《ชายาของข้าได้โปรดหวนคืน》全部章節:第 21 章 - 第 30 章

43 章節

ตอนที่20

ตอนที่20# แท้จริงท่านคือสวามีหรือเจ้ากรรมนายเวรกันแน่?หลินหลีฮัวคิดว่าตนเองใจเย็นแล้วแต่ยามเมื่อเห็นว่าจ้าวหลิวเย่สร้างปัญหาใดเอาไว้บ้างเท่านั้นแหละจากเย็นก็กลายเป็นน้ำเดือดได้ในเวลาแสนสั้นจนต้องหลับตาปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่งค่อยลืมตามองตรงไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของพระสวามีแต่ให้ตายเถิดมองอย่างไรในใจของนางกลับไม่รู้สึกอะไรนอกจากรู้สึกมีโทสะ!"ฝ่าบาทส่งให้ท่านมาสร้างผลงาน แต่ท่านกลับประเสริฐนักไม่นานกลับสร้างปัญหาให้ เปิ่นหวางเฟยนี้โชคดียิ่งได้คู่ชีวิตเช่นนี้คงต้องปวดหัวไปจนกว่าจะแยกย้ายเป็นแน่ ประเสริฐแท้ ๆ"กล่าวจบนางก็สูดลมหายใจเข้าท้องอีกเฮือกใหญ่เริ่มลำดับเหตุการณ์ว่าตนเองต้องจัดการอันใดก่อนและหลัง รู้สึกอ่อนล้าแต่มิอาจทำอันใดได้ เพราะนี่นับเป็นหน้าที่ของพระชายาเอกที่นางต้องทำ"องครักษ์ของท่านวันนั้นเปลี่ยนใหม่แล้วหรือไม่"อันดับแรกนางต้องเตือนให้จ้าวหลิวเย่เปลี่ยนองครักษ์ชุดของวันที่เกิดเรื่อง"ยะ ยัง"ปัง!"จ้าวหลิวเย่! ไอ้คนสมควรตายเอ๊ย"ถึงกับกำหมัดแล้ว ต้องพยายามอย่างมากที่จะไม่ลุกขึ้นไปใช้เท้าถีบอีกฝ่ายให้ตกจากเก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามเสียจริง!"จัดการเปลี่ยนเสีย หากยังไม่อยากตายเ
閱讀更多

ตอนที่ 21

ตอนที่21#อย่าให้ปีศาจเฒ่าพันปีลงมือนั่งคิดวกวนอยู่นานในที่สุดหลินหลีฮัวก็คิดตกขึ้นมาว่าในยามนี้นางเหน็ดเหนื่อยเกินไปสมควรนอนพักผ่อน เดินต่อไปมันยากจะมองเห็นทาง นางก็แค่ถอยกลับไปตั้งหลักใหม่ ถือคติว่าจงถอยเพื่อมองปัญหาให้กระจ่างขึ้น นางก็เป็นสตรีเช่นนี้ไม่เคยจมปลักอยู่กับความทุกข์หรือปัญหาใดนานนักเมื่อร่างเล็กของหลินหลีฮัวเคลื่อนหายลับไปจากศาลาครู่หนึ่ง เรือนกายแกร่งของบุรุษวัยฉกรรจ์ในอาภรณ์สีม่วงสลับดำในมือถือพัดกระดาษสีแดงเข้มวาดด้วยลวดลายดอกบัวบานสีทองจึงค่อยปรากฏ จ้าวเข่ออี้จับจ้องไปทางเรือนที่เขาย่อมทราบดีว่าอีกครู่หนึ่งหลินหลีฮัวนั้นจะต้องเข้าไปพักผ่อน เขายืนมองจนแลเห็นแสงจากเทียนภายในห้องค่อย ๆ สว่างขึ้นครู่ใหญ่จากนั้นจึงดับลงเหลือเพียงแสงจากโคมไฟแขวนที่บริเวณริมระเบียง เป็นสัญญาณว่านางคงเข้านอนแล้วจึงค่อยหันกลับไปกล่าวกับคนสนิทของตนเอง"ไปจัดการสืบมาว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังสกุลหลิ่ว"เขาอายุยี่สิบเจ็ดปีแล้วเขาย่อมผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายยิ่งนัก ดังนั้นความมากเล่ห์และเลวร้ายใดในวังหลังและวังหลวงรวมไปถึงขุนนางในราชสำนักบ้างที่ไม่เคยพบเจอ ยิ่งหลายปีมานี้เขาเป็นมือเป็นเท้าให้ฮ่องเต
閱讀更多

