All Chapters of สาวกามในโรงบาล: Chapter 1 - Chapter 7

ฉันชื่อหลินเหยา ต้องทนทุกข์ทรมานกับอาการเสพติดกามารมณ์มาโดยตลอดตั้งแต่เด็กคนอื่นมักจะคิดว่าฉันเป็นเด็กเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่มีเพียงตัวฉันเองที่รู้ดีว่า ฉันมีความปรารถนาในตัวผู้ชายที่รุนแรงมากแค่เห็นผู้ชายล่ำ ๆ กางเกงก็เปียกแฉะไปหมดจนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย อาการเสพติดนี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงจนกู่ไม่กลับบางครั้งแค่เดินไปมาแล้วเกิดการเสียดสีตรงนั้น ก็แทบจะกลั้นไม่อยู่จนพุ่งกระฉูดออกมาคนอื่นนึกว่าฉันฉี่ราดกางเกงอาการนี้ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของฉันอย่างสาหัสฉันจึงตัดสินใจบอกเล่าความทุกข์ใจนี้ให้คุณครูฟัง เขาเลยแนะนำให้ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลวันนี้ฉันมาที่แผนกสูตินรีเวช หลังจากลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อยก็นอนลงบนเตียงคนไข้ท่ามกลางห้องที่ว่างเปล่า และกลิ่นอายของฮอร์โมนเพศชายที่อบอวลไปทั่วฉันเริ่มรู้สึกคันยิบ ๆ ขึ้นมาอีกแล้วระหว่างขาของฉันเหมือนมีมดนับพันตัวกำลังมุดไชเข้าไป ในหัวมีแต่เรื่องผู้ชายเต็มไปหมดทรมานจังเลยจังหวะที่ตอนนี้ไม่มีคน ฉันอดใจไม่ไหวต้องสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงฉันเป็นคนสวย หน้าตาดี และมีรูปร่างที่เซ็กซี่สุด ๆเรียวขาทั้งสองข้างทั้งเล็กและยาว โดยเฉพาะปทุม

หรือว่าฉันจะเป็นนังร่านมาตั้งแต่เกิดจริง ๆ?ที่โหยหาการถูกผู้ชายปฏิบัติอย่างป่าเถื่อนยิ่งผู้ชายรุนแรงใส่เท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งตื่นเต้นเร้าใจจนกู่ไม่กลับ แบบนี้จะให้ทำยังไงดีในตอนที่ต้องเผชิญกับร่างกายของอาจารย์เฉิน เรียวขาทั้งสองข้างของฉันอ้าออกอย่างควบคุมไม่ได้ อยากจะถูกเขาเติมเต็มเข้าไปให้สุดตัวทว่าในจังหวะคอขาดบาดตายนั้นเอง ประตูห้องตรวจก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันที่แท้คุณหมอตัวจริงก็เดินเข้ามาเสียทีพอเขาเห็นเราสองคนอยู่บนเตียง ก็ได้แต่ส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า"ดูท่าอาการของคุณจะหนักหนาสาหัสจริง ๆ ขนาดอยู่ในโรงพยาบาลยังควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เลย"เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ เฉินเฉิงรีบกระโดดลงจากเตียง จัดแจงใส่เสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วโกยอ้าววิ่งหนีออกไปทันทีฉันรู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งกว่าเดิม จึงรีบดึงกางเกงขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อยคุณหมอตัวจริงเริ่มทำการตรวจร่างกายให้ฉัน ต้องยอมรับเลยว่าหมอตัวจริงนี่ช่างเป็นมืออาชีพเสียเหลือเกิน เข้ามาถึงก็ไม่ได้สั่งให้ฉันถอดกางเกงก่อนเป็นอันดับแรกแต่กลับติดตั้งอุปกรณ์และสายระโยงระยางไปตามร่างกายของฉันแทนวิธีการตรวจที่ดูเป็นงานเป็นการแบบนี้

