Masukเมื่อผู้หญิงที่เขาเคยมีวันไนท์มาบอกว่าท้องและอยากให้เขารับผิดชอบ “ฉันมีคนรักอยู่แล้ว เพราะงั้น…ฉันคงไปเป็นพ่อของลูกเธอไม่ได้หรอกนะ“
Lihat lebih banyakแนะนำตัวละคร
เจย์เลอร์ อายุ27ปี สูง186 ซม. หล่อ รวย มีธุรกิจหลายอย่าง หลิง อายุ23ปี สูง160 ซม. . . . . . ตัวอย่าง “หลิงท้องได้หนึ่งเดือนแล้วค่ะ” “…” เขานิ่งอึ้งตัวชาไปหลายวินาที สมองของเขาราวกับมีใครมากดปุ่มพอสเอาไว้เมื่อได้ยินในสิ่งที่ไม่อยากจะได้ยิน “หลิงไปหาหมอมาเมื่อวานค่ะ คุณดูหลักฐานในสมุดฝากครรภ์ได้เลย หรือถ้าคุณไม่เชื่อว่าเด็กในท้องเป็นลูกของคุณ งั้นรอให้เด็กคลอดก่อนแล้วค่อยไปตรวจดีเอ็นเอก็ได้ค่ะ” “ที่เธอมาบอกฉัน เพราะต้องการเงินใช่ไหม” “…” เธอสะอึกกับคำถามนั้น “เธออยากได้เงินเท่าไหร่ บอกมา เดี๋ยวฉันโอนให้” “หลิงไม่ได้อยากได้เงินค่ะ” “แล้วเธออยากได้อะไร ถ้าไม่ใช่เงิน” . . . . . . . . . . . . . . . บาร์xxx ห้องวีไอพี “น้องครับ” เจฟเรียกพนักงานเสิร์ฟคนสวยที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยอาการมึนเมา เพราะเขาและเพื่อนอีกสองคนดื่มกันมาหลายชั่วโมงแล้ว “คะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ” เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามชายหนุ่มออกไปด้วยท่าทีสุภาพ ใบหน้ายิ้มแย้ม ชายหนุ่มทั้งสาม เธอรู้จักมักคุ้นดีเนื่องจากพวกเขามาดื่มที่นี่บ่อยๆ บ่อยครั้งเธอจะได้เข้ามาบริการคนทั้งสาม และเธอจะได้ทิปจากพวกเขาในจำนวนหนึ่งพันบาททุกครั้ง “พี่เห็นน้องหลายครั้งแล้ว แต่พี่ยังไม่ได้รู้จักชื่อของน้องเลย น้องชื่ออะไรเหรอ” “ฉันชื่อหลิงค่ะ” เธอตอบออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ “น้องทำงานอยู่ที่นี่นานหรือยังครับ” “ฉันเข้ามาทำงานที่นี่ตอนอยู่ปีหนึ่งค่ะ รวมเวลาก็สี่ปีกว่าแล้วค่ะ” เธอมาทำงานที่นี่ตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่ง ตอนนี้เธอเรียนจบมาห้าเดือนแล้ว แต่เธอก็ยังอยากจะทำอยู่เพราะงานที่นี่ทำแล้วรู้สึกสบายใจ เนื่องจากเจ้าของร้านใจดี “งั้นตอนนี้น้องก็เรียนจบแล้วน่ะสิ” “ฉันเรียนจบมาห้าเดือนแล้วค่ะ” “ไม่คิดจะลาออกไปหางานอื่นทำเหรอ” “คิดค่ะ แต่ตอนนี้ยังอยากทำที่นี่ค่ะ” “เจ้าของร้านคงจะใจดีใช่ไหม น้องถึงยังไม่อยากลาออก” “ใช่ค่ะ” จากนั้นเจฟก็หยิบเหล้ามาดื่มต่อ ในขณะที่เจย์เลอร์กับนาวาก็ดื่มกันเงียบๆ โดยไม่ได้สนใจเจฟที่คุยอยู่กับพนักงานเสิร์ฟร่างบอบบางที่ยืนอยู่ “นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว รีบดื่มให้หมดเถอะ จะได้รีบกลับกัน” นาวาบอกเพื่อนทั้งสอง จากนั้นเจย์เลอร์กับเจฟก็ดื่มกันจนเหล้าหมดขวด เมื่อเช็คบิลจ่ายค่าทิปเสร็จทั้งสามหนุ่มก็พากันออกไปยังลานจอดรถที่มีรถหรูของเจย์เลอร์จอดอยู่ เมื่อมาถึงรถทั้งสามหนุ่มก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ก่อนที่เจฟจะเอ่ยขึ้น “คืนนี้พวกมึงอยากปลดปล่อยไหมวะ” “กูอยากว่ะ” นาวาตอบทันควัน ก่อนเจฟจะหันถามเจย์เลอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ “แล้วมึงจะเอาด้วยไหมไอ้เจย์เลอร์” “อืม” “งั้นก็รีบไปกันเถอะ” สิ้นเสียงของเจฟ ทั้งสามก็ทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้ด้วยปลายรองเท้า เจย์เลอร์เข้าไปนั่งประจำที่คนขับก่อนที่เจฟกับนาวาจะเข้าไปนั่งข้างใน ในขณะที่เจย์เลอร์กำลังจะออกรถ เจฟที่นั่งเบาะข้างคนขับก็เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นร่างเล็กคุ้นเคย “นั่นน้องหลิงกำลังจะกลับบ้านนี่ งั้นกูไปชวนน้องหลิงกลับด้วยกันดีกว่า” “มึงอย่าไปวุ่นวายกับเขาเลย ไม่ได้เป็นคนรู้จักกันสักหน่อย” เจย์เลอร์แย้งขึ้น “ไม่รู้จักได้ไง ก็เขาชื่อน้องหลิงไง” “แต่ก็ไม่ได้สนิทกัน” “ถ้าคุยกันบ่อยๆเดี๋ยวก็สนิทกันเองแหละ งั้นกูไปพาน้องหลิงกลับกับเราด้วยดีกว่า” เจฟพูดจบก็ลงจากรถไปหาหลิงพร้อมกับพูดออกไปด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี “น้องหลิงจะกลับบ้านเหรอครับ” “ใช่ค่ะ” “น้องหลิงกลับกับรถอะไรเหรอ” “กลับกับรถไฟฟ้าค่ะ” “กลับกับพี่ดีกว่านะ เดี๋ยวพี่ให้ไอ้เจย์เลอร์ไปส่งน้องเอง” “ขอบคุณนะคะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอตัวนะคะ” เธอปฏิเสธด้วยท่าทีสุภาพแล้วเดินออกไป หญิงสาวเดินออกมาได้ไม่ไกลนักก็เจอกับวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่มีกันอยู่สามคน แล้วพวกนั้นก็พากันเดินเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม “ให้พี่ไปส่งไหมน้อง” “ไม่ต้อง” เธอพูดเสียงแข็งแล้วรีบก้าวเดินไป แต่ถูกชายคนหนึ่งคว้าข้อมือของเธอไว้ หมับ! “ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!” เธอบิดข้อมือออกจากฝ่ามือหยาบกร้าน แต่มันกลับบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม “ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วย!” เธอตะโกนขอความช่วยเหลือหวังจะให้คนแถวนี้ได้ยิน ก่อนที่ไม่กี่วินาทีรถหรูของเจย์เลอร์ก็เคลื่อนตัวเข้ามา เมื่อเจฟเห็นว่าเธอถูกวัยรุ่นอันธพาลกำลังคุกคามอยู่ก็พูดขึ้น “เฮ้ย! นั่นน้องหลิงนี่ ไอ้เจย์เลอร์จอดรถ!” เจย์เลอร์จอดรถทันที จากนั้นทั้งสามหนุ่มก็รีบพากันลงจากรถไปหาหลิงที่พวกเวรนั่นกำลังรังแกอยู่ ฝ่าเท้าหนาของเจฟถีบเข้าไปที่หน้าอกของชายที่จับข้อมือของหลิงอย่างแรงจนมันยอมผละมือออกจากข้อมือของหลิงและเซหงายหลัง พลั่ก! “อั่ก!” แล้วเจย์เลอร์กับนาวาก็พุ่งไปหาพวกมันอีกสองคนที่ยืนอยู่ แล้วจัดการรัวหมัดหนักๆเข้าที่ใบหน้า