พันธะรักวันไนท์สแตนด์의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เจย์เลอร์กลับมาถึงคอนโดในเวลาหนึ่งทุ่มกว่าก็เห็นเกลนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นอย่างนั้นเท้าหนาจึงก้าวเดินไปหาแล้วหย่อนตัวนั่งข้างเธอ พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“กินอะไรหรือยัง”“ยังไม่ได้กินอะไรเลยค่ะ ตอนนี้เกลหิวมากเลยค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้างอแงหวังให้เขาเอาอกเอาใจเหมือนอย่างที่ผ่านมา“งั้นพี่ไปดูในครัวก่อนนะว่ามีอะไรกินบ้าง”“ค่ะ” จากนั้นร่างสูงก็เข้าไปดูในครัวจึงเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำอาหารอยู่ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป“เธอทำเผื่อเกลด้วยหรือเปล่า”“ทำเผื่อด้วยค่ะ” ถึงแฟนของเขาจะทำนิสัยไม่ดีกับเธอ แต่เธอก็ทำของกินเผื่อด้วยนั่นแหละ“ใกล้เสร็จหรือยัง”“สุกพอดีเลยค่ะ”“แกงส้มใช่ไหม”“ใช่ค่ะ” จากนั้นเธอก็ยกหม้อแกงร้อนๆที่อยู่บนเตาแก๊ส แต่มือลื่นจึงทำให้น้ำแกงกระฉอกออกมาโดนหลังมือปึก“อ๊ะ ซี้ด”“น้ำแกงกระเด็นโดนมือเหรอ” เขาถามด้วยความตกใจแล้วก้าวมายืนข้างเธอ เขาจับมือเรียวขึ้นมาดู จากนั้นจึงพาเธอมาล้างน้ำที่ก๊อก“แสบไหม”“แสบค่ะ”“…” เมื่อเธอพูดคำว่าแสบก็ทำให้เขาชะงักแล้วคิดไปถึงค่ำคืนนั้นที่เธอบอกว่าเจ็บและแสบหลังจากที่ตัวตนของเขาจมหายเข้าไปในร่องรักคับแคบของเธอ“พอแ

วันต่อมาเกลรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เช้าตรู่แล้วออกมาจากห้องนอน หญิงสาวเดินเข้าไปดูในห้องนั่งเล่นจึงเห็นร่างสูงนอนอยู่บนโซฟาหรูตัวยาว เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงระบายยิ้มด้วยความโล่งใจเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้ไปนอนในห้องกับผู้หญิงที่เขาพลาดทำให้ท้องร่างบางหย่อนตัวนั่งบนโซฟาข้างชายหนุ่มแล้วยกยิ้ม พลางคิดในใจว่าเมื่อก่อนเธอรู้สึกกับเขาแค่พี่ชายหรือเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น แต่พอรู้ว่าเขาทำผู้หญิงท้อง แถมยังพามาอยู่ด้วยกันอีก เธอจึงรู้สึกหวงแหนเขา ไม่อยากให้เขาดูแลใครและไม่อยากให้เขาเอาอกเอาใจใครมากไปกว่าเธอ เขาจะต้องเห็นความสำคัญของเธอคนเดียวเท่านั้น เธอจะไม่ยอมให้เขาไปดูแลและเอาใจใส่ผู้หญิงคนอื่น ที่ผ่านมาเขาเอาใจใส่และเอาอกเอาใจเธอดีมาตั้งแต่เธอยังเด็กจนโต เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ยอมให้เขาไปเป็นของใคร เขาต้องให้ความสนใจเธอและให้ความสำคัญกับเธอแต่เพียงผู้เดียวเจย์เลอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าหญิงสาวที่ตัวเองแอบรักมานานนั่งมองเขาอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นมุมปากหยักได้รูปจึงยกยิ้มอ่อนๆพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มตามประสาที่ใช้คุยกับเธอ“ตื่นเร็วจัง ทำไมถึงรีบตื่นล่ะ”“เกลเป็นห่วงพี่ กลัวว่าจะนอนไม่

ชายหนุ่มเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็เห็นว่าคนตัวเล็กนอนห่มผ้าอยู่บนโซฟาที่เขานอนเมื่อคืน เรียวขายาวก้าวมายืนข้างโซฟา เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่หลับจึงเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง“ทำไมถึงไม่นอนในห้อง”“ห้องนั้นหลิงให้คุณนอนค่ะ หลิงจะนอนตรงนี้จนกว่าคนรักของคุณจะกลับบ้านค่ะ”“ลุกไปนอนในห้อง”“ไม่ค่ะ คุณเข้าไปนอนเถอะ” เธอกระชับผ้าห่มแล้วตะแคงหันหน้าเข้าหาพนักพิง เจย์เลอร์ที่เห็นว่าเธอไม่ฟังที่เขาพูดจึงถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับโน้มตัวลงไปช้อนร่างบางอรชรขึ้นมาแนบอก“คุณเจย์เลอร์ ปล่อยหลิงนะ” เธอร้องออกมาอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะอุ้มเธอ“ไปนอนในห้อง” พูดจบเขาก็พาเธอเข้าไปในห้องนอนคนตัวสูงวางร่างบอบบางลงบนที่นอนกว้างด้วยความเบามือแล้วล้มตัวนอนข้างเธอ เธอที่กลัวว่าเขาจะทำแบบนั้นเหมือนเมื่อคืนอีกจึงขยับไปชิดกับขอบเตียง ใบหน้าหล่อเหลาหันมองแล้วพูดออกไป“ขยับมาอีก นอนแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก”“หลิงไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่กลัวตกหรอกค่ะ” เธอพูดพร้อมกับนอนตัวเกร็ง ก่อนที่แขนหนาจะดึงร่างเล็กเข้ามาตรงกลางเตียง ร่างกายของเธอแนบชิดกับร่างกำยำ“คุณ…ออกไปนอนในห้องนั่งเล่นอีกสิคะ”“ฉันจะนอนในนี้ ไม่ต้องไล่”“…” เธอเม้มปาก

