สาวกามในโรงบาล

ฉันชื่อหลินเหยา ต้องทนทุกข์ทรมานกับอาการเสพติดกามารมณ์มาโดยตลอดตั้งแต่เด็ก

คนอื่นมักจะคิดว่าฉันเป็นเด็กเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่มีเพียงตัวฉันเองที่รู้ดีว่า ฉันมีความปรารถนาในตัวผู้ชายที่รุนแรงมาก

แค่เห็นผู้ชายล่ำ ๆ กางเกงก็เปียกแฉะไปหมด

จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย อาการเสพติดนี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงจนกู่ไม่กลับ

บางครั้งแค่เดินไปมาแล้วเกิดการเสียดสีตรงนั้น ก็แทบจะกลั้นไม่อยู่จนพุ่งกระฉูดออกมา

คนอื่นนึกว่าฉันฉี่ราดกางเกง

อาการนี้ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของฉันอย่างสาหัส

ฉันจึงตัดสินใจบอกเล่าความทุกข์ใจนี้ให้คุณครูฟัง เขาเลยแนะนำให้ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาล

วันนี้ฉันมาที่แผนกสูตินรีเวช หลังจากลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อยก็นอนลงบนเตียงคนไข้

ท่ามกลางห้องที่ว่างเปล่า และกลิ่นอายของฮอร์โมนเพศชายที่อบอวลไปทั่ว

ฉันเริ่มรู้สึกคันยิบ ๆ ขึ้นมาอีกแล้ว

ระหว่างขาของฉันเหมือนมีมดนับพันตัวกำลังมุดไชเข้าไป ในหัวมีแต่เรื่องผู้ชายเต็มไปหมด

ทรมานจังเลย

จังหวะที่ตอนนี้ไม่มีคน ฉันอดใจไม่ไหวต้องสอดมือเข้าไปใต้กระโปรง

ฉันเป็นคนสวย หน้าตาดี และมีรูปร่างที่เซ็กซี่สุด ๆ

เรียวขาทั้งสองข้างทั้งเล็กและยาว โดยเฉพาะปทุมถันคู่โตนั่น ขนาดนอนลงยังแทบจะดันเสื้อจนระเบิดออกมา

ช่างเป็นความงามที่สวรรค์กลั่นแกล้งจริง ๆ ที่ดันให้ฉันต้องมาเป็นโรคแบบนี้

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องตรวจก็เปิดออก

คุณหมอในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจนฉันมองเห็นหน้าไม่ชัด

ฉันรีบชักมือออกมาทันที ตรงนิ้วมือยังเปื้อนคราบเหนียวหนืดอยู่เลย

พูดตามตรง การเป็นโรคแบบนี้แล้วต้องให้คนอื่นรู้ มันช่างน่าอับอายเหลือเกิน

ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับคุณหมอ ในใจของฉันก็ยังไม่กล้าเปิดรับเต็มที่

"คนไข้นอนหมอบลงบนเตียงนะ แล้วโก่งก้นขึ้นมา เดี๋ยวหมอจะช่วยตรวจดูข้างล่างให้" คุณหมอกำชับ

ฉันพลิกตัวนอนคว่ำลงบนเตียง พลางโก่งสะโพกขึ้นสูง

ท่าทางแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอับอายมากขึ้นไปอีก ฉันไม่เคยทำท่าแบบนี้ต่อหน้าเพศตรงข้ามมาก่อนเลย

ตรงนั้นเริ่มจะเปียกขึ้นมานิด ๆ แล้ว

และที่ยิ่งทำให้ฉันเขินอายไปกว่านั้นคือ คุณหมอกลับคว้ากางเกงของฉันไว้ แล้วออกแรงถลกลงมาในรวดเดียว

ทันใดนั้น บั้นท้ายงอนงามขาวเนียนดุจหิมะทั้งสองข้างก็เด้งผุดออกมา

"อ๊ะ... ต้องถอดกางเกงด้วยเหรอคะ?"

อาจจะเป็นเพราะประโยคนี้ของฉันที่มันดูน่าตลก คุณหมอเลยหัวเราะหึ ๆ ออกมาแล้วพูดว่า

"ไม่ถอดกางเกงแล้วหมอจะตรวจให้คนไข้ได้ยังไงล่ะ?"