พลางฝ่าเท้าหนักๆถีบเข้าไปที่หน้าท้องของพวกมันจนนับครั้งไม่ถ้วน ส่วนเจพก็รัวหมัดและฝ่าเท้าใส่อีกคน จนวัยรุ่นอันธพาลทั้งสามร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพและนอนหายใจรวยริน ก่อนที่เจฟจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกร้าว “วันนี้พวกกูจะไว้ชีวิตพวกมึง วันหลังถ้ากูเห็นพวกมึงทำร้ายผู้หญิงอีกล่ะก็ พวกมึงได้เหลือแต่ชื่อแน่” พูดจบเจฟก็หันมาพูดกับคนตัวเล็กที่ยังมีสีหน้าตกใจและยืนตัวสั่นเทาอยู่ “เดี๋ยวพวกพี่จะไปส่งน้องหลิงที่บ้านเอง” “ฉันขอบคุณพวกคุณทั้งสามคนมากนะคะที่ช่วยฉันไว้” เธอยกมือไหว้ชายหนุ่มทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เจฟจะพูดขึ้น “งั้นก็ไปขึ้นรถกันเถอะน้องหลิง” ว่าแล้ว หญิงสาวก็เดินตามชายหนุ่มทั้งสามไปขึ้นรถ เจฟเปิดประตูให้หลิงนั่งด้านหน้ากับเจย์เลอร์ ส่วนเขาไปนั่งด้านหลังกับนาวาวันต่อมาเมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จ โทรศัพท์ของเจย์เลอร์ก็มีสายโทรเข้ามาจากเกล ซึ่งตั้งแต่ที่เขามาอยู่กับหลิงเกลก็ยังไม่ได้โทรมาหาเขา เจย์เลอร์กดปิดเสียงทันทีเพราะคิดว่าไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับเกลอีก“ใครโทรมาเหรอคะ”“เกลน่ะ”“ไม่รับเหรอคะ”“พี่ไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับเขาอีก เขาไม่ได้มีความสำคัญกับพี่อีกแล้ว ตอนนี้คนที่สำคัญกับพี่ที่สุดก็คือหลิงนะ” เขามองหน้าเธอแล้วพูดออกไปด้วยแววตาจริงใจ“งั้นก็รีบไปกันเถอะ หลิงหิวแล้ว” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันลงไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารชื่อดัง เมื่อทานข้าวเสร็จจึงเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลโรงพยาบาลเมื่อทั้งสองลงจากรถก็พากันเดินเข้าไปในโรงพยาบาล เกลที่เพิ่งมาถึงเมื่อเห็นคนตัวสูงจึงรีบสาวเท้าตามมาพร้อมกับเรียกเขา“พี่เจย์เลอร์คะ”เจย์เลอร์กับหลิงที่เดินจูงมือกันเมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงชะงักฝีก้าวแล้วหันมอง ก่อนที่เกลจะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“เกลโทรหาพี่ตั้งหลายสาย ทำไมพี่ถึงไม่รับคะ”“พี่ไม่ว่าง” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ที่เกลโทรหาพี่ เพราะเกลอยากให้พี่ไปรับที่บ้าน เพราะเกลต้องมาโรงพยาบาลค่ะ วันนี้หมอนัด”“อ๋อ งั้นพี่ขอตัวพาเม
