Semua Bab รักเหมือนเดิม: Bab 11 - Bab 19

วินาทีที่พุ่งตัวเข้าไปในบ้านหัวใจของฟูไห่นานนอกจากจะไม่ได้สงบลงแล้ว กลับยิ่งตึงเครียดหนักกว่าเดิมบ้านดูว่างเปล่าอย่างเห็นได้ชัดมันสะอาดสะอ้าน ราวกับบ้านที่กำลังรอเจ้าของใหม่มาดูแลต่อไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัยหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียวผนังรูปถ่ายที่เจียงจืออี้เคยชอบที่สุด ตอนนี้ไม่มีรูปที่เกี่ยวข้องกับเธอเหลืออยู่เลยแม้แต่ใบเดียวหัวใจของเขาเหมือนถูกควักออกไปทั้งก้อนเขาเดินตรงไปยังห้องของเจียงจืออี้อย่างเหม่อลอย มันดูว่างเปล่ายิ่งกว่าห้องรับแขกเสียอีกไม่มีแม้กระทั่งเส้นผมของเธอสักเส้นเดียวเขากอดความหวังสุดท้ายไว้ แล้วเปิดตู้เสื้อผ้า รวมถึงลิ้นชักทุกอันในห้องและห้องน้ำ...ฟูไห่นานพลันรู้สึกว่า เขาเข้าใจเจียงจืออี้ผิดไปจริงๆเจียงจืออี้เป็นคนมีเหตุผลมีเหตุผลจนแม้แต่ตอนจากไป ก็ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลยเขาเดินออกมาอย่างลนลาน พอผ่านห้องอาหาร ในที่สุดก็เจอสิ่งที่เจียงจืออี้ไม่ได้เอาติดตัวไปด้วยถังขยะหนึ่งใบข้างในเต็มไปด้วยกับข้าวและยังมีเค้กด้วยเขาค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลง มองเห็นกับข้าวที่ล้วนแต่เป็นของโปรดของเขาทั้งนั้นเขาเปิดกล่องเค้กที่ยังไม่ได้แกะออกดู พอเห็

"ตามใจคุณเถอะ"ฉันวางสายไป แล้วก็เห็นฉวีซือสิงยื่นถังหูหลู่มาให้ไม้หนึ่งนี่คือของโปรดที่สุดของฉันสมัยเรียนมัธยมต้นเลยต้องซื้อกินสักไม้ทุกวันหลังเลิกเรียน แล้วเดินกลับบ้านอย่างมีความสุขหลายปีมานี้ ฉันพยายามอย่างหนักที่จะเป็นผู้ใหญ่ ของเด็กๆแบบนี้เลยไม่ได้ซื้อกินอีกและก็ไม่มีใครเคยซื้อให้ฉันด้วยหลังจากฉันขอบคุณ และยังไม่ทันจะได้กัดลงไป ก็ได้ยินฉวีซือสิงกำชับว่า "ซานจามันเปรี้ยว กระเพาะคุณไม่ค่อยดี ทานแค่ไม่กี่คำพอให้รู้รส เอาไว้ช่วยย่อยก็พอแล้ว"ฉันชะงักไปเล็กน้อย "คุณรู้ได้ยังไงคะว่ากระเพาะฉันไม่ดี?"ขนาดแม่ของฉันเองก็เพิ่งจะรู้เมื่อวานนี้เองฉวีซือสิงตอบเสียงเรียบ "น้ำแกงยาจีนที่คุณดื่มน่ะ มีแต่ตัวยาที่ช่วยบำรุงกระเพาะทั้งนั้น""..."ฉันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยตอนอยู่บนโต๊ะอาหารเมื่อคืน ดูเหมือนเขาจะก้มหน้าก้มตาเอาแต่ทานข้าวอย่างเดียวไม่นึกเลยว่าจะสังเกตเห็นแม้กระทั่งเรื่องนี้ฉันกัดถังหูหลู่ไปคำหนึ่ง "คุณนี่ใส่ใจรายละเอียดดีเหมือนกันนะคะ""ก็พอได้ครับ"ฉวีซือสิงพยักหน้ายอมรับโดยไม่ถ่อมตัวเลยสักนิดฉันกลัวว่าเขาจะถามเรื่องโทรศัพท์สายเมื่อครู่ แต่โชคดีที่จนกระทั่ง

