เศษรักมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

12 แขกของฉันรอเธออยู่‘ที่นี่ไม่ใช่เมืองไทย ที่นี่คือประเทศอิตาลี’‘ว่ายังไงนะคะ! นะ…หนูอยู่ประเทศอิตาลีหรอ แล้วหนูมาที่นี่ได้ยังไง’‘น่าจะเครื่องบินส่วนตัวของคุณอิคารัส’‘แบบนี้ก็เท่ากับว่า…หนูคงหนีไปไหนไม่ได้ใช่ไหมคะ ฮึก….’‘ป้าถึงบอกไงว่าอย่าพยายามเลย คุณอิคารัสเป็นคนกว้างขวาง แค่ดีดนิ้วเขาก็หาตัวหนูเจอแล้ว จะอยู่หรือไปก็มีค่าเท่ากัน’บัวบูชานอนนึกถึงบทสนทนาระหว่างเธอกับป้าลูซี่ ยิ่งนางเล่าประวัติของอิคารัสให้ฟังก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวมากกว่าเดิม เขาคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศอิตาลี ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงกล้าทำแบบนี้กับเธอ แค่คำว่าปราณีเขายังไม่รู้จัก หลังจากนี้ชีวิตของเธอก็คงไม่ต่างอะไรจากตกนรกที่มีผู้ชี้ชะตาคือปีศาจร้าย หลังจากทานข้าวทานยาเสร็จบัวบูชาก็ผล่อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของยา กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงหัวค่ำ รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวทำให้เธอกำลังจะลุกจากที่นอนเพื่อไปอาบน้ำ และเป็นจังหวะที่ป้าลูซี่เอาอาหารเย็นมาให้พอดี “จะอาบน้ำใช่ไหมคะ” นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง รีบวางถาดอาหารลงบนโต๊ะแล้ววิ่งไปประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้น “เดี๋ยวป้าพยุงไปห้องน้ำนะคะ”

14 ถ้ามึงไม่เอา...กูเอาเอง!อิคารัสก้าวเข้ามาเผชิญหน้า บัวบูชาที่กลัวจนแทบเสียสติเอาแต่หลบอยู่ข้างหลังโจนาธาน“ผมทำไม่ลงครับ” โจนาธานตอบเสียงเรียบ“ปกติมึงไม่ใช่คนแบบนี้โจนาธาน หรือมึงสงสารผู้หญิงคนนี้”“ผมว่านาย…เอ่อ…ทำเกินไป”“แต่มึงเป็นคนเสนอกูเองไม่ใช่หรอ”“ถ้าผมรู้ว่านายจะทำแบบนี้กับบัวบูชา ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอน”“นี่มึงกำลังโดนผู้หญิงปั่นหัวอยู่นะโจนาธาน มึงเป็นลูกน้องกูแท้ๆ ควรทำตามคำสั่งของกูสิ” อิคารัสตะคอกเสียงดังใส่ลูกน้องคนสนิท เพราะรู้สึกไม่พอใจที่โจนาธานกล้าขัดคำสั่ง“ผมทำตามคำสั่งของนายได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนี้ ผมสงสารเธอ”“แล้วพ่อกูล่ะ มึงเคยคิดสงสารบ้างไหม หรือมึงอยากหักหลังกูอีกคนก็เชิญ!”“ผมไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกครับ ผมจงรักภัคดีกับนาย แต่ผมแค่ไม่อยากให้นายทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆที่เขาไม่รู้เรื่องอะไร” บัวบูชาที่หลบอยู่ข้างหลังโจนาธานกำสาบเสื้อของเขาไว้แน่นจนเหงื่อชุ่มฝ่ามือ รู้ว่าโจนาธานคงปกป้องเธอไม่ได้เสมอไป แต่อย่างน้อยถ้ามีเขาอยู่ตรงนี้ก็คงสบายใจกว่าอยู่กับปีศาจร้ายสองต่อสอง“กูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ถ้ากูยังไม่เจอตัวมัน ผู้หญิงคนนี้ก็จะอยู่เป็นสัต

