บททั้งหมดของ เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้เหตุใดต้องเป็นถึงท่านหญิง!!: บทที่ 21 - บทที่ 29

หลังกลับเข้าเมืองหลวงนึกไม่ถึงว่าหลี่กงกงจะรอนางอยู่ก่อนแล้ว พร้อมกันนั้นก็มีคนมากกว่าห้าสิบคนติดตามมาด้วย อีกฝ่ายเห็นนางก็อมยิ้ม“ท่านหญิงฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้านำคนมาให้ท่านหญิงเลือก ทรงเป็นกังวลเรื่องบ่าวไพร่ที่ไม่เคารพนายของจวนเสี้ยนจู่ ดังนั้นจึงให้ข้านำคนมาเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด”หญิงสาวมองหน้าหม่ากูกูอีกฝ่ายยิ้ม “คราวนี้คงไม่มีใครกล้าสั่งการในจวนของท่านหญิงโดยพลการแล้ว”คนของฮ่องเต้เลยนะ!! ไม่ว่าจะจวนอ๋อง ไม่ว่าจะอัครมหาเสนาบดี คราวนี้ไม่ว่าใครคงไม่อาจสอดมือแล้ว!! หญิงสาวมองหม่ากูกู “แล้วท่าน...”“ข้าเองก็เป็นคนของท่านอัครมหาเสนาบดีนะเจ้าคะ”“ท่านเป็นคนของข้านับจากนี้ไม่ได้หรือ”หม่ากูกูยิ้ม “หากข้าช่วยท่านหญิงดูแลบัญชีและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของจวน ท่านหญิงจะให้เบี้ยหวัดข้าปีละเท่าไหร่เจ้าคะ”เซี่ยเจี่ยนเหยายิ้มกว้าง “ท่านเรียกมาได้เลย!”ชีวิตสงบสุขกลับมาอีกครั้งหลังเปลี่ยนคนในจวนทั้งหมด แม้แต่พ่อบ้านของจวนที่เป็นคนของชายาหนานเหวินหวางก็ไม่อยู่แล้ว เซี่ยเจี่ยนเหยาหลับสนิทและหลับสบายไร้กังวล ตอนเช้าเดินเล่นในสวนกับหม่ากูกู ตอนบ่ายนั่งฟังอีกฝ่ายอบรมเรื่องต่างๆ บอกเล่าเรื่องราวในว

“ด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นไทเฮากังวลพระทัยว่าจะทำให้ท่านหญิงขัดแย้งกับหลายฝ่าย มีพระเสาวนีย์ให้สอบสวนอย่างถึงที่สุด หลังพบว่าขันทีของตำหนักไท่หยางรับสินบนมาจากท่านอ๋องน้อยกู้อวี๋ ทรงสั่งลงโทษอย่างเด็ดขาดและเนรเทศออกจากเมืองหลวงในทันที ปลอบขวัญท่านหญิงด้วยแพรพรรณสิบพับ เงินจำนวนสามพันตำลึงทอง ป้ายหยกเข้าออกวังหลวง เครื่องประดับหยกอีกสองชุด ส่วนท่านอ๋องน้อยกู้อวี๋เพราะเขาเคยมีความชอบ อีกทั้งบิดายังมีคุณต่อแผ่นดิน และกล่าวอย่างหนักแน่นว่าชอบพอท่านหญิงจากใจจริง ถึงอย่างนั้นเพราะฝ่าบาททรงเคยมีราชโองการให้ท่านหญิงเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง ดังนั้นไทเฮาจึงให้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านหญิงเอง ไทเฮาตรัสว่าหากท่านหญิงยินดีเป็นพระชายาท่านอ๋องน้อยก็จะทรงส่งเสริม แต่หากไม่ยินดีไทเฮาจะเชิญท่านอ๋องน้อยกลับชายแดนใต้ทันที ห้ามกลับเข้าเมืองหลวงจนกว่าท่านหญิงจะเสกสมรส”“ขอบพระทัยไทเฮาที่ให้ความเป็นธรรม หม่อมฉันไม่ยินดีเป็นชายาอ๋องน้อย รบกวนกงกงทูลรายงาน”นางรู้...รู้ดีกว่าใครว่าหวังกงกงไม่มีทางรับสินบนหากมิใช่คำสั่งของไทเฮา ทว่าลงเอยเช่นนี้ก็นับว่าเกินคาดแล้ว นางยังแอบหวั่นใจว่าไทเฮาจะทรงดึงดันใช้เรื่องชื่อเ