ตอนที่ 22

ตอนที่22# หากนางต้องการเขาก็จะยกมาวางแทบเท้าของนาง“ฮวาเอ๋อร์เจ้าเคยคิดอยากเป็นสตรีอันดับหนึ่งของเทียนสุ่ยหรือไม่” พรวด!“แค่ก! แค่ก! ทะ…ท่านอาเก้า!” คนกำลังกินขนมอร่อยถึงกับสำลักพรวดออกมาไอจนหน้าแดงคอแดงไปหมด เมื่อจู่ ๆ ท่านอาเก้า ก็ถามคำถามไม่ธรรมดาขึ้นมา สตรีอันดับหนึ่งของเทียนสุ่ยจะเป็นใครได้หากมิใช่ฮองเฮา!“ข้าถามเจ้าจากใจจริง” เขายังคงย้ำออกมา“ไม่เพคะ! ฮวาเอ๋อร์ไม่อยากเป็นสตรีอันดับหนึ่ง ฮวาเอ๋อร์แค่อยากเป็นสตรีที่โชคดีและมีความสุขที่สุดในเทียนสุ่ยเท่านั้น ความยิ่งใหญ่ อำนาจ หรือได้ขึ้นไปยืนอยู่ในจุดสูงสุดล้วนไม่ต้องการ ฮวาเอ๋อร์อยากเป็นเพียงสตรีธรรมดา ภรรยาของบุรุษธรรมดาสักคนครองคู่อยู่ด้วยกันอย่างเรียบง่ายเท่านั้นก็เพียงพอแล้วเพคะ” คำตอบนี้จ้าวเข่ออี้รู้ว่าหลินหลีฮัวนั้นล้วนกล่าวมันออกมาจากใจจริงของนางทั้งสิ้นเพราะรู้จักและคุ้นเคยกันมาร่วมหนึ่งปีหากเป็นสตรีอื่นอาจกล่าวเพื่อให้ตนเองดูเป็นคนดี แต่ไม่ใช่กับหลินหลีฮัวคนนี้แน่นอน“เหตุใดจึงไม่อยากเป็นสตรีอันดับหนึ่ง” ถามไปพลางก็ส่งถ้วยน้ำชาให้เด็กน้อยของเขาดื่มล้างปากไปพลาง แววตานี้เต็มไปด้วยความเอ็นดูหนักหนา“คำถามนี้ฮวาเอ๋อร์
閱讀更多

ตอนที่ 23

ตอนที่23#ถึงเวลาเลือกอี้เหนียงให้สวามีแล้วดังนั้นอีกสิบกว่าวันที่เหลือหลินหลีฮัวถึงขนาดตั้งใจรับตัวของหลิ่วลู่ซือเข้ามารับใช้ใกล้ชิดในฐานะนางข้าหลวง ถึงสกุลหลิ่วไม่อยากจะอนุญาตแต่ด้วยฐานะพระชายาเอกหลินของนาง ใครเล่าจะกล้าบังอาจถึงเพียงนั้น คิดไปคิดมาก็ชวนขบขันยิ่งนัก หลินหลีฮัวไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพอตนเองเติบโตและแต่งงานจะมีวันนี้กับเขาเหมือนกันวันที่เปิดใจกว้างขวางรับสตรีมาให้สามีตนเองยังดีว่าในใจของนางไม่เคยรู้สึกอันใดกับคนเช่นจ้าวหลิวเย่มาก่อน หาไม่คงทรมานจิตใจตนเองน่าดู ก็จะมีสตรีใดทำใจได้จริง ๆ อยู่บ้าง และยิ่งเป็นเช่นนี้หลินหลีฮัวนั้นยิ่งแน่วแน่สามปียามใดนางจะขอจากไปทันที พระชายาเอกอันใดนางไม่คิดต้องการ แต่งงานดังตกนรกเช่นนี้ นางขออยู่เป็นหญิงหม้ายไปจนแก่ตายยังดีเสียกว่า"หลิวเย่ท่านว่างหรือไม่"อีกไม่กี่วันนางต้องกลับเมืองหลวงแล้ว วันนี้จึงเห็นสมควรที่จะเจรจากับจ้าวหลิวเย่ให้รู้ความจริงกันเสียก่อนหาไม่อีกฝ่ายจะทำเรื่องใหญ่พาตนเองไปตายคนเดียวไม่พอจะฉุดดึงนางกับครอบครัวของนางติดร่างแหไปจนบางครั้งนางก็เริ่มจะท้อเพราะอีกฝ่ายชอบสร้างปัญหาไม่พักจริง ๆ"หลีเอ๋อร์มีอันใดหรือ""ข้ามีเ
閱讀更多

