Todos os capítulos de เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้เหตุใดต้องเป็นถึงท่านหญิง!!: Capítulo 11 - Capítulo 20

ขณะกำลังจะเดินออกมาจากตำหนักไท่หยาง อยู่ๆ ชายหนุ่มก็รั้งแขนนางเอาไว้จากนั้นคว้าบางอย่างออกมาจากเรือนผม หญิงสาวมุ่นคิ้วลงเล็กน้อย ขยับถอยเพื่อรักษาระยะห่างด้วยสีหน้าไม่พอใจ ถึงอย่างนั้นเสียงหนึ่งกลับดงขึ้น“นึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องน้อยจะกลับมาถึงเมืองหลวงเร็วถึงเพียงนี้ มีคำสั่งเพียงสามวันก็มาถึงแล้ว ฝีมือขี่ม้าของท่านอ๋องน้อยยังคงน่าชื่นชม” สวินหยางก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ชุดขุนนางสีม่วงของเขาโดดเด่นเห็นแต่ไกล ชายชุดด้านหน้าขยับไหวตามจังหวะการก้าวเดิน รอยยิ้มหล่อเหลาทว่าแฝงนัยมองไปยังกู้อวี๋“ข่าวของท่านอัครมหาเสนาบดีก็ยังคงรวดเร็วอยู่ดี เห็นชัดว่าเรื่องในราชสำนักไม่มีเรื่องใดสามารถปิดบังท่านได้ ข้าสมควรต้องเร่งเดินทางกลับเมืองหลวงอยู่แล้ว ด้วยท่านพ่อกำชับให้ข้ามาดูให้แน่ใจว่าเหยาเหยาปลอดภัยดี”เซี่ยเจี่ยนเหยาแทบสะดุ้งเพราะชื่อเรียกขานอย่างสนิทสนมนั้น ทว่า...จริงๆ แล้วบรรดาแม่ชีที่อารามเรียกนางอย่างเอ็นดูว่า...เจียนเจียน“ในเมืองหลวงจะมีผู้ใดกล้าทำอันตรายท่านหญิงได้เล่า ท่านอ๋องน้อยคิดมากเกินไปแล้ว”“ข้าคิดมากเกินไปจริงๆ หรือ ท่านอัครมหาเสนาบดีคงจะรู้ดีกระมัง ก่อนหน้านี้ที่ท่านพ่อหมายใจรับเ

“อย่านะ” เสียงร่ำไห้ดังขึ้นเซี่ยเจี่ยนเหยาหันไปผลักกู้อวี๋ “ท่านคิดจะทำอะไร! อย่ายุ่งกับพวกเขานะ!”“ท่านอ๋องน้อย” สวินหยางเดินเข้าไปขวาง “พวกเขาก็เป็นเพียงชาวบ้านที่ต้องทำมาหากิน เหตุใดต้องกระทำการรุนแรง ยังไม่ทันถามเหตุผลความเป็นไปก็สั่งลงโทษคนแล้ว นี่ไม่สมกับเป็นท่านอ๋องน้อยเลย”“เจ้า!” กู้อวี๋มองเซี่ยเจี่ยนเหยาสลับกับชายหนุ่ม “เห็นๆ อยู่ว่าพวกมันทำร้ายนาง!”“ข้าเป็นคนผิดเอง เลิกยุ่งกับพวกเขาเสียที!” นางกัดปากดวงตาแดงก่ำ ทั้งโกรธ ทั้งเศร้า ทั้งเสียใจ มองพ่อ แม่ น้องชาย หรือบางทีพวกเขาก็แค่คนที่หน้าตาเหมือนกันอารมณ์ของนางยิ่งมาก็ยิ่งดิ่งลึกสุดห้วง น้ำตาหลั่งรินออกมา “ข้าขอร้อง...พวกท่านทำเป็นไม่เห็นแล้วไปจากที่นี่เสีย อย่ายุ่งกับพวกเขาสามพ่อแม่ลูกอีก ได้โปรด”ความสิ้นหวังของนางทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนชะงัก สวินหยางมองกู้อวี๋ อีกฝ่ายสะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยอารมณ์ที่ยังดูสับสนโกรธกรุ่นสวินหยางถอนหายใจออกมาเสียงเบา เขาเดินเข้าไปส่งถุงเงินให้ชายวัยกลางคน “เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น ท่านลุงนี่เป็นค่าเสียหายกับค่ารักษาบุตรชายของท่าน รีบพาเขาไปหาหมอเถิด พรุ่งนี้ค่อยกลับมาเก็บกวาดซ่อมแซมแล้ว

