เศษรักมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

21 หึง...หวง...โกรธ?บัวบูชานั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศจนกระทั่งดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า โจนาธานเรียกให้เธอกลับห้องก่อนที่อิคารัสจะกลับมาเพราะเจ้านายไม่อนุญาตให้เธอออกไปข้างนอกจนค่ำและในขณะที่บัวบูชากำลังเดินผ่านมุมห้อง ร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งเพราะมีใครบางคนยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ทำให้หัวใจดวงน้อยๆหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เหงื่อกาฬไหลชุ่มทั่วขมับ อิคารัสกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่!“ไง...จะพลอดรักกันไปถึงไหน ไม่เอากันให้จบๆไปเลยล่ะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน หลังเห็นสองหนุ่มสาวกำลังพลอดรักกันกลางทุ่งดอกไม้ ช่างโรแมนติกจริงๆ“คะ…คุณพูดอะไร ฉันไม่ได้พลอดรักกับใคร” บัวบูชาปฏิเสธทันควันหลังสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างจากดวงตาคมคู่นั้นที่กำลังมองมา“ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเธอกับไอ้โจนาธานกำลังจะเริงรักกัน แสดงว่าช่วงที่ฉันไม่อยู่ คงเอากันจนพรุนแล้วสินะ”“หยุดพูดอะไรมั่วๆเดี๋ยวนี้นะ ฉันกับคุณโจนาธานไม่ได้ทำอะไรกัน อีกอย่าง…คุณโจนาธานก็ไม่ได้ชอบฉัน”“ไอ้นั่นมันโง่จะตาย ตามมารยาหญิงไม่ทันหรอก ถ้าเธอคิดจะปั่นหัวลูกน้องฉันล่ะก็ บอกได้เลยว่าคิดผิด อย่างมากมันก็แค่เอา แต่มันไม่มีวันไปเป็นพวกเดียว

23 ผู้หญิงอีกคนของอิคารัสภายหลังที่อิคารัสออกไปได้ไม่นาน หญิงสาวที่นอนปล่อยให้น้ำตาไหลรินอยู่อย่างนั้น ค่อยๆเงยหน้าขึ้นจากหมอน เจ็บปวดทั้งกายและใจจนไร้เรี่ยวแรงหยัดกายลุกขึ้น ทุกส่วนของร่างกายปวดร้าวไปไปหมด แต่เธอก็ต้องพาร่างกายเน่าๆออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเพราะเจ้าของห้องไล่แล้วขาเรียวค่อยๆก้าวจากลงจากเตียงอย่างยากลำบาก ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ส่วนนั้นของร่างกายก็มีคราบเหนียวเหนอะไหลลงมาตามต้นขา เธอเอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบกล่องทิชชูที่วางอยู่บนหัวเตียงมาเช็ดคราบน่ารังเกียจออกจากตรงนั้น และในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินออกไป ก็บังเอิญไปเห็นรูปครอบครัวของเขาตั้งอยู่บนหัวเตียงพอดีด้วยความสงสัย บัวบูชาหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู เป็นรูปครอบครัวมี พ่อ แม่ ลูกชายและลูกสาว เด็กผู้ชายที่อยู่ในรูปก็น่าจะเป็นอิคารัสเพราะมีใบหน้าตาละม้ายคล้ายกัน แต่จะว่าไป ครอบครัวของอิคารัสหน้าตาดีทุกคนเลย พ่อก็หล่อ แม่ก็สวย น้องสาวก็น่ารัก แต่เสียดายที่ทุกคนในรูปจากไปหมดแล้ว คงเหลือแค่เขาคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่และมันก็ทำให้บัวบูชาหวนกลับไปนึกถึงเรื่องราวของตัวเอง เธอก็ไม่มีใครเหมือนกัน หากขาดเสาหลักอย่างทัชกรไป ไ