ตอนที่24

ตอนที่24# เพ่ยอวี้มีครรภ์หลังจากจัดการพูดคุยกับจ้าวหลิวเย่จนเข้าใจตรงกันแล้วในเรื่องรับอี้เหนียงและพระชายารองเข้าจวนองค์ชายหกหลินหลีฮัวก็คล้ายจะสบายใจขึ้นมาสองในสี่ส่วน ทว่าใครจะคาดพอรุ่งขึ้นอีกวันจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น"ตั้งครรภ์!"หลายวันมานี้เพ่ยอวี้ไม่สบายเวียนศีรษะและอาเจียนมาตลอดดังนั้นก่อนจะกลับจิ้งอานหลินหลีฮัวจึงแวะไปเยี่ยมอีกฝ่ายที่เรือนหลังเล็ก ๆ ซึ่งมีเอาไว้สำหรับสตรีบำเรอขององค์ชายห้าและองค์ชายหกอยู่ร่วมกันเพราะที่หยางโจวนี้เรือนรับรองมีจำกัด ด้วยความรู้สึกห่วงใยอีกฝ่ายจากใจจริงแต่ใครจะคาดสตรีผู้นี้กลับทำหลินหลีฮัวตระหนกจนเส้นผมบนศีรษะลุกชันขึ้นมาแล้วจริง ๆ"เจ้าคิดอันใดอยู่เพ่ยอวี้?!"หากเป็นครอบครัวปกติมักไม่ได้เข้มงวดเรื่องที่สตรีบำเรอหรืออี้เหนียงตั้งครรภ์ก่อนภรรยาเอกแต่สำหรับเหล่าองค์ชายขั้นหนึ่งมิใช่ โดยเฉพาะองค์ชายคนใดที่ได้รับสมรสพระราชทานเช่นนั้นองค์ชายหกเองก็มิได้อยู่ในข้อยกเว้นหาไม่จะมีโทษเจ็ดขับออกมาปลดพระชายาเอกได้อย่างไรหากครบสามปีแล้วพระชายาเอกพระราชทานผู้นั้นมิอาจตั้งครรภ์ได้ แต่รู้ทั้งรู้เพ่ยอวี้ยังปล่อยให้ตนเองตั้งครรภ์ขึ้นมาสองสามีภรรยาคู่นี้ช่างเป
閱讀更多

ตอนที่ 25

ตอนที่25# เขามันจิตใจต่ำช้ากว่าสุนัข!ที่ด่าเขาออกไปเช่นนั้นเพราะสำหรับหลินหลีฮัววันนี้หาได้หลงเหลือความยำเกรงจ้าวหลิวเย่อีกแล้วยิ่งอีกฝ่ายเผยสันดานเห็นแก่ตัวมากเพียงใดนางยิ่งไม่เหลือแม้แต่ความเกรงอกเกรงใจกันในฐานะองค์ชายจึงด่าไม่ไหว้หน้า พยัคฆ์ไม่กินลูกของตนเอง หากแต่จะให้นางด่าเขาเปรียบว่าเป็นไอ้คนชาติสุนัขยังไม่กล้าด้วยเกิดความละอายใจในเมื่อสุนัขสำหรับนางยังจิตใจสูงส่งกว่าจ้าวหลิวเย่อยู่หลายขุมเพราะมันยังรักลูกของตนเองต่างกันกับไอ้บุรุษตรงหน้า"หลินหลีฮัว!"จ้าวหลิวเย่ถึงกับตวาดเสียงดังก้องพร้อมเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตบลงมาแต่หลินหลีฮัวนั้นไม่หวาดกลัวนางมีต้องกอดร่างหมดสติของเพ่ยอวี้เอาไว้พร้อมจ้องตาเขาแน่วแน่ไม่มีหลบเลี่ยง"ข้าด่าไม่ผิดหากจะตบตีข้าก็ตบตีเถิดจ้าวหลิวเย่ตัวข้านี้ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยคนเช่นท่านคำว่าชาติสุนัขด่าออกไปเช่นนั้นบัดนี้ข้ายังรู้สึกสงสารสุนัขขึ้นมาเหลือเกิน เพ่ยอวี้นั้นนางรักท่านจนถึงขนาดยอมเสี่ยงตั้งครรภ์แต่ท่านกลับมีจิตใจโหดเหี้ยมออกคำสั่งสังหารสายเลือดตนเอง จ้าวหลิวเย่ในชีวิตยี่สิบปีของท่าน ข้าขอถามสักประโยคเถิด ท่านเคยรักใครนอกจากตนเองบ้างหรือไม่?!""เจ้า!"
閱讀更多

