All Chapters of สะใภ้ใหญ่คนนี้จะตีพวกแกให้ขาหัก(มิติ): Chapter 1 - Chapter 10

แสงแดดที่เลือนรางค่อย ๆ หายไป แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งป่า สัตว์ป่าตัวเล็กต่างหลบหนีเข้าไปยังที่รังของตัวเองตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด แต่กลับมีหนึ่งชีวิตที่ไม่ยอมกลับเข้าไปซ่อนตัวเพื่อหลบภัยในยามค่ำคืนเหมือนทุก ๆ ชีวิตในพงไพรหญิงสาววัยราวสามสิบปี นามว่า หวังลี่ห่าย มองไปรอบตัวอย่างสับสนและมึนงง เธอคือหญิงสาวจากโลกอนาคตที่สุดแสนจะไฮเทค ชีวิตประจำวันของเธอเต็มไปด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย รถราที่สัญจรไปมาก็ถึงขนาดบินได้ สิ่งต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันก็ถูกจัดการโดยหุ่นยนต์เธออาศัยอยู่บนโลกอันแสนจะสุขสบายแห่งนั้นมาสามสิบกว่าปี ทุกอย่างราบรื่นไปหมด ความสะดวกสบายที่แลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่างอย่างเช่นธรรมชาติมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านค่อย ๆ ยกขึ้นจับใบไม้สดที่อยู่ข้างกายขึ้นมาพลิกไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนสายตาจะกวาดไปรอบตัวเพื่อดูให้มั่นใจ ว่าเธอไม่ได้ฝันไป ป่าแน่ ๆ นี่ต้องเป็นป่าอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่นี่จะไม่ใช่ป่าป่าเป็นสิ่งที่แทบจะหายสาบสูญไปตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มีป่า หรือว่าเธอไปทำภารกิจแล้วเผลอหล่นลงจากยานมาในเขตของราชวงศ์ แต่ป่านี่มันไม่เหมือนป่า

แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดเพ้อฝันของลี่ห่าย ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวขาเข้าไปในบ้าน เสียงร้องของเด็กก็ดังออกมาจนถึงหน้าถนน แน่นอนว่าในบ้านเจียงแห่งนี้ เสียงของเด็กอายุประมาณเท่านี้ก็มีเพียงแค่สามคนเท่านั้น คนหนึ่งก็คือลูกของบ้านสาม และอีกสองคนก็คือลูกของเธอหวังลี่ห่ายรีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนเธอจะเห็นว่าลูกของตัวเองทั้งสองคนกำลังนั่งกองอยู่กับพื้น พร้อมกับเปล่งเสียงแหกปากร้องไห้ออกมาเสียงดัง“เกิดอะไรขึ้นคะ อาฝู อาหมิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นลูก” เธอไม่รู้ว่าตัวเธอเองรู้สึกยังไง แต่ร่างกายของเธอขยับพุ่งเข้าไปหาลูกทั้งสองคนที่นั่งกองอยู่กับพื้นก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนที่เธอจะกอดเอาเด็กสองคนไว้ในอ้อมแขนเด็กทั้งสองคนที่ถูกแม่กอดก็อดจะเกร็งไม่ได้ ปกติแม่จะเอาแต่ดุด่าพวกเขา เพราะพวกเขาสองคนพี่น้องทำตัวเรียบร้อยเหมือนพี่ ๆ คนอื่นในบ้านไม่ได้ แม่ก็เลยเอาแต่ดุและก็หยิกพวกเขาอยู่เสมอ“พี่สะใภ้มัวแต่ขโมยเนื้อของบ้านเราไปขาย ก็เลยไม่รู้ว่าลูกชายทั้งสองคนของพี่เนี่ยมาขโมยขนมของถิงถิง ขนมนี้พ่อของถิงถิงซื้อมาให้ลูกสาวคนเล็กของเขาเป็นการส่วนตัว แม้แต่พี่สาวของถิงถิงก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ก

เวลาในยามค่ำคืนนั้นสุดแสนจะรวดเร็ว เพียงไม่นานหลังจากที่สามแม่ลูกหลับตานอนลงบนเตียงเตาแข็ง ๆ พระอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาทักทายทุกสรรพสิ่งบนโลกสามแม่ลูกที่นอนหลับไปเองก็ต้องตื่นขึ้นมาใช้ชีวิต แน่นอนว่าคนที่เคยทำอะไรตามใจตัวเองมาตลอดอย่างลี่ห่ายย่อมไม่มีทางตื่นแต่เช้าในวันพักผ่อน ด้วยงานของเธอคือทหาร น้อยครั้งที่เธอจะได้มีเวลาพักอยู่บ้านเป็นของตัวเอง โดยเฉลี่ยแล้วเธอจะนอนในพื้นที่มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ การได้นอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้ย่อมทำให้เธอรู้สึกว่ากำลังพักผ่อนเพราะอย่างนั้นวันนี้สะใภ้ใหญ่บ้านเจียงก็เลยนอนตื่นสาย จนตะวันขึ้นเลียหน้าแล้ว หญิงสาววัยสามสิบถึงเพิ่งจะลืมตาตื่นนอน ข้าง ๆ เตียงมีเด็กน้อยสองคนนั่งจ้องหน้าเธอเขม็ง ทั้งที่บอกให้พวกเขารอตัวเองแท้ ๆ แต่ตัวเองกลับนอนตื่นสายขนาดนี้ มีคนมาเคาะประตูเรียกตั้งกี่รอบแล้วก็ไม่รู้ พวกเขาได้แต่อ้างไปว่าเรียกยังไงแม่ก็ไม่ตื่น คนพวกนั้นเลยยอมถอยกลับไป“อ้าว ตื่นกันเร็วจังเลยนะพวกเด็ก ๆ เนี่ย กินอะไรแล้วหรือยัง” หลังจากตั้งสติสักพัก เธอก็ทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที ตอนนี้เธอไม่ใช่ทหารหญิงที่ถวายชีวิตไปกับการต่อสู้และทำภารกิจอีกแล