25 ความเจ็บปวด...ความสุข จ๊วบ!จ๊วบ!...เสียงริมฝีปากหยักดูดดึงหน้าอกอวบอย่างรุนแรงจนหญิงสาวกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ จนทำให้เผลอยกมือคล้องคอของอิคารัสอย่างลืมตัว เหมือนเขากำลังร่ายมนต์เสน่ห์สะกดเธอให้ติดกับดัก กระทั่งริมฝีปากร้อนไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องแบนเรียบ เขาบูดจูบอย่างเร่าร้อนพร้อมกับแลบลิ้นเลียวนอยู่อย่างนั้น ดวงตากลมโตค่อยๆเปิดขึ้นท่ามกลางแสงสลัว เป็นแรกที่สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยน ความอบอุ่นบางอย่างค่อยๆก่อตัวขึ้นกลางหัวใจ ความอบอุ่นนี้ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้เธอหลงไหลไปกับรสสวาทที่เขากำลังมอบให้ เหมือนอิคารัสรู้ว่าอีกฝ่ายขาดอะไร เขาจึงใช้สิ่งนั้นเพื่อหลอกล่อให้เธอติดกับดักช่างอบอุ่นเหลือเกิน…ถ้ามันคือความฝัน ก็ไม่อยากตื่นจากฝันนี้เลยด้วยซ้ำ“หืมม” ร่างสูงเปล่งเสียงครางในลำคอด้วยความพอใจกับขนาดที่ใหญ่จนล้นมือ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะบีบเค้นจนเต็มแรงและบดขยี้เต้าอวบอย่างหื่นกระหาย“อ๊ะ!” บัวบูชาเผยอหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ทันที่หน้าหล่อเหลาซุกเข้ามาในซอกคอหอกรุ่นจมูกโด่งสูดดมความหอมหวานจากคนตัวเล็กครั้งแล้วครั้งเล่า กลิ่นของบัวบูชาแตกต่างจากคนอื่น ผู้

27 อ้อมกอดของปีศาจร้ายหลังนำแจกันไปวางประดับห้องให้อิคารัสเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บัวบูชาก็รีบออกจากห้องทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะไม่พอใจถ้าเห็นเธออยู่ในห้อง เผื่อเขาพาคนอื่นเข้ามา จะได้ไม่มีเธออยู่ในห้องให้รกสายตา จากนั้นเธอก็รีบอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อเข้านอน วันนี้รู้สึกเพลียมากๆพอล้มหัวลงนอนก็เข้าสู่ห้วงนิทราทันที จนกระทั่งกลางดึกของคืนนั้น จู่ๆบัวบูชาก็รู้สึกแน่นที่หน้าอกเหมือนมีอะไรทับอยู่ พอลืมตาขึ้นก็พบเงาตะคุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนเรือนร่างกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยเข้ามาแตะจมูกเล็ก“คุณอิคารัส!” บัวบูชายกมือผลักร่างหนาแล้วขยับออกห่างก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟ ทันทีที่ภายในห้องมีแสงสว่าง พบว่าชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังนั่งตาบรือ มองเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย แก้มสากทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ ลมหายใจอุ่นๆมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ “ฉันเอง” อิคารัสพยายามเอื้อมมือไปดึงร่างเล็กเข้ามา แต่หญิงสาวถอยหลังจนกระชิดหัวเตียง“คะ…คุณเมาหรอคะ”“เหอะ! เหล้าแค่นี้ทำอะไรฉันได้หรอก” อิคารัสดึงเนคไทออกด้วยความหงุดหงิด เหมือนคนเพิ่งอารมณ์เสียมา“แต่มันดึกแล้ว คุณควรกลับไปนอนที่ห้องนะคะ เมื่อช่วงหัวค่ำฉันน

29 ผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น“หายไปไหนมา” จางเหลียงเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นมาเฟียหนุ่มรุ่นลูกเดินเข้ามาในห้อง เขารออิคารัสได้สักพักแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่มาสักที ปล่อยให้เขารอจนอารมณ์เสีย“ขอโทษครับ พอดีผมติดธุระ”“ธุระอะไรของนาย” จางเหลียงหรี่ตามองด้วยสายนิ่งเรียบ เหมือนรู้ว่าอิคารัสทำอะไรอยู่ถึงได้มาช้า“ไม่ใช่ธุระสำคัญอะไรหรอกครับ เรื่องเล็กน้อย” อิคารัสหย่อนสะโพกลงนั่งตรงข้ามกับมาเฟียหนุ่มรุ่นพ่อ รู้สึกว่าวันนี้จางเหลียงดูอารมณ์เสียแปลกๆ “ให้มันจริงเถอะ” จางเหลียงหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยสีหน้าตรึงเครียด ก่อนจะกวักมือเรียกให้ลูกน้องนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้อิคารัส “วันนั้นทำไมหนีกลับมาก่อน”วันนั้นที่จางเหลียงหมายถึงก็คือวันที่อิคารัสไปทำงานด้วย ทุกอย่างเกือบจะดีอยู่แล้วเชียว แต่อิคารัสดันหนีกลับก่อน ทิ้งให้เขาต้องทำงานต่อเพียงคนเดียวเขารู้ดีว่าที่อิคารัสรีบกลับเพราะอะไร“ผมคิดว่างานเสร็จแล้ว ก็เลยกลับครับ”“ฉันว่าหมู่นี้นายดูไม่ค่อยตั้งใจทำงานเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับนาย เมื่อก่อนนายไม่เคยเป็นแบบนี้ อิคารัสคนที่เคยตั้งใจทำงานหายไปไหน” มาเฟียหนุ่มรุ่นพ่อตำหนิมาเฟียหนุ