumakay?" tanong ni Ginoong Silas, ama ni David, nang makita niya akong papunta sa kuwadra. "Opo, kailangan ko lang po magpalipas ng oras at magpahinga," sagot ko. "Kailangan mo munang maghintay, umalis muna si David at may inasikaso," sabi niya. Si David ang aking tagapagturo, at hindi ako pwedeng maiwang mag-isa kasama ang kabayo kung wala siya. "Huwag po kayong mag-alala, maghahanap na lang po ako ng ibang makakasama ko," sagot ko. "Bakit hindi ka na lang maghi

"Tama na 'yan at huwag mo na akong inisin pa. Alam ko naman na hindi ako karapat-dapat sa kanya kaya nga sinabi ko na sa kanya na umalis na siya, pero ayaw niya. Alam kong ang pagwawalang-bahala ko sa kanya ang dahilan ng aksidenteng ito. Kasalanan ko ang lahat—ang nangyari sa kanya ngayon at ang lahat ng nakaraan. Kaya tumigil ka na bago pa ako makagawa ng hindi maganda," sabi ko. Sa sandaling iyon ay dumating ang nars. "Pakiusap, ospital ito. May ibang pasyenteng nagpapahinga at natutulog. Pwede bang hinaan niyo ang mga boses niyo?" pakiusap niya. "Huwag po kayong mag-alala, babawi kami at hihinaan na namin," humingi ng paumanhin si Stephanie para sa aming dalawa. Binitawan ko si David at umupo. Dalawang oras na ang nakalilipas at hindi pa rin tapos ang operasyon. Sa bawat tik-tak ng orasan, lalo akong kinakabahan. Mabubuhay pa ba si Emily? Magkakaroon pa ba ako ng pagkakataong ipakita sa kanya na mahal ko rin siya gaya n

Nagulat ako nang marinig ko siyang binabanggit ang pangalan ko habang natutulog, pati na rin ang pagmamakaawa niya na huwag ko siyang saktan. Wala akong balak saktan si Emily, at hinding-hindi ko gagawin iyon. Ang tanging taong nakagawa noon ng ganoong pakiusap sa akin ay matagal nang patay. Matagal na siyang wala at pilit kong nililimot ang mga salitang binitawan niya, pilit na umaasang makausad at makalimot sa araw na iyon. Pero nabigo ako. Ang marinig si Emily na binibigkas ang parehong mga salita ay nagdulot ng kakaibang pakiramdam sa akin. Bakit ganoon na lang ang pagkakatulad ng sinabi niya sa sinabi ng babaeng iyon noon? "Dahil siya lang naman ang iisang tao," bulong ng konsensya ko sa sarili, pero agad ko ring itinakwil ang kaisipang iyon. Imposibleng si Emily ang babaeng iyon. Matagal nang patay ang babaeng iyon. Ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko ay walang kaugnayan sa mga pangyayari noon.

"You’ve loved me all along, haven’t you?" Emily asked, her voice soft, still sounding like she couldn't quite believe it. Needing to reassure her, I cupped her face in both my hands and looked straight down into her eyes. "I do love you, okay? I told myself not to. I tried so hard not to fall in love with you, but I did. I fell for you too, and I would have told you this a long time ago... if only you’d given me the chance," I confessed. "When did you finally decide to tell me? Was it when I fell off the horse and got hurt? Or was it just now, when I was about to leave you for good?" she asked. When I didn't answer immediately, she pushed my hands away and stepped back, putting distance between us. "What’s wrong, Emily? I just told you I love you. Why aren't you happy?" I asked, confused and desperate. "Happy? Do you really think I could be happy hearing this now?" she asked, her voice tremblin