ชายาของข้าได้โปรดหวนคืน

ตอนที่1 ||ข้าผิดอันใดพอตกถึงปลายยามอิ๋น ปิงจีกับถงอีก็เข้ามาปลุกหลินหลีฮัวขึ้นมาจากเตียงนอนนุ่มสบายเพราะทราบดีว่ายามเช้ามาถึงพระชายาหกหลินนั้นยังมีอีกหลายสิ่งให้ต้องกระทำ ไม่ว่าจะเป็นการให้พ่อบ้านใหญ่ในจวนองค์ชายหกนำคนภายในจวนมาคารวะเจ้านายฝ่ายหญิงคนใหม่ที่จะควบคุมเรือนหลังจากนั้นก่อนยามอู่ยังต้องเร่งเข้าวังไปยกน้ำชาให้กับซ่งฮองเฮา รวมไปถึงฮ่องเต้กับมารดาของสวามีเช่นถังซูเฟย แค่คิดก็แทบจะหมดแรงแล้วจริง ๆ"พระชายาหกเพคะ ตื่นได้แล้วเพคะ นี่ปลายยามอิ๋นแล้ว"หลินหลีฮัวกำลังฝันดีแต่เพราะสามเดือนที่ผ่านมาถูกเหล่าหมัวมัวอาวุโสภายในวังหลังเคี่ยวกรำมาอย่างหนักพอถูกปลุกจึงลุกขึ้นโดยง่ายไม่มีงอแงเช่นเมื่อสามเดือนก่อนเข้าวังอีกแล้วร่างเล็กลุกขึ้นมานั่งจากนั้นปิงจีซึ่งเตรียมอ่างล้างหน้ากับผ้าสะอาดก็รออยู่แล้วมาวางตรงหน้า ที่เมืองหลวงของเทียนสุ่ยอากาศเย็นกว่าแถบตงเป่ย ทว่าต่อให้หนาวแต่หลีฮัวก็ต้องอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาดเอี่ยมอ่องอยู่ดีชุดฮั่นฝูเต็มพิธีการสีชมพูอ่อนปักด้วยดิ้นสีชมพูเข้มเป็นลวดลายดอกไม้เล็ก ๆ มิดชิดถูกนำมาสวมแทนที่จะเป็นชุดป้านปี้เพราะต้องเข้าวังหลังจากจบอาหารมื้อเช้าจึงต้อ

ตอนที่3#ถูกขับไล่มาอยู่ท้ายจวนเสียแล้วเรือนหลิงเซียว…คือเรือนที่องค์ชายหกจ้าวหลิวเย่มีคำสั่งให้เนี่ยกงกงพาพระชายาเอกหลินมาพักอาศัย ซึ่งเรือนหลังนี้อยู่เสียเกือบท้ายตำหนัก และก็เป็นไปตามนามของเรือนหลังนี้ คือโดยรอบเต็มไปด้วยดอก หลิงเซียว จนแทบมองไม่เห็นตัวเรือน เท้าเล็กในรองเท้าผ้าไหมปักลวดลายวิจิตรถึงกับหยุดนิ่ง ก้าวต่อไปไม่ออกแม้เพียงครึ่งก้าว"นะ…นี่มัน…?"ขนาดปิงจีที่อายุมากกว่าหลินหลีฮัวกับถงอียังอึกอักไม่รู้ว่าจะถามอันใดออกไป เช่นนี้แล้วคงไม่ต้องเอ่ยถึงทั้งสองคนหนึ่งนายและหนึ่งบ่าวอ่อนวัยที่พูดไม่ออกไปแล้วจริง ๆ"เอ่อ…นะ เนี่ยกงกง เรือนนี้คนสามารถอยู่ได้จริงหรือ???"ผ่านไปอึดใจใหญ่ถงอีก็ถามออกไปอย่างโง่งม ส่วนหลินหลีฮัวนั้นพอรวบรวมสติได้นางก็ไม่พูดไม่ถามอันใดทั้งสิ้น เท้าเล็กก้าวมั่นคงเข้าไปในเขตเรือนรกร้างทันที"คุณหนูใหญ่ช้าก่อน!"คราวนี้ปิงจีลืมสิ้นกฎเกณฑ์อันใดทั้งหลาย สาวใช้ตัวน้อยสนใจเสียอันตรายหากภายในเรือนแห่งนี้มีสัตว์ร้ายเช่นงูพิษหรือแมลงมีพิษอื่น ๆ อาศัยอยู่ภายในแล้วคุณหนูใหญ่หลินเกิดถูกกัดขึ้นมานางแบกรับความผิดไม่ไหวเป็นแน่"เอ็ดอึงไปไยข้าไม่เป็นอันใดเสียมารยาทจริงปิ