“เป็นสตรีสูงศักดิ์ ทั้งยังเป็นถึงท่านหญิง กลับมีบุรุษเข้าๆ ออกๆ กลางดึก แถมบ่าวไพร่ในจวนยังรู้เห็นเป็นใจ หม่ากูกูเคยเป็นถึงนางกำนัลเก่าแก่ เคยเป็นคนสนิทของไทเฮา นึกไม่ถึงว่าแท้ที่จริงนางจะเป็นคนของอัครมหาเสนาบดี ไทเฮาทรงกริ้วส่งนางกลับบ้านนอกไปนานแล้ว นับจากวันนี้ที่นี่จะมีข้าคอยช่วยสอดส่องดูแล ทั้งบ่าวไพร่ คนคุ้มกัน ตลอดจนสาวใช้ ข้าได้ให้คนของจวนหนานเหวินหวางเข้ามาเปลี่ยนทั้งหมด ไทเฮามีพระเสาวนีย์ว่านับจากนี้ห้ามหลงเหลือหูตาของอัครมหาเสนาบดีที่นี่”“ไม่ให้มีคนของอัครมหาเสนาบดี? ดังนั้นจึงเปลี่ยนให้เป็นคนของท่านแทน? เช่นนี้จะต่างจากเดิมที่ใด” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเรียบ “ท่านรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนของข้า เช่นนี้แล้วต่างจากเขาตรงไหน หากมิใช่มีคนของจวนหนานเหวินหวางอยู่ที่นี่ เรื่องในจวนของข้าจะเล็ดลอดออกไปได้อย่างไร”ชายาหนานเหวินหวางชะงัก จากนั้นสีหน้าเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้ง “เจ้านึกว่าข้าอยากยุ่งกับเจ้านักหรือ หากมิใช่เพื่อจวนอ๋อง ข้าไหนเลยอยากเข้ามาเหยียบที่จวนนี้? อยากเห็นหน้าเจ้า? บุตรสาวสตรีแพศยาข้าอยากจะทำลายโฉมหน้าที่เหมือนกับนางยิ่ง!”มีความโกรธขึ้งหึงหวงปะปนมากับน้ำเสียงและท่าที เ

ชาวบ้านเหลือบมองนางกับเขายังเป็นระยะ แม้ทางหนึ่งตั้งใจทำงาน แต่ทางหนึ่งกลับมองออกว่าพวกเขาเป็นกังวล “ดูเหมือนข้าทำให้พวกเขาไม่เป็นอันทำงาน”“น้อยครั้งนักที่ที่นี่จะมีแขกมาเยือน พวกเขารู้สึกไม่คุ้นเคย” นางตอบ“จวนของท่านหญิงวุ่นวายยิ่ง พวกเขาออกตามหาท่านตั้งแต่เช้า”“อืม” นางตอบรับ“ท่านหญิง”“ท่านหาข้าพบได้อย่างไร หรือว่าตั้งแต่แรกก็รู้อยู่แล้วว่าข้ามาที่นี่ ในเมื่อท่านเองก็วางคนเอาไว้ในจวนของข้าตั้งแต่แรก แม้คนเหล่านั้นไล่คนของท่านไป ด้านนอกก็ต้องมีคนของท่านจับตามองสินะ”เสียงถอนหายใจดังขึ้น “ข้า...ผิดเอง ขออภัยด้วย”นึกไม่ถึงว่าเขาจะขอโทษนาง เซี่ยเจี่ยนเหยาตั้งแต่แรกที่ไม่ได้หันไปมองเขา บัดนี้จึงหันไปหาสวินหยาง “ท่านยังไม่ได้ตอบข้า หาข้าเจอได้อย่างไร”“คนของข้าสังเกตเห็นว่าปกติสาวใช้ของจวนเสี้ยนจู่ในยามเช้าออกไปที่ใดบ้าง พวกนางไม่เคยใช้ถนนเสินเหอทว่าที่นั่นมีท่าเรือ หากขึ้นเรือที่นั่นย่อมหมายความว่าท่านมุ่งหน้ามาที่นี่ เมืองหลวงท่านไม่มีคนคุ้นเคยไม่มีที่ไหนอื่น”หญิงสาวหัวเราะออกมาเสียงเบา “ท่านอัครมหาเสนาบดีกลัวข้าหนีหรือ”เขาถอนหายใจ “ข้าเป็นสาเหตุที่ทำให้ท่านมาที่นี่ เป็นคนทำให้ท

กู้อวี๋ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขายอมปล่อยมือแล้วจริงๆ เซี่ยเจี่ยนเหยาขยับหลบไปด้านหลังสวินหยาง เขามองตามจากนั้นขยับบดบังหญิงสาวกล่าวต่อ“ข้าไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วไป ไม่ได้ยินก็ปล่อยผ่านไปได้ ทว่าวันนี้กลับได้ยินแล้ว จวนเสี้ยนจู่เป็นของท่านหญิงอย่างแท้จริง ครั้งก่อนไทเฮาตำหนิที่ข้าจัดการได้ไม่ดี ทำให้คนในจวนดูแลท่านหญิงไม่ทั่วถึง ดังนั้นจึงเปลี่ยนคนในจวนทั้งหมด ทว่าวันนี้ท่านหญิงกลับกล่าวว่าจะกินอะไรก็ต้องมองสีหน้าของพ่อบ้านและสาวใช้ กระทั่งคนนอกเองก็สามารถเข้านอกออกในถึงเรือนหลัง เรื่องนี้ท่านอ๋องน้อยจะอธิบายอย่างไร หากท่านอ๋องรีบร้อนกลับเข้าเมืองหลวง เช่นนั่นก็พอดีเลย มิสู้ท่านอ๋องน้อยเข้าวังไปพร้อมข้า อธิบายเรื่องนี้ต่อหน้าไทเฮาด้วยกัน”กู้อวี๋ขมวดคิ้วมุ่นมองสวินหยางด้วยความโกรธ“จากบนลงล่าง จากนายสู่บ่าว บ่าวไพร่ที่ทำให้ผู้เป็นนายรู้สึกเช่นนี้ ท่านอ๋องน้อยคิดว่าหากไทเฮาทรงทราบจะเกิดอะไรขึ้น”“ไม่ต้องมาข่มขู่ข้า ข้าย่อมมีคำอธิบายต่อหน้าพระพักตร์”“อ้อ” สวินหยางพยักหน้า “เช่นนั้นก่อนจะอธิบายต่อหน้าพระพักตร์ ท่านอ๋องน้อยสมควรอธิบายให้ท่านหญิงที่เป็นเจ้าของจวนเข้าใจก่อนมิใช่หรือ”“ท่านเอง