《ชายาของข้าได้โปรดหวนคืน》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

ตอนที่11#คำว่าใจดี เขียนอย่างไร?ในขณะที่เนี่ยกงกงกลัดกลุ้มใจอย่างยิ่งกับผู้เป็นนายที่ถูกความรักและใคร่บังตาอยู่นั้นหลินหลีฮัวก็ควบม้าออกมาถึงประตูเมืองแล้ว แต่ขณะกำลังต่อแถวรอทหารเฝ้าประตูเมืองตรวจใบผ่านทางอยู่นั้นสายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นคนคุ้นเคยเช่น ท่านอาเก้า หรือจวิ้นอ๋อง ครั้นเห็นแล้วจะไม่เข้าไปคารวะย่อมไม่สมควรเพราะนางเป็นผู้เยาว์"หลีฮัวถวายพระพรเสด็จอาเก้าเพคะ" นางในอาภรณ์รัดกุมรีบพาตนเองลงจากหลังม้าเพื่อคารวะอยู่หลักผู้ใหญ่ให้ดี ๆ"ไม่ต้องมากพิธี แล้วก็บอกแล้วให้เรียกข้าว่า ท่านอาเก้าก็พอแล้วเจ้าช่างเป็นเด็กดื้อเสียจริงข้าเคยบอกย้ำกับเจ้าหลายครั้งแล้วโดยแท้" จ้าวเข่ออี้กล่าวออกมาขณะที่ตนเองยังอยู่บนหลังอาชา"เพคะท่านอาเก้า" เป็นผู้เยาว์ดื้อดึงไปย่อมไม่ดี"กำลังจะออกไปที่ใดหรือ?" ปากถามว่านางจะไปที่ใดหากแต่สายตาของจ้าวเข่ออี้แอบมองสำรวจตรงหัวเข่าทั้งสองข้างเนื่องจากทราบข่าวที่สายลับของเขารายงานว่าเมื่อวานหลินหลีฮัวถูกถังซูเฟยรังแก ทั้งที่เขาเองก็รีบไปเอ่ยปากเตือนซ่งฮองเฮาแล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังช้าไป คิดแล้วเขาพลันปวดใจอย่างยิ่ง"จะออกไปดูที่ดินพระราชทานเพคะ" หลินหลีฮัวตอบไปตามตรงโ

ตอนที่13#อย่าให้พระชายาเอกหลินทรงกริ้ว!"กรี๊ด!" ทั้งที่ตั้งใจแต่เพ่ยอวี้ก็ยังรีบเสแสร้งกรีดร้องเอาไว้ก่อน แทนที่จะเป็นหลินหลีฮัวที่กรีดร้องจากความปวดแสบปวดร้อนเพราะถูกน้ำยาในถ้วยลวกไปตามเนื้อตัว"!!!" หลินหลีฮัวนอกจากยืนนิ่งเพราะตกใจและแสบร้อนเพราะถูกน้ำยาในถ้วยสาดใส่แต่นางกลับร้องไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำเนื่องจากคาดผิดไปถึงความชั่วร้ายของเพ่ยอวี้“พระชายาเอกหลิน!” เนี่ยกงกงแทบจะกระโดดเข้ามาดูว่าพระชายาเอกหลินบาดเจ็บหนักจากน้ำยาลวกหรือไม่"หลีฮัว!" และจ้าวหลิวเย่เองถึงจะเสแสร้งว่าตนเองนั้นรักเพ่ยอวี้มาก ทว่าเมื่อครู่เขาก็ทันได้เห็นสายตาชั่วร้ายของอีกฝ่ายก่อนจะลุกพรวดพราดขึ้นไปชนจนน้ำยาร้อน ๆ สาดใส่ร่างของหลินหลีฮัวกับตา!"พระชายาเอกหลินทรงเป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ"เนี่ยกงกงหน้าซีดราวกับเป็นเขาที่ถูกยาร้อน ๆ ลวกเอา ส่วนหลินหลีฮัวนั้นกลับมีใบหน้าดำทะมึนไปด้วยโทสะ ปกตินางใจเย็นและมีสติ มีเหตุมีผลเสมอแต่กับบางคนหลินหลีฮัวก็คิดได้แล้วว่าตนเองไม่ควรใจดีมากไปมือเล็กจึงไม่รอช้าเอื้อมไปกระชากผมของเพ่ยอวี้ได้ก็ออกแรงกระชากเต็มแรงจนใบหน้างดงามแหงนขึ้นมาแต่เพราะว่ารูปร่างของเพ่ยอวี้นั้นสูงใหญ่กว่าห

ตอนที่15#ท่านไม่ชอบข้า ข้าเองก็มิได้ชอบท่านโดยจ้าวหลิวเย่นั้นที่เปิดเผยคือไปสร้างผลงานเพราะอายุใกล้จะครบยี่สิบแล้วหากถึงวัยยี่สิบสองหากไม่มีผลงานก็มิอาจขยับฐานะขึ้นเป็นอ๋องได้ การไปหยางโจวคราวนี้ไม่ใช่แค่จ้าวหลิวเย่แต่จ้าวหรงจื่อเองก็ต้องไปเช่นกัน เช่นนี้จึงนับว่าคนรักหน้าตาเช่นฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่งพึงใจที่สุดแล้วส่วนองค์ชายรองกับองค์ชายสามที่เป็นพี่น้องมารดาเดียวกันนั้นก็ถูกส่งออกไปอยู่กองทัพปกป้องชายแดนไม่ต่างกัน เพราะแต่ละพระองค์ก็ใกล้จะครบวัยยี่สิบกันแล้วหมดแล้ว อีกไม่นานทุกพระองค์จะต้องเลื่อนขึ้นไปเป็นอ๋องและจะมีพระองค์หนึ่งได้นั่งตำแหน่งไท่จื่อ ซึ่งก็คงไม่พ้นองค์ชายห้าจ้าวหรงจื่อที่อายุมากกว่าองค์ชายหกจ้าวหลิวเย่อยู่หกเดือน ส่วนองค์ชายรองกับองค์ชายสามนั้นอายุมากกว่าจ้าวหลิวเย่คนหนึ่งห่างกันหนึ่งกับหกเดือนอีกคนห่างกับเขาแปดเดือน แต่ในบรรดาองค์ชายทั้งห้าคนยังไม่มีผู้ใดได้ขึ้นเป็นอ๋องแม้แต่คนเดียวแต่เรื่องราวเหล่านี้หลินหลีฮัวไม่ใส่ใจนักเพราะคิดว่าตนเองคงจะอยู่ในฐานะพระชายาเอกหลินขององค์ชายหกเพียงครบสามปีเรื่องอื่นนางจะไม่เปลืองสมองไปใส่ใจ หลังจากพักอยู่ในวังกับซ่งฮองเฮาจนหายดีนาง

