《ชายาของข้าได้โปรดหวนคืน》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ตอนที่21#อย่าให้ปีศาจเฒ่าพันปีลงมือนั่งคิดวกวนอยู่นานในที่สุดหลินหลีฮัวก็คิดตกขึ้นมาว่าในยามนี้นางเหน็ดเหนื่อยเกินไปสมควรนอนพักผ่อน เดินต่อไปมันยากจะมองเห็นทาง นางก็แค่ถอยกลับไปตั้งหลักใหม่ ถือคติว่าจงถอยเพื่อมองปัญหาให้กระจ่างขึ้น นางก็เป็นสตรีเช่นนี้ไม่เคยจมปลักอยู่กับความทุกข์หรือปัญหาใดนานนักเมื่อร่างเล็กของหลินหลีฮัวเคลื่อนหายลับไปจากศาลาครู่หนึ่ง เรือนกายแกร่งของบุรุษวัยฉกรรจ์ในอาภรณ์สีม่วงสลับดำในมือถือพัดกระดาษสีแดงเข้มวาดด้วยลวดลายดอกบัวบานสีทองจึงค่อยปรากฏ จ้าวเข่ออี้จับจ้องไปทางเรือนที่เขาย่อมทราบดีว่าอีกครู่หนึ่งหลินหลีฮัวนั้นจะต้องเข้าไปพักผ่อน เขายืนมองจนแลเห็นแสงจากเทียนภายในห้องค่อย ๆ สว่างขึ้นครู่ใหญ่จากนั้นจึงดับลงเหลือเพียงแสงจากโคมไฟแขวนที่บริเวณริมระเบียง เป็นสัญญาณว่านางคงเข้านอนแล้วจึงค่อยหันกลับไปกล่าวกับคนสนิทของตนเอง"ไปจัดการสืบมาว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังสกุลหลิ่ว"เขาอายุยี่สิบเจ็ดปีแล้วเขาย่อมผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายยิ่งนัก ดังนั้นความมากเล่ห์และเลวร้ายใดในวังหลังและวังหลวงรวมไปถึงขุนนางในราชสำนักบ้างที่ไม่เคยพบเจอ ยิ่งหลายปีมานี้เขาเป็นมือเป็นเท้าให้ฮ่องเต

ตอนที่23#ถึงเวลาเลือกอี้เหนียงให้สวามีแล้วดังนั้นอีกสิบกว่าวันที่เหลือหลินหลีฮัวถึงขนาดตั้งใจรับตัวของหลิ่วลู่ซือเข้ามารับใช้ใกล้ชิดในฐานะนางข้าหลวง ถึงสกุลหลิ่วไม่อยากจะอนุญาตแต่ด้วยฐานะพระชายาเอกหลินของนาง ใครเล่าจะกล้าบังอาจถึงเพียงนั้น คิดไปคิดมาก็ชวนขบขันยิ่งนัก หลินหลีฮัวไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพอตนเองเติบโตและแต่งงานจะมีวันนี้กับเขาเหมือนกันวันที่เปิดใจกว้างขวางรับสตรีมาให้สามีตนเองยังดีว่าในใจของนางไม่เคยรู้สึกอันใดกับคนเช่นจ้าวหลิวเย่มาก่อน หาไม่คงทรมานจิตใจตนเองน่าดู ก็จะมีสตรีใดทำใจได้จริง ๆ อยู่บ้าง และยิ่งเป็นเช่นนี้หลินหลีฮัวนั้นยิ่งแน่วแน่สามปียามใดนางจะขอจากไปทันที พระชายาเอกอันใดนางไม่คิดต้องการ แต่งงานดังตกนรกเช่นนี้ นางขออยู่เป็นหญิงหม้ายไปจนแก่ตายยังดีเสียกว่า"หลิวเย่ท่านว่างหรือไม่"อีกไม่กี่วันนางต้องกลับเมืองหลวงแล้ว วันนี้จึงเห็นสมควรที่จะเจรจากับจ้าวหลิวเย่ให้รู้ความจริงกันเสียก่อนหาไม่อีกฝ่ายจะทำเรื่องใหญ่พาตนเองไปตายคนเดียวไม่พอจะฉุดดึงนางกับครอบครัวของนางติดร่างแหไปจนบางครั้งนางก็เริ่มจะท้อเพราะอีกฝ่ายชอบสร้างปัญหาไม่พักจริง ๆ"หลีเอ๋อร์มีอันใดหรือ""ข้ามีเ