“ท่านอัครมหาเสนาบดี!!”“ท่านหญิง!!!”นางลูบใบหน้าของเขา “สวินหยาง ลืมตาสิ”เขายังคงหลับตานิ่งทว่าสองแขนกลับยังคงกอดนางเอาไว้แน่น แน่นมาก ตอนที่นางกำนัลและเหล่าองครักษ์เข้ามาช่วย ต้องใช้บุรุษถึงสามคนจึงสามารถแกะท่อนแขนของเขาเพื่อพาหญิงสาวออกมา“ตามหมอหลวง!!!”แล้วเรื่องวุ่นวายก็ยิ่งวุ่นวายมากขึ้น มีการสอบสวน ตรวจสอบ พร้อมๆ กันนั้นก็มีข่าวเล็ดลอดออกไป ท่านอัครมหาเสนาบดีเอาตัวเข้าขวางเพื่อช่วยชีวิตท่านหญิงเซี่ยเจี่ยนเหยา กระทั่งแม้แต่ชีวิตตัวเองก็ไม่สน ...นับเป็นฉากวีรบุรุษช่วยหญิงงามโดยแท้ยิ่งไปกว่านั้นยังเริ่มมีข่าวซุบซิบว่าอัครมหาเสนาบดีมีใจชอบพอกับท่านหญิง ข่าวลือก่อนหน้านี้ล้วนไม่เป็นความจริง เพราะท่านหญิงจะเสกสมรสกับท่านอัครมหาเสนาบดีต่างหาก!!สวินหยางลืมตาขึ้นบนเตียงนอนของตัวเอง แผ่นหลังของเขาเสียดวาบเจ็บร้าว ศีรษะปวดตุบจนทันทีที่ลืมตาก็ต้องหลับลงไปอีกครั้งพร้อมสูดลมหายใจเขานอนคว่ำตอนนี้จึงรู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อย มองไล่สายตาไปเรื่อยๆ กระทั่งเห็นกลุ่มก้อนสีดำที่วางพาดขอบเตียง มือของเขาที่ถูกกุมหลวมๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ อันคุ้นเคยเพราะเป็นกลิ่นสบู่เนื่องจากนางชอบอาบน้ำเซี่ยเจี่ยนเหยาก

“ขอแต่งงาน?” เขามีท่าทีงุนงงแต่ก็ยิ้มออกในที่สุด มือใหญ่ยื่นออกมากุมมือของนางดึงเข้าไปหาตัว “ท่านหญิงยินดีแต่งให้ข้าหรือไม่ หากยินดีชั่วชีวิตนี้ข้าจะปกป้องท่าน ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยหรือร้ายแรงถึงชีวิต ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน ไม่เอาใจเป็นอื่น”นางอมยิ้มมองเขา “ได้ ข้าตกลง” แล้วนางก็ยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตมุมปากของเขา “ข้าย่อมต้องตกลงอยู่แล้ว” นอกจากเขาก็เป็นผู้อื่นไปไม่ได้...เห็นสวินหยางตกตะลึงนางหัวเราะจากนั้นลุกขึ้น “เอาละข้าต้องกลับแล้ว ท่านก็...รักษาตัวให้ดี” เขินจะตายอยู่แล้ว!!!ยังไม่ทันได้พูดจนจบก็โดนเขาดึงเข้าไปหาตัว ริมฝีปากถูกประทับแน่น จุมพิตเรียกร้องของเขาทำเอานางอ่อนยวบ ทั้งตัวถูกกอดเอาไว้แถมยังเป็น...บนเตียง!!มีเสียงฝีเท้าและเสียงเปิดประตู หม่ากูกูส่งเสียงอุทานจากนั้นรีบปิดประตู เซี่ยเจี่ยนเหยากะพริบตามองเขา “สวินหยางท่านจงใจใช่หรือไม่!!”งานเสกสมรสแห่งปีของเมืองเสียนหยาง ท่านอัครมหาเสนาบดีกับท่านหญิงเซี่ยเจี่ยนเหยา สินสอด สินเดิม ทำให้ผู้คนกล่าวถึงหลังจากนั้นอยู่นานนับเดือนคู่บุรุษล้ำเลิศ สตรีโฉมสะคราญ นับเป็นคู่สร้างคู่สมที่ผู้คนล้วนยกย่องว่าเป็นกิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันย

เขา...มองรอยยิ้มสดใสของหญิงสาว ดวงตาของนางแดงก่ำ หากแต่ดวงตากลับสดใสงดงามเต็มไปด้วยความยินดี “เจียนเจียน...”นางยื่นมือออกมาหาเขา เขาเองก็ยืนมือไปคว้ามือนางเอาไว้ “พวกเรา...กลับบ้านกันเถิด”“ได้ ข้าพาพวกเจ้ากลับบ้าน”บนรถม้าสวินหยางกอดกระชับนางให้นั่งบนตัก มือลูบหน้าท้องแบนราบของผู้เป็นฮูหยิน “ไม่ได้ดื่มสุราใช่หรือไม่”“ไม่ได้ดื่ม จะดื่มได้อย่างไรเพิ่งได้กลิ่นก็แทบจะอาเจียนแล้ว”“แค่ได้กลิ่น?!” เขาอุทานจากนั้นรีบเทชากลั้วปาก “ได้กลิ่นหรือไม่ แย่จริงข้าดื่มไปหลายจอก กลับไปต้องรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุด”นางอมยิ้มมองเขา “สวินหยาง”“หืม”“จะได้เป็นบิดาแล้ว ดีใจมากเลยหรือ”เขาประคองใบหน้าของนาง “ข้า...ดีใจมาก ไม่เคยมีครั้งใดทำให้ข้าดีใจที่สุดเท่าวันนี้ แม้แต่ตอนที่ข้าได้เป็นอัครมหาเสนาบดีของต้าเหลียง เจียนเจียน”“หืม”“เจ้าจะโกรธข้าหรือไม่ หากข้าอยากบอกเจ้าว่า ข้าไม่เสียใจเลยที่วางแผนจนทำให้เจ้ามาที่เมืองหลวง เพราะเรื่องนั้นทำให้ข้าได้พบเจ้า รักเจ้า ได้มีเจ้าอยู่เคียงข้าง”“ข้าก็ไม่เคยบอกว่าให้ท่านรู้สึกเสียใจนี่นา ในเมื่อนั่นคือจุดเริ่มต้นของข้ากับท่าน ข้าเองก็ดีใจที่ข้าไม่ได้ตัดสินใจหลบหนีตั้ง