"แต่... แต่ว่า..." การถูกเพศตรงข้ามจ้องมองข้างล่างจนหมดเปลือกแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ อาการเสพติดกามมันเริ่มกำเริบอย่างหนัก ร่างกายระเบิดความคันที่หยั่งรากลึกไปถึงกระดูกออกมา ฉันกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเผลอพ่นน้ำหวานเหล่านั้นออกมา

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก หมอมีจรรยาบรรณ พวกเราทำงานด้านนี้มานาน ไม่คิดอะไรเกินเลยกับคนไข้หรอก"

ฉันถึงพอจะเบาใจลงได้บ้าง หมอก็คือวิชาชีพที่มีเกียรติ คงเป็นฉันเองที่คิดมากเกินไป

ฉันพยายามสะกดกลั้นความคันในใจเอาไว้ พลางโก่งก้นขึ้นสูงเพื่อให้คุณหมอตรวจอาการ

ในตอนนั้นเอง ฝ่ามือที่หยาบกร้านทั้งสองข้างของเขาก็วางลงบนบั้นท้ายอันเต่งตึงของฉัน

เขาไม่ได้สวมถุงมือ!

ตามหลักแล้วเวลาหมอตรวจร่างกายคนไข้ต้องสวมถุงมือสีขาวสิ แต่นี่เขากลับใช้มือเปล่าที่หยาบและอุ่นจัดมาลูบไล้ฉัน จนฉันรู้สึกเหมือนใกล้จะอั้นไม่อยู่แล้ว

ร่างกายที่คันอยู่แล้ว ในตอนนี้กลับเหมือนภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุ เครื่องในแทบจะถูกเผาไหม้เกรียมไปหมด

"คุณหมอคะ อื้อ... ทำไมหมอไม่สวมถุงมือล่ะคะ?"

"อ๋อ แบบนี้ถึงจะช่วยให้ตรวจอาการได้ละเอียดกว่าไง จะได้ช่วยให้คนไข้หายไว ๆ ด้วย"

พอได้ยินว่าเพื่อช่วยให้ฉันหายป่วย ฉันเลยจำใจต้องปล่อยให้คุณหมอตรวจบั้นท้ายตามสบาย ขอแค่ทนอีกนิดเดียว ฉันก็จะหลุดพ้นจากความทรมานนี้แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงกัดฟันแน่น พยายามต่อสู้กับความคันที่ฝังลึกเข้าไปในกระดูก

ทว่าวิธีการของคุณหมอคนนี้มันช่างประหลาดเหลือเกิน

มันไม่เหมือนการตรวจโรคเลยสักนิด

แต่มันเหมือนกับ... เขากำลังลวนลามฉันอยู่หรือเปล่า?

ฝ่ามือของเขาออกแรงกดเบา ๆ พลางนวดเฟ้นบั้นท้ายทั้งสองข้างของฉันเป็นวงกลมช้า ๆ

ฝ่ามือที่หยาบกร้านลากผ่านผิวบอบบาง กลับทำให้ฉันรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก

"อื้อ... อ๊า" ฉันอดไม่ได้ที่จะครางออกมาเบา ๆ ความปรารถนาในร่างกายรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ยังไม่พอ คุณหมอกลับออกแรงบีบเค้น บั้นท้ายที่นุ่มนิ่มอยู่แล้วถูกเขาบีบจนเปลี่ยนรูปทรงไปตามแรงบีบ

ถึงขนาดที่คุณหมอยังส่งเสียงชื่นชมออกมาไม่ขาดปาก

"เนียนจริง ๆ เลย นุ่มน่าลูบเหลือเกิน"

พริบตานั้น ฉันรู้สึกเหมือนกระดูกทุกส่วนในร่างกายมันอ่อนระทวยไปหมด บั้นท้ายขยับโก่งขึ้นสูงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว

น้ำหวานอุ่น ๆ เริ่มไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้

นี่มันไม่ได้ช่วยรักษาให้ฉันหายเลยนี่นา ทำไมมันกลับทำให้ฉันทรมานกว่าเดิมล่ะ?

"คุณหมอคะ ทำไมวิธีรักษามันแปลกจัง เหมือน... เหมือนกำลังลูบคลำหนูอยู่เลย"

คุณหมอถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว แล้วเอ่ยกับฉันว่า

"นี่คือขั้นตอนการรักษาขั้นแรก หมอกำลังดึงเอาความต้องการในร่างกายของคนไข้ออกมาให้หมด เมื่อความต้องการถูกระบายออกมาจนสิ้นซากแล้ว ถึงจะเริ่มรักษาที่ต้นเหตุได้"

ถึงคำพูดนี้จะฟังดูประหลาด แต่ในเมื่อเขาเป็นหมอ ฉันเลยต้องจำใจเชื่อไปก่อน

จากนั้น คุณหมอก็ใช้นิ้วมือข้างหนึ่ง ลากผ่านไปตามร่องก้นของฉันอย่างช้า ๆ

ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านกระดูกก้นกบไปทั่วทั้งสันหลัง มันเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้น นิ้วของคุณหมอก็ขยับมาถึงจุดนั้นของฉัน...