“พี่จะให้เธอไปทำงานจนถึงสิ้นเดือนนี้ แล้วพี่ค่อยให้เธอลาออก”“แต่หลิงยังทำงานได้นะคะคุณเจย์เลอร์”“เรียกพี่สิครับ” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ย“อ เอ่อ”“เรียกพี่สิครับน้องหลิง”“ค่ะพี่เจย์เลอร์”“ออกมาอยู่บ้านเฉยๆดีกว่านะ ถึงเธอไม่ออกไปทำงาน เงินของพี่ที่มีอยู่ก็เลี้ยงเธอและลูกได้ทั้งชาติอยู่แล้ว”“แต่หลิงยังทำงานได้นะคะ ท้องยังเล็กอยู่เลย ค่อยลาออกตอนท้องเจ็ดแปดเดือนได้ไหมคะ ถ้าให้หลิงออกมาอยู่บ้านเฉยๆ หลิงคงเบื่อแย่ค่ะ เพราะไม่รู้จะคุยกับใคร อยู่ที่ทำงานหลิงได้คุยกับฝ้ายทุกวัน”“เอางั้นก็ได้ เอาไว้ถ้าท้องครบเจ็ดเดือนเมื่อไหร่ เธอต้องลาออกจากงานมาอยู่บ้านนะ” เมื่อได้ฟังเหตุผลของเธอก็รู้สึกเห็นใจและเข้าใจจึงจำต้องยอมให้เธอทำงานต่อ“ได้ค่ะ”“งั้นก็นอนนะ”“พี่เจย์เลอร์คะ”“ครับ”“หลิงอยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่เจย์เลอร์กับเกลค่ะ” เธอที่ยังคาใจกับเรื่องระหว่างเขากับเกลถามออกไปเพื่อให้แน่ใจ“พี่กับเกลไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ก็ยังไม่ได้บอกความในใจกับเกล”“หลิงคิดว่าพี่จะบอกความในใจกับเกลตอนไปอยู่เชียงใหม่แล้วซะอีก”“พี่ไม่อยากบอกความในใจกับเกลแล้ว”“ทำไมล่ะคะ”“เพราะความรู้สึกของพี่ที่มีต่อเกลม
วันต่อมา ตอนเย็นที่ทำงานของหลิงเมื่อเจย์เลอร์เห็นหลิงออกมาจากออฟฟิศ เขาที่มารอเธอสักพักแล้วก็รีบเดินไปหาเธอทันทีพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ไปกับฉันนะ”“ไม่ค่ะ” ว่าจบเธอก็เดินออกไป ร่างสูงคว้าข้อมือบางไว้แล้วพาเธอไปที่รถของเขา ในขณะที่คนตัวเล็กก็พยายามขัดขืน“ปล่อยนะ หลิงจะกลับเอง” เธอบิดข้อมือที่เขาจับไว้ พลางดวงตาสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาขุ่นเคืองพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธฉันอยู่ และตอนนี้ฉันก็กำลังง้อเธออยู่” เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยน ในขณะที่ดวงตาคมจดจ้องไปยังใบหน้างดงาม“หลิงไม่ได้โกรธอะไรคุณค่ะ ไม่ต้องมาง้อหรอก”“ถึงจะไม่ถึงขั้นโกรธ แต่ฉันก็รู้ว่าเธอกำลังไม่สบายใจอยู่”“หลิงสบายใจดีค่ะ”“ขึ้นรถเถอะ ฉันอยากคุยกับเธอ” พูดจบเขาก็เปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งพร้อมกับปิดประตู ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งประจำที่คนขับแล้วขับมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งร้านอาหาร ห้องวีไอพีเมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว โดยเจย์เลอร์นั่งข้างเธอ เขาหยิบเมนูยื่นให้เธอพร้อมกับพูดออกไป“เธออยากกินอะไรก็สั่งเลยสิ”“คุณสั่งเองเถอะ” ส