ตอนที่5 #ไอ้คนชาติสุนัข!หลังจากวาดอนาคตอยู่ภายในหัวสมองมาอีกสามวันก็พอดีกับที่หลินหลีฮัวแต่งเข้าจวนองค์ชายหกครบแปดวันพอดิบพอดี และเป็นแปดวันที่สงบเงียบราวกับพระชายาเอก เช่นนางนั้นไร้ตัวตนภายในจวนกว้างใหญ่นี้ แต่ใครจะสนใจก็สนใจไปเถิดสำหรับนางเป็นเช่นนี้กลับดียิ่ง"ปิงจีวันนี้ไปแจ้งกับเนี่ยกงกงว่าข้าจะออกไปตรวจดูสินสอด และแวะไปยกน้ำชาให้กับท่านอาเก้าเอ่อ...ให้กับจวิ้นอ๋องเข่ออี้ด้วย"หลินหลีฮัวคล้ายมารดาก็ตรงนี้ เพราะมารดาของนางเมื่อคิดแผนออกมาได้จะเร่งลงมือทันทีเพราะคิดว่าลงมือก่อนได้เปรียบ หลีฮัวเองก็คิดเช่นนั้น ดังนั้นพอนางจัดเก็บสินเดิมพร้อมสินสอดบางส่วนเรียบร้อย ต่อจากนี้ก็สมควรไปเยี่ยม ท่านอาเก้าได้แล้ว"พระชายาไม่คิดจะไปพบหน้าองค์ชายหกหรือเพคะ" ถงอีถามขึ้นขณะที่ช่วยหลินหลีฮัวหวีผมและแต่งกายหน้าคันฉ่อง"พบแล้วอย่างไร ไม่พบแล้วอย่างไร เขาชิงชังรังเกียจข้าจนขับไล่มาอยู่เสียท้ายจวนเช่นนี้ หากข้ายังกล้าเสนอหน้าไปพบเขามิเท่ากับข้าหาเรื่องใส่ตัวหาเหาใส่หัวหรอกหรือถงอี มิสู้ข้าออกไปพบคนที่เขาอยากพบข้ายังดีเสียกว่า"เพราะสายเลือดพ่อค้าแม่ค้าจากฝ่ายมารดากับท่านตาของนางรุนแรง หลินหลีฮัวจึง

ตอนที่7#ท่านอาเก้ามาแล้ว…ระหว่างที่สติของหลินหลีฮัวนั้นเลือนรางนั้นคล้ายกับมีเงาร่างสูงใหญ่ตรงเข้ามาแต่ก็แค่นั้นนางดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดไปก่อนจึงไม่ทราบว่าก่อนที่ร่างของนางจะล้มฟาดลงกับพื้นนั้นมีอ้อมแขนแกร่งเข้ามารองรับเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด"หลีฮัว!"ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็ไม่ใช่พระสวามีชาติสุนัขเช่นจ้าวหลิวเย่แต่กลับเป็น จวิ้นอ๋อง จ้าวเข่ออี้ หรือท่านอาเก้าที่เข้ามารับร่างของหลินหลีฮัวเอาไว้ ก่อนที่จะร้องเรียกคนในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงห่วงใยลึกซึ้ง"ไอ้เจ้าองค์ชายหก มันไปมุดศีรษะอยู่ที่ใด?"ดึกดื่นถึงเพียงนี้แน่นอนว่าจ้าวหลิวเย่นั้นย่อมต้องกลับไปนอนกกกอดพระชายารองเพ่ยอยู่ในเรือนพักส่วนตัวของเขาไปนานแล้วจะมานั่งควบคุมสตรีที่ตนเองชิงชังให้เมื่อยไปไยยิ่งสำหรับจ้าวหลิวเย่นั้นมองอย่างไรหลินหลีฮัวก็ไม่มีประโยชน์ใดเทียบเท่าเพ่ยอวี้เขายิ่งไม่คิดจะชายตาแลพระชายาเอกของตนเองเด็ดขาด!"ช่างหัวมารดามันเถอะ! เรือนของพระชายาเอกหลินอยู่ที่ใดพวกเจ้ารีบนำไป"จ้าวเข่ออี้ไม่ใส่ใจเจ้าหลานชายลำดับที่หกอีกเพราะบัดนี้เด็กสาวที่เขาเอ็นดูนับแต่แรกพบหน้ากำลังตัวร้อนราวกับไฟคาดว่านางคงคุกเข่าตากฝนจนมีไข้แล้วเป็นแน่คิด

ตอนที่9# รับขวัญสะใภ้หกด้วยเบาะผ้าซ่อนเข็มกว่าหลินหลีฮัวนั้นจะหายดีก็ผ่านไปแล้วห้าวันแต่ก็นับว่าว่องไวยิ่งหากเป็นผู้อื่นถูกทรมานเช่นนี้คาดว่าจงป่วยหนักเป็นเดือนเป็นแน่ ทว่าระหว่างนั้นปิงจีกับถงอีก็คอยรายงานถึงความโชคร้ายขององค์ชายหกให้กับนายของตนเองได้รับรู้อยู่ทุกวันมิได้ขาดส่วนจ้าวเข่ออี้นั้นหลังจากเขาอยู่ค้างที่จวนองค์ชายหกเพียงสองวันก็กลับไปแต่ก็ยังมีแวะมาเยี่ยมอาการของหลินหลีฮัวในฐานะของท่านหมอรักษาคนไข้อยู่อีกสองครั้งเพื่อป้องกันไม่ให้หลินหลีฮัวนั้นเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ก็ยังคงส่งคนของเขาสอดแนมคอยส่งข่าวไปรายงานเขาอย่างลับ ๆ เช่นเดิมหลินหลีฮัวนั้นถูกพระสวามีทรมานอย่างหนักแต่กลับนอนซมอยู่ห้าวันเต็มก็จริง ส่วนตัวต้นเรื่องเช่นจ้าวหลิวเย่ซึ่งเป็นสามีชั่วช้าผู้นั้นหลังจากได้รับโทษทั้งโบยและคุกเข่าครบก็ป่วยหนักกว่าจะลุกขึ้นได้เห็นทีจะนานเป็นเดือนแน่นอน เรื่องนี้สร้างความโกรธแค้นให้กับถังซูเฟยและเพ่ยอวี้ยิ่งนัก แต่แค้นก็ส่วนแค้น เพราะหลังจากหายดีฮ่องเต้และซ่งฮองเฮาก็เรียกหลินหลีฮัวหรือพระชายาเอกหลินเข้าเฝ้าทันทีเช่นนี้ไม่ใช่ว่าออกตัวปกป้องสะใภ้คนล่าสุดของราชวงศ์หรอกหรือ"หลีฮัวถวาย