ลี่ห่ายรีบวิ่งไปท้ายหมู่บ้าน เธอจำได้ว่าที่นั่นมีแม่น้ำสายหนึ่งที่ค่อนข้างลึก จะว่าแม่น้ำก็ไม่ถูก ก็ไอ้แม่น้ำนี้น่ะ ต้นน้ำมันอยู่ที่หมู่บ้านเธอ เป็นน้ำตกใหญ่เลยล่ะแค่วิ่งเข้าไปใกล้ ๆ ก็ได้ยินเสียงของชาวบ้านที่ร้องดังเอะอะโวยวายมาแต่ไกล ลี่ห่ายไม่สนใจว่าคนรอบข้างจะมองยังไง ด้วยความที่เป็นทหาร การเคลื่อนที่ทำอะไรต่าง ๆ ของเธอจึงรวดเร็วมาก หญิงวัยสามสิบที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าค่อนข้างละเลยลูกชายทั้งสองคนของตัวเองกระโจนลงไปในน้ำอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังขนาดว่าเธอที่เป็นผู้ใหญ่ ขาของเธอยังไม่สามารถแตะพื้นได้เลย แถมกระแสน้ำก็ค่อนข้างจะแรง ถ้าเป็นกำลังของเด็กอายุเจ็ดขวบ ไม่มีทางที่จะทนแรงของน้ำพวกนี้ได้อย่างแน่นอน“เปิดระบบการมองเห็นใต้น้ำ เปิดระบบการหายใจ” ด้วยความคุ้นชิน ลี่ห่ายเอ่ยสั่งการระบบใต้น้ำอย่างเคยตัว ที่น่าแปลกก็คือดวงตาของเธอเห็นได้ชัดขึ้น การหายใจเองก็ดูจะไม่ได้ยากลำบากเหมือนตอนลงมาใหม่ ๆ แล้วด้วยหวังลี่ห่ายมองหาร่างของลูกชายไปทั่ว ๆ ก่อนเธอจะเห็นร่างคุ้นตาที่กำลังจมดิ่งลงสู่ใต้น้ำ เธอรีบถีบตัวเองกวักแขนแล้วว่ายเข้าไปหาเจียงหมิงทันที ด้วยกำลังที่ขนาดล้มเสือด้วยมือเปล่าได้ เธอใช้แขนเกี

น่าแปลกมากที่หญิงชราทำเพียงพยักหน้าให้หลานสาว ทั้งที่ไม่เคยแม้แต่จะบังคับให้หลานสาวทำงานบ้านด้วยตัวเอง เจียงจินเยว่กัดปากตัวเองจนเลือดแทบจะออก เธอไม่คิดว่าย่าจะทำเพียงพยักหน้าให้เท่านั้น ทั้งที่เมื่อก่อนคนทั้งบ้านก็ใช้งานป้าสะใภ้ได้ตามใจกันแท้ ๆ แต่นี่อะไรกัน อยู่ ๆ ป้าสะใภ้ก็เริ่มแข็งข้อกับคนอื่น ๆ ในบ้านเสียอย่างนั้นลี่ห่ายไม่ได้สนใจอะไรคนในบ้านอีก เธอรีบกลับเข้าห้องนอนเพื่อดูอาการลูกชายทั้งสองคนอีกครั้ง เด็ก ๆ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว แค่ยังเพลียจากยาที่เธอให้กินไปอยู่เท่านั้น ซึ่งถือว่ายานี้ดีมากจริง ๆ ทั้งแก้ไข้ แถมยังทำให้ง่วงจนต้องนอนให้ได้อยู่ด้วย เด็กสองคนนี้จะได้นอนพักอย่างที่ควรจะเป็นในตอนที่เฝ้าลูก ๆ เธอก็ไถหน้าฟีดระบบเล่นไปด้วย ดูว่ามีอะไรขายอยู่บ้าง ของในตลาดโลกหน้าตาแปลกประหลาดไปหมด พวกผักหรือผลไม้ราคาแพงก็มีขายอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังเป็นส่วนน้อยอยู่ดี เลื่อนไปสักห้าหน้าถึงจะมีผักผลไม้โผล่มาสักอัน แล้วแต่ละตะกร้าก็น้อยนิดเธอพอจะจับทางตลาดโลกได้แล้ว เธอสามารถหาเงินจากการขายผักได้ ในตอนนี้เธอไม่ขาดแคลนผักเลยสักนิด เดินเข้าไปในครัวก็เจอแต่ผัก บนโต๊ะกินข้าวก็มีแต่ผักแต่น