บททั้งหมดของ เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้เหตุใดต้องเป็นถึงท่านหญิง!!: บทที่ 1 - บทที่ 10

แคว้นต้าเหลียง เมืองเสียนหยางจวนราชเลขาแห่งราชสำนัก...“ด้วยพระเมตตาจากฝ่าบาท คุณหนูเซี่ย เซี่ยเจี่ยนเหยา นับเป็นสตรีที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและความกตัญญู ไม่เพียงรั้งอยู่ที่อารามดูแลหยางไท่เฟย แต่ยังอาสาไว้ทุกข์ยาวนานถึงสามปี ฝ่าบาทมีราชโองการแต่งตั้งเป็น ‘เสี้ยนจู่’ พระราชทานจวนหนึ่งหลัง ที่ดินนอกเมืองหลวง เงินเบี้ยหวัดรายปี แพรพรรณ เครื่องประดับ รวมไปถึงเงินอีกหกพันตำลึงทอง นอกจากนั้นยังมีพระราชดำรัสให้ท่านหญิงสามารถเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง ห้ามมิให้ผู้ใดก้าวล่วงการเสกสมรสของท่านหญิงเป็นอันขาด ทั้งนี้ให้เป็นหน้าที่ของท่านราชเลขาเป็นผู้ดูแลเรื่องการไปรับท่านหญิงกลับเมืองหลวง จบราชโองการ!”คนตระกูลเซี่ยทั้งหมดชะงักงันพูดไม่ออก เซี่ยฮูหยินกัดฟันกรอดทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด“ท่านราชเลขา?” เห็นคนตระกูลเซี่ยตกตะลึงจนไม่มีใครรับราชโองการ หลี่กงกงส่งเสียงเตือน“กระหม่อม...รับราชโองการ” เซี่ยอวี่รีบปราดเข้ามารับราชโองการหลี่กงกงหันไปมองด้านหลัง “นี่เป็นชุดสำหรับท่านหญิงเพื่อสวมเข้าวังหลวงในวันที่กลับมาถึงเมืองหลวง ฮองเฮาทรงตรัสว่าทันทีที่ถึงเมืองหลวงให้ท่านหญิงสวมชุดนี้เข้าเฝ้า”

สามปีก่อน...ไท่เฟยสิ้นลมจากไป หญิงสาวไร้ที่พึ่งพิงโดยสิ้นเชิง ถึงอย่างนั้นกลับยังคงดึงดันที่จะอยู่ไว้ทุกข์ที่อารามเป็นเวลาสามปี ไม่ว่าผู้ใดจะคัดค้านก็ไม่อาจเปลี่ยนใจหญิงสาวได้ผู้คนชื่นชมความกตัญญูนี้ทั้งยังมองว่านางทำเรื่องที่สมควรทำแล้ว ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้การตัดสินใจครั้งนี้ไม่มีใครคาดเดาได้ และถึงพูดไปก็ไม่มีทางมีคนเชื่อ เพราะ...แท้ที่จริงแล้วเซี่ยเจี่ยนเหยานั้นได้คิดสั้นด้วยการปลิดชีวิตเพื่อติดตามไท่เฟยไปแล้ว!!!“คุณหนูมื้อเที่ยงเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เสียงตะโกนมาจากด้านหลังทำให้หญิงสาวถอนหายใจเสียงเบา คนคุ้มกันทั้งสามของนางแม้ดูแลนางเป็นอย่างดี ทว่านางกลับรู้สึกว่าพวกเขาเป็นผู้คุมมากกว่าเจี่ยนเหยา...ค่อยๆ ลุกขึ้น เช็ดเท้า สวมถุงเท้า รองเท้า จากนั้นเดินกลับออกไปจากศาลา เดินไปนั่งลงที่หินก้อนหนึ่งซึ่งมีเสบียงวางอยู่ วันนี้มีชาร้อน ขนมปังเหนียวๆ แข็งๆ ทว่ายังดีที่มีเนื้อกระต่ายย่างเพิ่มเข้ามา หญิงสาวกินโดยไม่พูด ไม่บ่น ไม่เรื่องมาก อร่อยก็กินมากหน่อย ไม่อร่อยก็กินแต่เพื่อประทังชีวิตสามปีแล้ว...หลังจากป่วยจนเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ทว่าลืมตาอีกครั้งก็พบว่าตัวเ