ตอนที่25# เขามันจิตใจต่ำช้ากว่าสุนัข!ที่ด่าเขาออกไปเช่นนั้นเพราะสำหรับหลินหลีฮัววันนี้หาได้หลงเหลือความยำเกรงจ้าวหลิวเย่อีกแล้วยิ่งอีกฝ่ายเผยสันดานเห็นแก่ตัวมากเพียงใดนางยิ่งไม่เหลือแม้แต่ความเกรงอกเกรงใจกันในฐานะองค์ชายจึงด่าไม่ไหว้หน้า พยัคฆ์ไม่กินลูกของตนเอง หากแต่จะให้นางด่าเขาเปรียบว่าเป็นไอ้คนชาติสุนัขยังไม่กล้าด้วยเกิดความละอายใจในเมื่อสุนัขสำหรับนางยังจิตใจสูงส่งกว่าจ้าวหลิวเย่อยู่หลายขุมเพราะมันยังรักลูกของตนเองต่างกันกับไอ้บุรุษตรงหน้า"หลินหลีฮัว!"จ้าวหลิวเย่ถึงกับตวาดเสียงดังก้องพร้อมเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตบลงมาแต่หลินหลีฮัวนั้นไม่หวาดกลัวนางมีต้องกอดร่างหมดสติของเพ่ยอวี้เอาไว้พร้อมจ้องตาเขาแน่วแน่ไม่มีหลบเลี่ยง"ข้าด่าไม่ผิดหากจะตบตีข้าก็ตบตีเถิดจ้าวหลิวเย่ตัวข้านี้ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยคนเช่นท่านคำว่าชาติสุนัขด่าออกไปเช่นนั้นบัดนี้ข้ายังรู้สึกสงสารสุนัขขึ้นมาเหลือเกิน เพ่ยอวี้นั้นนางรักท่านจนถึงขนาดยอมเสี่ยงตั้งครรภ์แต่ท่านกลับมีจิตใจโหดเหี้ยมออกคำสั่งสังหารสายเลือดตนเอง จ้าวหลิวเย่ในชีวิตยี่สิบปีของท่าน ข้าขอถามสักประโยคเถิด ท่านเคยรักใครนอกจากตนเองบ้างหรือไม่?!""เจ้า!"

ตอนที่27#ในที่สุด…ข้าก็เป็นอิสระแล้วแต่มันช่างน่าขบขันยิ่งนักเพราะอีกคนรักจนหมดใจวาดแผนอนาคตเป็นขั้นเป็นตอนเอาไว้หมดแล้ว ทว่าฝ่ายถูกรักนางกลับไม่รู้ความอันใดทั้งสิ้น หลังจากจบการศึกษาได้ใบรับรองฐานะนักปรุงยาสมใจแล้ว ขั้นตอนต่อไปหลินหลีฮัวจึงเริ่มขยับขยายเส้นทางกิจการร้านเผิงไหลฟู่ของตนเองย่างจริงจัง จากแต่เดิมร้านก็มีลูกค้ารายเก่าอยู่ไม่น้อยแล้วไฉนเลยนางจะมาสนใจว่า ท่านอาเก้าที่เดี๋ยวนี้นานครั้งจะได้พบหน้าเขาคิดสิ่งใดรู้สึกเช่นไรกับตนเองอยู่ นอกจากขยายกิจการแล้วอีกสิ่งที่หลินหลีฮัวนั้นทำก็คือนับวันนับคืนรอวันที่ตนเองจะไปทวงสัญญาจากจ้าวหลิวเย่ให้ปลดตนเองออกจากฐานะพระชายาเอกหลินเสียทีและแล้วก็เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนจะครบสัญญาสามปีแยกจากจดหมายของนางจึงถูกส่งไปทวงถามเอากับจ้าวหลิวเย่ว่าเขาสมควรเขียนคำร้องส่งมาที่กรมพิธีการได้แล้วอย่าได้รอช้า หน้าที่พระชายาหลินสามปีนางทำมันมาอย่างเต็มที่แล้วเขาอย่าได้ขัดขืนหรือเล่นเล่ห์เหลี่ยมกับตนเด็ดขาดอันที่จริงหลินหลีฮัวนั้นย่อมทราบนิสัยเย่อหยิ่งของจ้าวหลิวเย่ดีกว่ามารดาเช่นถังซูเฟยเสียอีกที่เขียนจดหมายราวกับสตรีหลงตนเองก็เพื่อยั่วยุโทสะให้เขาเ

ตอนที่29# หากไม่ใช่นางข้าจะออกบวชไม่สึก!ออกจากจวนองค์ชายหกแล้วหลินหลีฮัวก็โยนความเคืองขุ่นทั้งหลายทิ้งไปทันทีเนื่องจากในใจของนางนั้นแต่เดิมก็ไม่เคยให้ค่าคนเช่นจ้าวหลิวเย่มาแต่แรกอยู่แล้ว ต่อให้ฮ่องเต้พยายามเพียงใดก็เป็นเรื่องของฮ่องเต้มิใช่เรื่องของนางสักนิดเดียวนางจึงตรงไปตำหนักจวิ้นอ๋องเพราะคิดว่าเขาต้องกลับมาพร้อมกับจ้าวหลิวเย่เป็นแน่เพราะลายมือนั้นนางจำได้ไม่มีลืมนานแล้ว ไม่พบหน้าท่านอาเก้าสามเดือนคิดถึงเขาไม่น้อย นางมีเรื่องมากมายอยากพูดคุยและเล่าสู่กันฟังมากมายแต่ความตั้งใจของหลินหลีฮัวก็ต้องผิดหวังเมื่อมาถึงตำหนักจวิ้นอ๋องคนของเขาแจ้งว่าอีกฝ่ายถูกฝ่าบาทเรียกเข้าเฝ้าตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ใบหน้าเล็กเศร้าหมองลงหลายส่วน แต่นางยังมีงานอีกมากรออยู่จึงเพียงความข้อความกับขันทีดูแลตำหนักว่านางแวะมาเยี่ยมแล้วกลับไปที่ร้านเผิงไหลฟู่ทันทีส่วนคนที่คลาดกันกับสตรีที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดสามเดือนกำลังหน้าดำหน้าแดงอยู่หน้าโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่ง เพราะที่มังกรแห่งเทียนสุ่ยเรียกจวิ้นอ๋องเข้าเฝ้าวันนี้มีเรื่องสำคัญมากต้องการจะให้น้องชายคนเล็กของตนทำตามพระประสงค์ หากแต่จ้าวเข่ออี้กลับเอาแต่