ตอนที่17# สอบเข้าสำนักแพทย์หลวงหลังจากเดินทางไปส่งจ้าวหลิวเย่ตามข้อตกลงแรกแล้วหลินหลีฮัวก็ไม่รั้งอยู่นางเพียงทิ้งเพ่ยอวี้เอาไว้กับจ้าวหลิวเย่เพื่อส่งเสริมคู่ยวนยางนับว่าทำกุศลใหญ่ส่วนนางเร่งรีบควบม้ากลับจิ้งอานเพราะจะถึงกำหนดการสอบเข้าสำนักแพทย์หลวงแล้วนั่นเองยังดีว่านางเชี่ยวชาญการขี่ม้าขากลับนางจึงใช้ม้าฝีเท้าดีเร่งควบชนิดไม่พักหนทางห้าร้อยลี้นั้นเมื่อเร่งม้าโดยด่วนเพียงเจ็ดวันก็ถึงจิ้งอานแล้วจึงกลับมาทันชนิดเฉียดฉิว การสอบนี้ หลินหลีฮัวไม่ได้เลือกจะสอบเป็นนักศึกษาแพทย์ นางเลือกสอบเป็นนักศึกษาปรุงยาโดยตรงเรียกว่าคิดเรียนเพื่ออาชีพมั่นคงมาส่งเสริมการค้าล้วน ๆ แต่ข้อสอบส่วนใหญ่ก็ยึดหลักวิชาแพทย์อยู่ดีเพียงแต่วิชาปรุงยานี้เรียนเพียงสองปีก็จบหลักสูตรต่างจากสำนักแพทย์หลวงต่างจากผู้เลือกเรียนสาขาแพทย์รักษาชีวิตคนโดยตรงที่ต้องใช้เวลาเรียนนานถึงหกปี ยังดีว่าก่อนเข้าสอบมีท่านอาเก้าช่วยแนะนำและเป็นคนช่วยฝึกทำข้อสอบอยู่หลายสิบครั้ง เมื่อลงสนามสอบจริง หลินหลีฮัวจึงสอบผ่านได้แต่คะแนนนับว่าเฉียดฉิวอีกเช่นกัน และพอสอบเสร็จนางได้เป็นนักศึกษาของสำนักแพทย์หลวงแห่งเทียนสุ่ยในสาขาวิชานักปรุงโอสถโดย

ตอนที่19#จงฟังคำของข้านะเพ่ยอวี้เพ่ยอวี้ถูกความจริงเหล่านี้กระแทกกลางแสกหน้าก็ถึงกับจุกในใจจนกล่าวอันใดไม่ออก ดวงตาแดงก่ำน้ำตาเม็ดโตกลิ้งลงมาจากดวงตาคู่งามไม่ขาดสาย นี่จึงนับว่าเป็นการร้องไห้จริง ๆ สินะ"เพ่ยอวี้ เจ้าคิดว่าเป็นสตรีที่องค์ชายหกรักใคร่แล้วจะต้องเหนือกว่าผู้ใดหรือ? เจ้าผิดแล้ว บุรุษเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเสมอ ยิ่งเขาพบเจอคนมาก ยิ่งเปลี่ยนง่ายนัก เจ้าที่แต่งเข้ามาแล้วก็หมกตัวอยู่แค่เรือนหลัง เอาแต่คิดว่าตนเองเป็นที่หนึ่งจนลืมใส่ใจตนเอง สุดท้ายที่ทุกข์ที่เศร้าย่อมมีเพียงเจ้าผู้เดียว"หลินหลีฮัวนั้นคิดว่าตนเองคงเตือนอีกฝ่ายได้เท่านี้ ส่วนเพ่ยอวี้จะคิดได้หรือไม่ก็คงสุดแล้วแต่เวรแต่กรรมเท่านั้น นางเองโชคดีมีมารดาแข็งแกร่งตนเองเคยผิดพลาดก็ไม่ละอายนำประสบการณ์นั้นมาชี้แนะส่งต่อให้แก่บุตรเผื่อวันหน้าได้แต่งานกับบุรุษสูงศักดิ์ขึ้นจะได้รับมือได้ แล้วก็จริงสุดท้ายถึงนางจะอยู่ไกลจากจิ้งอานเป็นพันลี้แต่ก็ยังต้องมาแต่งให้กับบุรุษสูงศักดิ์เช่นองค์ชายหก"เจ้ากลับไปทบทวนที่เปิ่นหวางเฟยชี้แนะเถิด เปิ่นหวางเฟยเองก็จะพักผ่อนแล้ว"สำหรับหลินหลีฮัวนั้นเตรียมตัวมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้วย่อมไม่รู้ส