ด้านเจย์เลอร์เมื่อเกลส่งข้อความไปหาหลิงเสร็จ เธอก็จัดการลบภาพและข้อความที่ส่งไปเหมือนกับตอนที่อยู่เชียงใหม่ จากนั้นจึงเอาโทรศัพท์ไปคืนชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอกซึ่งตอนนี้เขากำลังสูบบุหรี่อยู่ในห้องโถง ก่อนที่เธอจะกลับเข้าไปในห้องนอนวันต่อมาเมื่อเจย์เลอร์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกไปจากคอนโด ในขณะที่เกลยังนอนหลับอยู่ วันนี้เขาจำต้องเข้าบริษัทเพราะเมื่อคืนพ่อโทรมาบอกว่าวันนี้มีประชุมในช่วงเช้า ซึ่งเขาต้องร่วมประชุมด้วยการประชุมเสร็จสิ้นไปในเวลาตอนเที่ยง จากนั้นเจย์เลอร์ก็เข้ามาในห้องทำงานของตัวเองแล้วสะสางงานที่เขาไม่ได้เข้ามาจัดการในช่วงสามสี่วันที่ผ่านมานี้เมื่อทำงานไปได้สักพัก เขาก็บอกให้เลขาสั่งของกินมาให้ เมื่อทานเสร็จเขาก็ทำงานต่อไปจนกระทั่งสี่โมงเย็น เจย์เลอร์ลุกจากเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงแล้วออกจากบริษัทไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังบริษัทที่หลิงทำงานอยู่เจย์เลอร์ขับรถเข้ามาจอดหน้าออฟฟิศ เรียวขายาวก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปภายในออฟฟิศก็เห็นว่าคนตัวเล็กที่เขาไม่ได้เห็นและไม่ได้คุยมาสี่วันแล้วเดินออกมาจากลิฟต์กับเพื่อนของเธอพอดีใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มดีใจที่วันนี้ได้เจอเธอ เท้าหนักย่างก้
บนรถเจย์เลอร์ที่รู้สึกเซ็งๆและไม่อยากกลับคอนโดหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาเจฟทันทีตู๊ด“ไงมึง”(ออกมาดื่มกันหน่อยดิ คืนนี้กูเบื่อๆว่ะ ไม่อยากอยู่คอนโด) ตั้งแต่คืนนั้นที่เขาโดนยาปลุกเซ็กส์ ก็ยังไม่ได้ออกไปดื่มที่ไหนเลย ซึ่งก็สามเดือนมาแล้ว“ไม่อยากอยู่คอนโด? มึงอยากอึ๊บเด็กอะดิ ว่าแต่…นานแล้วนะที่มึงไม่ไ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เจย์เลอร์เข้ามานอนกับหลิงทุกคืน และวันนี้ก็เป็นวันที่เขาต้องไปเชียงใหม่กับเกล ส่วนหลิงก็ไปทำงานตามปกติของเธอจังหวัดเชียงใหม่โรงแรมชื่อดังเมื่อเข้ามาในโรงแรมเกลก็เดินไปเช็คอินที่หน้าฟร้อนท์แล้วรับคีย์การ์ดห้องพักมาหนึ่งใบ จากนั้นทั้งสองจึงพากันขึ้นลิฟต์ไป
ชายหนุ่มก้มลงจูบเรียวปากบางแล้วสอดลิ้นเข้าไปชิมความหวานอย่างดูดดื่มจนได้ยินเสียงเฉอะแฉะของหยาดน้ำลายอยู่นานนับนาที จากนั้นจึงผละออกและซุกไซ้ซอกคอพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมละมุนจากกายสาวที่เขาเริ่มจะคุ้นเคย เขาเคลื่อนตัวลงมาดูดเลียยอดปทุมคู่งาม มือใหญ่บีบเคล้นสองเต้าพลางตวัดเลียยอดถันสีหวานอย่างตะกละตะกล
หลังจากที่จาเมลจ่ายค่าอาหารเสร็จก็พาสองสาวออกไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่หน้าร้าน ในขณะที่เจย์เลอร์กับเกลก็เดินออกมาจากร้านเช่นกัน ก่อนเสียงของจาเมลจะเอ่ยบอกกับสองสาว“ขึ้นรถกันเถอะครับคุณหลิงคุณฝ้าย เดี๋ยวผมจะพาพวกคุณไปที่อื่นต่อ แล้วผมจะไปส่งพวกคุณที่บ้านเอง เชิญครับคุณหลิง” จากนั้นจาเมลก็เปิดประตู
![คลั่งรักยัยลูกหนี้ [Black List]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





Ulasan-ulasan