‘อื้อ’‘มันแน่นเกินไปค่ะ’‘พอได้แล้ว หลิงท้องอยู่นะ’เสียงของใครอีกคนทำให้เขาดึงสติกลับมาแล้วผละออกจากร่างบางเปลือยเปล่าตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เกลที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่เบิกตาขึ้นมองร่างสูงที่ยืนอยู่พร้อมกับถามออกไปด้วยสีหน้างุนงง“ทำไมถึงไม่ทำต่อล่ะคะพี่เจย์เลอร์ เกลกำลังมีอารมณ์อยู่นะ” เธอถามพลางหยัดร่างเปลือยเปล่าให้ลุกขึ้นนั่ง“พี่ขอโทษนะที่เกือบจะล่วงเกินเกล” เขาเอ่ยออกไปด้วยท่าทีสับสน“เกลเต็มใจนะคะถ้าพี่จะทำแบบนั้น”“พี่ทำไม่ได้เกล เราไม่ได้เป็นแฟนกัน พี่ไม่อยากทำแบบนั้น”หญิงสาวลงจากเตียงมายืนตรงหน้าเขาแล้วพูดออกไป“ทำกันก่อนแล้วค่อยเป็นแฟนกันก็ได้นี่คะพี่เจย์เลอร์”“…” ทำกันก่อนแล้วค่อยเป็นแฟนงั้นเหรอ เขามีความสองจิตสองใจหญิงสาวสวมกอดเอวสอบแน่นหวังให้เขาใจอ่อน ก่อนจะพูดออกไป“กอดเกลสิคะ เอาเกลสิ พี่ก็รักเกลไม่ใช่เหรอ”“…” เขานิ่งอึ้งเมื่อเธอพูดแบบนั้น เธอรู้ด้วยเหรอว่าเขารักเธอ“ถึงพี่ไม่ได้บอกว่ารักเกล แต่เกลรู้ค่ะว่าพี่รู้สึกยังไงกับเกล พี่รู้สึกพิเศษกับเกลกว่าผู้หญิงคนไหนใช่ไหมคะ”“…” เขาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเธอเดาใจเขาถูกทุกอย่าง“ถ้าพี่รักเกล งั้นพี่ก็ทำเกลสิ” พูดจบเธอก็ผลั

หลังจากที่จาเมลจ่ายค่าอาหารเสร็จก็พาสองสาวออกไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่หน้าร้าน ในขณะที่เจย์เลอร์กับเกลก็เดินออกมาจากร้านเช่นกัน ก่อนเสียงของจาเมลจะเอ่ยบอกกับสองสาว“ขึ้นรถกันเถอะครับคุณหลิงคุณฝ้าย เดี๋ยวผมจะพาพวกคุณไปที่อื่นต่อ แล้วผมจะไปส่งพวกคุณที่บ้านเอง เชิญครับคุณหลิง” จากนั้นจาเมลก็เปิดประตูด้านหน้าให้หลิง หลิงเหลือบไปมองร่างสูงกับคนในใจของเขาที่ยืนอยู่แล้วเข้าไปนั่ง ส่วนฝ้ายก็เข้าไปนั่งด้านหลัง เจย์เลอร์ที่ยืนสีหน้าเรียบเฉยอยู่ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าเธอขึ้นรถไปกับชายคนนั้น เขาพอจะดูออกว่าผู้ชายคนนั้นคงจะชอบเธอกระทั่งรถของจาเมลเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา เจย์เลอร์กับเกลก็พากันไปขึ้นรถและพาเธอไปซื้อของตามที่เธอต้องการคอนโด ตอนเย็นเจย์เลอร์กับเกลกลับมาถึงคอนโดในเวลาห้าโมง เกลปลีกตัวไปนั่งในห้องนั่งเล่น ส่วนเจย์เลอร์ก็เข้าไปดูหลิงในห้องนอน เมื่อไม่เห็นเธอจึงออกจากห้องแล้วเดินไปนอกระเบียง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธอด้วยความร้อนรุ่มในใจตู๊ดเมื่อเห็นว่าเธอไม่รับสายเขาก็โทรหาอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่รับ เขาโทรซ้ำอยู่อย่างนั้น“ทำไมถึงไม่รับวะ!” เขาสบถออกมาอย