All Chapters of รักไม่ตั้งใจของโซเรน: Chapter 21 - Chapter 30

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ตอนนี้โซเรนกับสกายก็กลับมาจากภูเก็ตแล้ว เมื่อมาถึงบ้านทั้งสองต่างก็เข้าห้องนอนของตัวเอง สกายทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการนั่งรถไปในสถานที่เที่ยวต่างๆ และเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยแต่มันก็สนุกดี เขาพาเธอไปกินในร้านอาหารหลายๆร้าน หลายชั่วโมงผ่านไป สกายลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับบิดตัวไปมาบนที่นอนเพื่อขับไล่ความความขี้เกียจ จนกระทั่งดวงตากลมโตเลื่อนไปเจอกับร่างสูงที่นั่งอยู่ขอบเตียงข้างๆเธอโดยสายตาคมจ้องมองมาที่เธอ พลางคิดในใจว่าเขาเข้ามานั่งตั้งแต่ตอนไหน "คุณเข้ามานานแล้วเหรอคะ" "ห้านาที" "คุณเข้ามาทำไมคะ" "ฉันมีธุระจะคุยกับเธอ" "ธุระอะไรเหรอคะ" เธอขมวดคิ้วถาม "ตกลงเธอให้คำตอบฉันได้หรือยังว่าจะทำงานที่บริษัทฉันหรือโรงพยาบาลของกรกัน" "โรงพยาบาลของคุณกรกันค่ะ" เธอตอบออกไปอย่างไม่ลังเล เธอไม่อยากอยู่ใกล้เขาให้รู้สึกหวั่นไหวไปกับเขาอีกแล้ว จึงขออยู่ให้ไกลจากเขาดีกว่า เธอไม่อยากมีใจให้กับคนที่มีคนรักอยู่แล้วเพราะมันผิดศีลธรรม ฉะนั้นเธอควรต้องไปจากเขา ถึงแม้ว่าเขาจะให้เงินเยอะแค่ไหนก็ตาม "ทำไมถึงอยากทำงานที่นั่น" "ก็อยากทำ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่สกายต้องอยู่อย่างเงียบเหงาในคอนโดหลังนี้ ตั้งแต่วันที่เขามาส่งเธอที่คอนโดเขาก็ไม่เคยติดต่อเธอมาอีกเลย เธอจึงคิดในใจว่าป่านนี้เขาคงจะมีความสุขกับคนที่เขารักสินะ เขาคงลืมเธอไปแล้ว แต่จะว่าไปเขาจะมาคิดถึงเธอทำไมกันล่ะ เธอไม่ได้เป็นคนที่อยู่ในหัวใจอย่างคุณไอริสักหน่อย ในขณะที่เธอกำลังนั่งใจลอยคิดถึงเขาอยู่นั้น เสียงสแกนคีย์การ์ดก็ดังขึ้น ทว่าเธอกลับไม่ได้ยิน เพราะใจมัวแต่คิดไปถึงเขา ร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนั่งเหม่อลอยอยู่จึงระบายยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆพลางมือหนารวบร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้ด้วยความโหยหาพร้อมจมูกโด่งเป็นสันจูบไปบนพวงแก้มใสอมชมพู ฟอดด "คุณโซเรน!" สกายที่มัวใจลอยอยู่ถึงกับตกใจ จึงหันมาอย่างกะทันหันจนทำให้ริมฝีปากของตัวเองประกบกับริมฝีปากของเขาพอดี เมื่อเป็นอย่างนั้นมีเหรอที่โซเรนจะปล่อยไปง่ายๆ มือใหญ่ประคองแก้มใสพลางจุมพิตริมฝีปากสวย ขบเม้มกลีบปากบนและกลีบปากล่างอย่างละเมียดละไม จ๊วบ! จนทำเอาสกายเคลิบเคลิ้มไปกับเขาจึงจูบตอบกลับไป ทั้งสองจูบกันอยู่อย่างนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่สกายจะนึกอะไรขึ้น

ตอนเที่ยง "เราออกไปกินข้าวกันเถอะสกาย" โซเรนลุกจากเก้าอี้แล้วก้าวออกมายืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของหญิงสาวพร้อมกับเอ่ยบอกไป "ที่ไหนเหรอคะ" เธอละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเงยหน้าถามยังร่างสูงที่ยืนอยู่ "ร้านใกล้ๆกับบริษัทนี่แหละ" "ค่ะ" รับคำเสร็จ เธอก็หยิบกระเป๋าสะพายมาคล้องไหล่แล้วลุกจากเก้าอี้ ก่อนมือหนาจะจับเข้าที่มือสวยของสกายและพาออกไปจากห้องทำงาน ก็เจอกับชูวิทย์พ่อของโซเรนออกมาจากห้องทำงานด้วยเหมือนกัน "อ้าวพ่อ สวัสดีครับ" เขายกมือไหว้ผู้เป็นพ่อ ก่อนจะหันบอกกับสกายที่ยืนอยู่ข้างๆ "สกายนี่พ่อฉันเอง" "สวัสดีค่ะคุณลุง" เจ้าของเสียงหวานยกมือไหว้พร้อมกล่าวคำทักทายพ่อของเขาอย่างนอบน้อม "สวัสดีหนูสกาย ลุงได้ยินแต่ชื่อของหนูจากแม่ของโซเรนนั่นแหละ ยินดีที่ได้รู้จัก" ชูวิทย์เอ่ยทักทายยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างลูกชายด้วยรอยยิ้มเมตตา "ค่ะคุณลุง" เธอก้มหัวรับคำด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "พ่อจะออกไปกินข้าวเหรอครับ งั้นก็ไปกินพร้อมผมก็ได้" "ไม่เป็นไรลูกไปกันเถอะ พอดีวันนี้พ่อมีนัดกับลูกค้าออกไปกินข้าวน่ะ" "อ๋อครับ ถ้าอย่างนั้นผมกับสกายขอตัวออกไปกินข้าวก่อนนะครับ" ว่าจบ โซเรนก็จับมือเรียวของสกายแล้วพา