มีคำกล่าวที่ว่า เส้นทางที่ทอดตรงไปสู่หัวใจของผู้หญิง ก็คือเส้นทางสายนั้นนั่นเองและฉันก็เคยถูกอาจารย์เฉินล่วงล้ำเข้ามาเพียงคนเดียว จึงทำให้ฉันซื่อสัตย์ภักดีต่อเขาอย่างหมดหัวใจทั้งที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าฉันรักเขาอย่างจริงจัง แต่กลับใช้การเลิกรามาเป็นเครื่องมือข่มขู่ฉันทว่าครั้งนี้ฉันกลับเหมือนถูกผีผลักให้ไม่ยอมอ่อนข้อ เขามักจะวางตัวอยู่สูงส่งคอยเหยียบย่ำฉัน เหยียบย่ำความรู้สึก และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันเสมอเขารักฉันจริงหรือเปล่า? เขาอาจจะพูดจาหวานล้อมเก่ง แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันออกมาจากใจจริงหรือเปล่าเขามีประสบการณ์ทางสังคมโชกโชน ไม่เหมือนกับพวกเด็กหนุ่มที่ความรู้สึกนึกคิดมักจะแปะและเผยอยู่บนใบหน้า พวกผู้ชายที่ชอบฉันมักจะหน้าแดงเวลาเจอหน้า แต่กับอาจารย์เฉิน ฉันกลับพบว่าตัวเองมองเขาไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียวเขาไม่ต้องการฉันแล้ว เราจึงเลิกกันไปแต่ฉันก็ยังคิดถึงเขา ฉันนี่มันช่างไร้ยางอายเหลือเกินนะตัวเองทำตัวเหมือนพวกนังแพศยาที่เที่ยวไปอ้อนวอนขอให้คนอื่นมาเล่นสนุกกับร่างกายพอขาดอาจารย์เฉินไป ฉันก็รู้สึกว่าอาการเสพติดในร่างกายมันเริ่มกำเริบขึ้นมาอีกครั้งแค่เดินก็เกิดการเสียดส

ฉันมองดูสีหน้าของเขาแล้วบอกไม่ถูกเลยว่ามันสะใจขนาดไหน ฉันเอ่ยทักทาย "สวัสดีค่ะคุณพ่อ" อย่างสุภาพตามมารยาท พร้อมกับยื่นมือออกไปเขาจ้องเขม็งมาที่ฉันจนเฉินเคอต้องช่วยเตือน "พ่อครับ คิดอะไรอยู่เนี่ย เสี่ยวหรูเขารอจับมือกับพ่ออยู่นะ"เขาถึงยอมจับมือกับฉันฉันใช้ปลายนิ้วมือสะกิดอุ้งมือเขาเบา ๆ เขาดูเหมือนถูกของร้อนลวกจนต้องรีบชักมือกลับทันทีบนโต๊ะอาหาร ทุกคนยังคงรักษาท่าทีสง่างามเอาไว้ แต่ใต้โต๊ะนั้นมันหนังคนละม้วนฉันเริ่มใช้เท้าเขี่ยตั้งแต่ขากางเกงของเขา แล้วลูบไล้ขึ้นไปจนถึงโคนขาอ่อน ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัดในจังหวะที่ฉันกำลังจะใช้ปลายนิ้วเท้าอันแสนซุกซนปลดหัวเข็มขัดของเขา เขาก็รนรานจนนั่งไม่ติดที่"ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะ"ฉันเห็นชัดเจนว่าส่วนนั้นของเขาเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองเข้าให้แล้ว"ที่รัก ฉันเองก็อยากไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน"พอฉันเดินไปถึงหน้าห้องน้ำ เขาก็เปิดประตูออกมาพอดี เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบกดร่างฉันลงบนอ่างล้างหน้า พลางบีบคอฉันไว้แน่น "ทำไมต้องเป็นเธอ มึงทำบ้าอะไรกับลูกชายผู้ใสซื่อสบริสุทธิ์ของกู?""ก็เห็นอยู่เต็มตาแล้วจะถามทำไมคะ?"มือของเ