สวรรค์! นี่หรืออัครมหาเสนาบดีจอมเจ้าเล่ห์ผู้นั้น? นี่มันระดับพระเอกซีรีย์เลยนะ!!เซี่ยเจี่ยนเหยาแอบตกตะลึงจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้น รูปร่างสูงใหญ่ อกผายไหล่ตรง จมูกคมสันกับดวงตาคมลึกล้ำ แนวกรามของเขาคมกริบรับกับแนวคิ้วรูปดาบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยดูคล้ายยิ้มคล้ายไม่ใช่ ทว่าก็ทำให้โครงหน้าของเขาดูดุดันน้อยลง“คารวะ...เสี้ยนจู่” เสียงทุ้มเอ่ยทักทาย นางเองก็ยอบกายให้เขา“ท่านอัครมหาเสนาบดี” เขาดูอายุน้อยกว่ายี่สิบห้าด้วยซ้ำ หากไม่ใช่ได้ยินมาก่อนนางคงไม่เชื่อว่าเขาอายุสามสิบ ทั้งยังมีฐานะเป็นขุนนางขั้นหนึ่งในราชสำนักแห่งต้าเหลียง“เดินทางราบรื่นดีกระมัง”“ก็...ราบรื่น” นางพยักหน้าจากนั้นมองตามสายตาของเขา ลูกท้อที่ถูกกัดไปสองคำยังอยู่ในมือ สวินหยางเดินไปยังใต้ต้นท้อ ยื่นมือไปดึงลูกท้อมาอีกสองลูกจากนั้นส่งให้นาง“ตอนข้าย้ายเข้ามาต้นท้อเหล่านี้ก็ปลูกเอาไว้แล้ว รสชาติหวานหอม หากชอบท่านหญิงก็...ตามสบาย”แน่นอนนางย่อมรับมา “ขอบคุณ”เขามองนางคล้ายหยั่งเชิง ทว่าเซี่ยเจี่ยนเหยาก็ไม่ได้แสดงท่าทีใด ไม่ถาม ไม่พยายามเซ้าซี้ รู้แล้วอย่างไร ไม่รู้แล้วอย่างไร เรื่องราวในราชสำนักช้าเร็วนางเองก็ต้องถูกดึงเข้

“อาบน้ำ...ทุกวัน??” ซานสิงเองก็ยังนึกไม่ถึง “นางคิดว่าตัวเองเป็นองค์หญิงหรืออย่างไร” แม้แต่เชื้อพระวงศ์บางครั้งก็มิใช่ว่าจะอาบน้ำทุกวัน สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!!“ปล่อยให้นางทำในสิ่งที่อยากทำ ขอเพียงไม่คลาดสายตาก็พอ” สวินหยางครุ่นคิด “พรุ่งนี้ขบวนเดินทางก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเจ้าก็...กลับไปพักผ่อน รุ่งเช้ายังต้องเตรียมตัว”“ขอรับ/เจ้าค่ะ”“เซี่ยเจี่ยนเหยา...เซี่ยเจี่ยนเหยา แท้ที่จริงเจ้าเป็นสตรีเช่นไรกันแน่” สวินหยางพึมพำกับตัวเองจากนั้นมองเหม่อออกไปยังนอกหน้าต่าง ทิศทางนั้นก็คือเรือนฝูหรงที่หญิงสาวพำนักอยู่เซี่ยเจี่ยนเหยาในชุดเก้าชั้นก้าวเดินลงจากรถม้า ชายกระโปรงตัดเย็บจากแพรพรรณสีชมพูเข้ม มองดูงดงามและขับผิวพรรณให้โดดเด่นขบวนเดินทางของเสี้ยนจู่ได้มาถึงเมืองหลวงแล้วอย่างเป็นทางการ หญิงสาวงดงามสีหน้าเรียบเฉย นางไม่ได้มองไปยังจุดใดจุดหนึ่ง ตระหนักว่าตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนทันทีที่ถึงหน้าประตูวังหลวงด้านหน้าสวินหยางที่มาถึงรออยู่ก่อนแล้ว เขามาเพื่อรับนางเข้าไปยังท้องพระโรง ทั้งนี้ก็เพื่อให้นางได้รับการแต่งตั้งเป็นท่านหญิงอย่างเป็นทางการ นับตั้งแต่วันนี้สีชมพูเข้มราวกลีบบัวจะกลายเป็น

ของขวัญล้ำค่า เครื่องประดับหายาก ของตบแต่งสูงราคา กระทั่งเงินตำลึงทองก็ยังมีเข้ามาด้วย และไม่ใช่ใครที่ไหนที่มอบเงินตำลึงทองเท่าน้ำหนักตัวของหญิงสาว เป็นท่านอัครมหาเสนาบดีสวินหยางนั่นเอง“ท่านหญิงท่านอัครมหาเสนาบดีมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”“อ้อ” นางเหลือบมองหม่ากูกู“ไปต้อนรับเถิดเจ้าค่ะ”การทักทายต้อนรับทุกอย่างล้วนเป็นทางการห่างเหินและสุภาพ ตอนนี้นับว่าแขกที่ได้รับเทียบเชิญล้วนมาถึงแล้ว แม้แต่พระชายาและท่านหญิงกู้หลีเองก็มา และแน่นอนคนตระกูลเซี่ยเองก็มาแล้วเช่นกันกล่าวถึงจวนอ๋องหญิงสาวรู้สึกโชคดีที่มีหม่ากูกู ด้วยการคารวะน้ำชาเป็นไปอย่างห่างเหิน แม้บรรยากาศเต็มไปด้วยพิธีการและท่าทีสุภาพสูงส่ง ทว่าระหว่างนางกับพระชายากลับให้ความรู้สึกที่มากกว่าคนแปลกหน้า ไม่ใกล้ชิด ไม่สนิทสนม แย่ยิ่งกว่าคนไม่รู้จักแม้ปากเรียกเป็นบุตรสาวบุญธรรมถึงอย่างนั้นจวนอ๋องก็ไม่กล้าเสียมารยาทกับนาง อันที่จริงต้องบอกว่าไม่กล้าเสียมารยาทกับหม่ากูกูมากกว่านี่นับเป็นงานเลี้ยงที่รวมขุนนางสามฝ่ายหกกรมอย่างแท้จริงไม่ต้องสงสัย เซี่ยเจี่ยนเหยาพยายามปั้นหน้าสุภาพอ่อนน้อม ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปภายใต้ฉากหน้าของเจ้าบ้าน กระทั่ง.