"พอแค่นี้ใช่ไหมคะ" "ยังไม่พอ ฉันยังทำให้เธอไม่ครบทุกท่าเลยจะพอได้ยังไง" "สกายเหนื่อยจังเลยค่ะ" "ถ้าเหนื่อยก็พักก่อน เดี๋ยวค่อยทำต่อ" "สกายหนักค่ะ" ว่าแล้ว ร่างหนาก็ผละออกจากร่างบอบบางและทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาข้างๆเธอ ก่อนที่เธอจะพลิกร่างให้นอนหงาย โดยมือสากเลื่อนไปจับยังเนินรักที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำสวาทขาวขุ่น นิ้วเรียวยาวแหวกสองกลีบอวบอูมและลูบไล้เบาๆอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่รู้สึกเบื่อ ในขณะเดียวกันนั้นโทรศัพท์ของโซเรนก็มีเสียงดังขึ้น มือหนาเลื่อนไปหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงที่ตกอยู่ข้างเตียงแล้วกดรับสาย โดยที่อีกมือยังลูบไล้บนเนินเนื้อนุ่มของคนที่นอนอยู่แนบข้าง 'ว่าไงไอริ' 'พี่โซเรนออกจากบริษัทแล้วเหรอคะ' 'ใช่ คืนนี้พี่ไม่กลับบ้านนะไอริ ดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ โทรหาพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะ' 'ค่ะ' 'พี่จะกลับไปพรุ่งนี้ตอนเย็น ไอริอยากกินอะไรก็โทรบอกพี่นะ พรุ่งนี้พี่จะซื้อเข้าไปให้' 'ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะพี่โซเรน' 'ครับ' จากนั้น โซเรนก็กดตัดสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนที่สกายจะพูดขึ้น "เอามือออกไปได้แล้วค่ะ" "ให้ฉันจับหน่อยเถอะ ตั้งเกือบสิบวันเลยนะที่ฉันไม่ได้จับของเธอ ฉันคิดถึงจ

โซเรนเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนที่คนตัวเล็กนอนอยู่จึงเห็นว่าเธอไม่ได้หลับ "ไม่หลับเหรอ" "สกายไม่ง่วงค่ะ" ว่าแล้ว หญิงสาวก็ลุกออกจากเตียงนอนมาหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟา ก่อนร่างสูงจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ "หมอบอกว่าเธอท้องกี่เดือนแล้วล่ะ" "สองเดือนค่ะ" "ลูกคงจะติดมาตั้งแต่ไปเที่ยวภูเก็ตตอนนั้น" "น่าจะอย่างนั้นค่ะ มัวแต่เที่ยวกันเพลินจนลืมกินยาคุมไปเลย" "ใครบอกว่าลืม พี่ตั้งใจไม่ให้สกายกินยาคุมต่างหาก พี่อยากให้สกายท้อง เพราะพี่ต้องการผูกมัดสกายให้อยู่กับพี่ตลอดไป" "คุณวางแผนไว้ก่อนล่วงหน้าแล้วเหรอคะ" เธอหันถามด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "เรียกพี่สิครับสกาย" "เอ่อ..." "เรียกสิครับ เรียกพี่โซเรนให้พี่ฟังหน่อย" "พี่โซเรน" "ดีมากครับ" เรียวปากหยักสวยบอก พลางวงแขนหนาโอบร่างเล็กให้มาอยู่ในอ้อมอกกว้างของตัวเอง "งั้นก็พูดเรื่องที่พี่โซเรนวางแผนให้สกายท้องต่อสิคะ" "ตอนนั้นพอใกล้จะครบกำหนดที่สกายจะต้องออกไปจากที่นี่ พี่เครียดมากเลยนะ ดังนั้นพี่จึงทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะยื้อสกายให้อยู่กับพี่ได้นานที่สุด พี่จึงชวนสกายไปเที่ยวไง เพราะถ้าอยู่ที่บ้านพี่ก็หาข้ออ้างไม่ได้ที่จะไม่ให้สกายกินยาคุม แต่ถ้าไป