16 หงุดหงิด“ใครใช้ให้พาคนนอกเข้ามา!” อิคารัสกระแทกเสียงถามป้าลูซี่กับโจนาธานที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ป้าเป็นคนโทรเรียกคุณหมอมาเองค่ะ หนูบัวอาการหนักมาก ไข้ขึ้นจนเกือบช็อค ป้าคงไม่สบายใจถ้าปล่อยให้เธอตายไปต่อหน้าต่อตา” “ถ้าจะตายก็ปล่อยให้ตายไปสิครับ ป้าก็รู้ว่าที่นี้คือแหล่งเก็บอาวุธสงคราม ถ้ามีคนนอกเข้ามาสร้างความวุ่นวายจะทำยังไง”“คุณหมอคนนี้คือคุณหมอประจำตระกูลของคุณอิคารัสนะคะ คงไม่ได้มีอะไรหรอก”อิคารัสถอนหายใจพรืดใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันไปถามโจนาธานที่เอาแต่ก้มหน้าหงุด“แล้วใครเป็นคนพาเธอออกมาจากห้อง”ทั้งสองคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าตอบคำถามจนอิคารัสต้องถามย้ำอีกรอบด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น“ใครเป็นคนพาผู้หญิงคนนั้นออกมา”“ผมเองครับ” โจนาธานตอบแล้วนิ่งไป ป้าลูซี่กลัวว่าโจนาธานจะเดือดร้อนเลยรีบออกโรงปกป้อง“อย่าโกรธคุณโจนาธานเลยนะคะ เขาไม่ได้อยากทำแบบนั้นหรอก แต่ป้าเป็นคนขอให้เขาช่วยเอง” อิคารัสตวัดตามองโจนาธานด้วยสายตานิ่งเรียบ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ถอนหายใจพรืดใหญ่“ต่อไปห้ามให้ใครพาคนนอกเข้ามาอีกถ้าไม่ได้รับอนุญาต” เขาสั่งเสียงเรียบ “ผมขอคุยกับโจนาธานสองคนครับ”ป้

18 สาแก่ใจคุณหรือยังเพี้ยะ!! มือหยาบสะบัดใส่หน้าสวยอย่างแรงจนเลือดกลบปาก ทำให้ร่างของบัวบูชาทรุดฮวบลงบนพื้น แต่พวกมันก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ชายฉกรรจ์สองคนหิ้วปีกขึ้นมา ก่อนที่ชายร่างใหญ่ผิวคล้ำจะฟาดมือใส่ใบหน้าของเธออีกรอบเพี้ยะ!เพี้ยะ!...“คนที่คิดจะหนีมันต้องเจอแบบนี้”มือหยาบคว้าหมับเข้าที่ลำคอแดงเถือกก่อนจะยกร่างของหญิงสาวขึ้น บัวบูชาดิ้นรน มือเล็กทุบไปตามร่างของมันจนสุดแรง“ปะ…ปล่อย….อึก…”“กูยังปล่อยมึงไม่ได้จนกว่ากูจะสั่งสอนมึงให้เข็ด”มันเหวี่ยงร่างของเธอลงบนพื้น บัวบูชาเจ็บปวดจนน้ำตาไหลเป็นทาง จนต้องยกมือไหว้ “พะ…พอแล้ว อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันไม่คิดหนีแล้ว ฮื้อๆๆ”“เจ้านายบอกให้พวกกูสั่งสอนมึงให้เข็ด คราวหน้าจะได้ไม่ทำตัวสิ้นคิดแบบนี้อีก”พวกมันตรงเข้ามาหิ้วร่างอ่อนเปลี้ยขึ้นอีกรอบ ก่อนที่ชายคนเดิมจะสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าจนเลือดสีแดงสดไหลออกทั้งทางจมูกและปาก ส่งผลให้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง“ฉันยอมแล้ว ฮื้อๆๆ ไม่หนีแล้ว”พวกมันผลักร่างของเธอลงบนพื้นแล้วยืนดูผลงานของตัวเองด้วยสีหน้าลำบากใจ เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้กับผู้หญิง แต่เจ้านายเป็นคนสั่งเอาไว้ว่าต้องสั่ง

20 ทุกการกระทำตกอยู่ในสายตาของฉัน@สามวันผ่านไปหลังจากวันนั้นบัวบูชาก็ไม่เห็นหน้าอิคารัสอีกเลย ป้าลูซี่บอกว่าเขาออกไปส่งอาวุธสงครามกับจางเหลียง นั่นก็พลอยทำให้เธอโล่งอกไปบ้าง อย่างน้อยก็ทำให้เธอได้มีเวลาพักผ่อน ฟื้นฟูร่างกายของตัวเองช่วงที่เขาไม่อยู่ โจนาธานอนุญาตให้เธอออกมานั่งสูดอากาศข้างนอกได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องอยู่ภายใต้สายตาของเขาเพราะกลัวว่าเธอจะหนีไปอีก พอถามว่าทำไมถึงกล้าให้เธอออกมา เขาก็ให้คำตอบว่าอิคารัสเป็นคนอนุญาตให้เธอออกมาเอง โชคดีที่ด้านหน้ามีสวนดอกไม้ที่ป้าลูซี่เป็นคนปลูกเอาไว้ เธอมักออกมานั่งเล่นชมนกชมไม้ ชมธรรมชาติที่หาดูไม่ได้จากเมืองไทย แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอคลายความเศร้าได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ไร้ความสุข ไร้อารมณ์หรรษา เธออยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว อีกทั้งยังเป็นห่วงพี่ชายที่ไม่รู้ว่าจะหนีจากเงื้อมือปีศาจได้หรือเปล่า“มานั่งเหม่ออะไรตรงนี้” โจนาธานที่สังเกตมาสามวันแล้วว่าบัวบูชาชอบมานั่งเหม่อนลอยตรงนี้ เดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง เขาหย่อนสะโพกลงนั่งข้างๆคนตัวเล็กอย่างถือวิสาสะ ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาทำให้เขากับบ