ตอนที่ 26

ตอนที่26#ล้วนเป็นนางที่เลือกเองพอถึงรุ่งอรุณมาเยือนขบวนของพระชายาเอกหลินนั้นก็เริ่มจัดขบวนเตรียมเคลื่อนออกจากจวนรับรองตั้งแต่ต้นยามอิ๋น บนรถม้าหลินหลีฮัวนั่งอ่านตำราเงียบ ๆ รอใครบางคนอย่างสงบ ผ่านไปเป็นชั่วยามคนผู้นั้นกลับไม่เห็นแม้แต่เงารถม้าจึงสมควรได้เวลาเคลื่อนออกจากหน้าประตูจวนรับรองของหยางโจวได้แล้วเพราะหากยังไม่ออกเดินทางคงจะสายจนตะวันทอแสงเป็นแน่"ออกเดินทางเถิด"ในที่สุดหลินหลีฮัวเอ่ยออกคำสั่งให้พลทหารบังคับรถม้ากับเหล่าองครักษ์เคลื่อนตัวออกจากหน้าจวนรับรองเสียทีรั้งอยู่ไปคงมิอาจเปลี่ยนสิ่งใดได้อีกแล้ว"พระชายาเพคะพวกเราจะไปเช่นนี้จริงหรือ""นั่นสิเพคะ"ทั้งปิงจีและถงอีอดที่จะทักท้วงขึ้นเมื่อรถม้าเคลื่อนออกจากประตูใหญ่ของจวนรับรองมาได้ครู่หนึ่งด้วยความอดใจไม่ไหวแล้วจริง ๆ ถึงจะชิงชังเพ่ยอวี้แต่พวกนางก็ใจดำกับชีวิตบริสุทธิ์หนึ่งชีวิตไม่ลง"เรื่องนี้ข้ามิอาจบีบบังคับใจผู้ใดได้หรอกนะปิงจี" หลินหลีฮัวเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่บอกอารมณ์ มองแล้วดูเย็นชาอย่างถึงแก่น"แต่ว่าเด็ก…" ปิงจียังตัดใจไม่ลง“ปิงจีเจ้าต้องเข้าใจนะ ข้าเป็นแค่คนนอกให้อยากยื่นมือเข้าช่วยแต่บิดากับมารดาของเด็กผู้
閱讀更多

ตอนที่ 27

ตอนที่27#ในที่สุด…ข้าก็เป็นอิสระแล้วแต่มันช่างน่าขบขันยิ่งนักเพราะอีกคนรักจนหมดใจวาดแผนอนาคตเป็นขั้นเป็นตอนเอาไว้หมดแล้ว ทว่าฝ่ายถูกรักนางกลับไม่รู้ความอันใดทั้งสิ้น หลังจากจบการศึกษาได้ใบรับรองฐานะนักปรุงยาสมใจแล้ว ขั้นตอนต่อไปหลินหลีฮัวจึงเริ่มขยับขยายเส้นทางกิจการร้านเผิงไหลฟู่ของตนเองย่างจริงจัง จากแต่เดิมร้านก็มีลูกค้ารายเก่าอยู่ไม่น้อยแล้วไฉนเลยนางจะมาสนใจว่า ท่านอาเก้าที่เดี๋ยวนี้นานครั้งจะได้พบหน้าเขาคิดสิ่งใดรู้สึกเช่นไรกับตนเองอยู่ นอกจากขยายกิจการแล้วอีกสิ่งที่หลินหลีฮัวนั้นทำก็คือนับวันนับคืนรอวันที่ตนเองจะไปทวงสัญญาจากจ้าวหลิวเย่ให้ปลดตนเองออกจากฐานะพระชายาเอกหลินเสียทีและแล้วก็เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนจะครบสัญญาสามปีแยกจากจดหมายของนางจึงถูกส่งไปทวงถามเอากับจ้าวหลิวเย่ว่าเขาสมควรเขียนคำร้องส่งมาที่กรมพิธีการได้แล้วอย่าได้รอช้า หน้าที่พระชายาหลินสามปีนางทำมันมาอย่างเต็มที่แล้วเขาอย่าได้ขัดขืนหรือเล่นเล่ห์เหลี่ยมกับตนเด็ดขาดอันที่จริงหลินหลีฮัวนั้นย่อมทราบนิสัยเย่อหยิ่งของจ้าวหลิวเย่ดีกว่ามารดาเช่นถังซูเฟยเสียอีกที่เขียนจดหมายราวกับสตรีหลงตนเองก็เพื่อยั่วยุโทสะให้เขาเ
閱讀更多

ตอนที่ 28

ตอนที่28#ดำหริของฮ่องเต้ช่างบัดซบนัก!แต่หลินหลีฮัวก็ดีใจได้ไม่นาน ไม่นานเลยจริง ๆ เพราะหลังจากที่นางชื่นใจกับหนังสือหย่าขาดจากจ้าวหลิวเย่ได้เพียงครึ่งเดือน ข่าวร้ายก็มาแจ้งแก่นางว่าบัดนี้องค์ชายหกได้รับบาดเจ็บหนักจากอุบัติเหตุในการก่อสร้างเขื่อนที่หยางโจวเมื่อสิบวันก่อนบัดนี้เขาถูกส่งตัวกลับมายังเมืองหลวงแล้ว และฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่งนั้นมีพระดำหริให้หยางกวางกงจู่ไปดูแลอดีตพระสวามี!บัดซบ! มารดามันเถอะ!และคำสบถหยาบคายอีกมากมายไหลออกมาจากเรียวปากจิ้มลิ้มงดงามราวกับสายน้ำ ปิงจีกับถงอีถึงกับรีบไปปิดประตูหวาดกลัวว่าจะมีผู้ใดมาได้ยินได้ฟังแล้วภาพลักษณ์ของหยางกวางกงจู่นั้นจะไม่งามเอาได้"เช่นนี้กงจู่จะทำเช่นไรต่อไปเพคะ"หลังจากหลินหลีฮัวก่นด่าบรรพบุรุษของสกุลจ้าวไปครึ่งชั่วยามแล้วดื่มน้ำชาดอกโม่ลี่จนชุ่มคอแล้วปิงจีจึงเอ่ยถามผู้เป็นนายน้อยของตนเองขึ้น"ยังจะทำอันใดได้อีกเล่า ดำหริของฝ่าบาทเชียวนะ"คำตอบย่อมเป็นเช่นนี้ ดังนั้นอีกราวหนึ่งชั่วยามรถม้าของจวนหยางกวางกงจู่จึงเคลื่อนออกจากเขตประตูใหญ่ของจวนเคลื่อนตรงไปจวนขององค์ชายหกจ้าวหลิวเย่ แต่มีหลินหลีฮัวไม่ทราบก็คือจุดประสงค์ของฮ่องเต้จ้าวหลิว
閱讀更多

ตอนที่ 29

ตอนที่29# หากไม่ใช่นางข้าจะออกบวชไม่สึก!ออกจากจวนองค์ชายหกแล้วหลินหลีฮัวก็โยนความเคืองขุ่นทั้งหลายทิ้งไปทันทีเนื่องจากในใจของนางนั้นแต่เดิมก็ไม่เคยให้ค่าคนเช่นจ้าวหลิวเย่มาแต่แรกอยู่แล้ว ต่อให้ฮ่องเต้พยายามเพียงใดก็เป็นเรื่องของฮ่องเต้มิใช่เรื่องของนางสักนิดเดียวนางจึงตรงไปตำหนักจวิ้นอ๋องเพราะคิดว่าเขาต้องกลับมาพร้อมกับจ้าวหลิวเย่เป็นแน่เพราะลายมือนั้นนางจำได้ไม่มีลืมนานแล้ว ไม่พบหน้าท่านอาเก้าสามเดือนคิดถึงเขาไม่น้อย นางมีเรื่องมากมายอยากพูดคุยและเล่าสู่กันฟังมากมายแต่ความตั้งใจของหลินหลีฮัวก็ต้องผิดหวังเมื่อมาถึงตำหนักจวิ้นอ๋องคนของเขาแจ้งว่าอีกฝ่ายถูกฝ่าบาทเรียกเข้าเฝ้าตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ใบหน้าเล็กเศร้าหมองลงหลายส่วน แต่นางยังมีงานอีกมากรออยู่จึงเพียงความข้อความกับขันทีดูแลตำหนักว่านางแวะมาเยี่ยมแล้วกลับไปที่ร้านเผิงไหลฟู่ทันทีส่วนคนที่คลาดกันกับสตรีที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดสามเดือนกำลังหน้าดำหน้าแดงอยู่หน้าโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่ง เพราะที่มังกรแห่งเทียนสุ่ยเรียกจวิ้นอ๋องเข้าเฝ้าวันนี้มีเรื่องสำคัญมากต้องการจะให้น้องชายคนเล็กของตนทำตามพระประสงค์ หากแต่จ้าวเข่ออี้กลับเอาแต่
閱讀更多
上一章
12345
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status