ฟูไห่นานเดินทางกลับเมืองจิ่งเฉิงในคืนนั้นเลยเรียกได้ว่าแทบจะหนีหัวซุกหัวซุนกลับมาถ้อยคำทุกตัวอักษรในรูปเหล่านั้น ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสู้ตาเจียงจืออี้ทันทีที่ลงจากเครื่องบิน เขาพุ่งตรงไปยังบ้านของสวี่โย่วหนิงทันที!สวี่โย่วหนิงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงเดินงัวเงียออกมาจากห้อง พอเห็นว่าเป็นฟูไห่นานเธอก็ดีใจจนเนื้อเต้นฟูไห่นานยังคงเลือกเธอ ระหว่างเธอกับเจียงจืออี้จริงๆ ด้วยเธอพยายามจะโผเข้ากอดฟูไห่นาน แต่กลับถูกเขาคว้าหมับเข้าที่ลำคอ แล้วกดตัวเธอลงกับโซฟาอย่างแรง!ความรู้สึกหายใจไม่ออกที่เกือบจะปลิดชีวิตได้นั้น ทำให้เธอตื่นเต็มตาในทันทีเธอมองฟูไห่นานด้วยความตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนสุดชีวิต "ฟูไห่นาน คุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณจะฆ่าฉันหรือไง?!""ใครอนุญาตให้คุณส่งรูปพวกนั้นไปให้จืออี้?!"ฟูไห่นานตะโกนใส่และแรงที่มือไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่นิด เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่แทบจะถลนออกมา "ตอนนี้เธอเข้าใจความสัมพันธ์ของเราผิดไปแล้ว คุณพอใจหรือยัง?""เปล่านะคะ ฉันไม่ได้..."สวี่โย่วหนิงพยายามหาคำแก้ตัว "ฉันส่งไม่ได้ส่งจริงๆ นะ! อ้อ นึกออกแล้ว ฉันนึกออกแล้ว! มีอยู่วันหนึ่งพี่เจียงจ

ถ้าเป็นคนอื่น ก็อาจจะคอยพ่นคำใส่ร้ายป้ายสีเจียงจืออี้ไม่หยุดหย่อนแต่สวี่โย่วหนิงไม่ทำแบบนั้นเธอรู้จักฟูไห่นานดีเธอตั้งใจจะคอยเตือนสติฟูไห่นานซ้ำแล้วซ้ำเล่า คอยย้ำเตือนและปักหนามที่ชื่อว่า "เจียงจืออี้" ให้ลึกยิ่งขึ้นไปอีกเพื่อให้ฟูไห่นานต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความเสียดายไปตลอดชีวิตเพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ฟูไห่นานถึงจะ...ไม่มีกะจิตกะใจจะไปหาผู้หญิงคนใหม่มาเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆและเธอก็จะได้ครอบครองทุกอย่างที่เธอต้องการสองวันก่อนงานแต่งงานของเจียงจืออี้ เฉินหลินขอลาพักร้อนแล้วบินตรงมาที่เมืองจิงทันทีฟูไห่นานเป็นคนเซ็นอนุมัติใบลาเองเขาจ้องมองเหตุผลการลาในใบลาของเฉินหลิน แล้วนิ่งไปนานไปต่างจังหวัดเพื่อร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสนิททั้งที่ความจริงแล้ว...ใบลาใบนี้ของเฉินหลิน ควรจะถูกใช้ในงานแต่งงานของเขากับจืออี้แท้ๆแต่ในตอนนี้ผู้หญิงที่เคยใช้ชีวิตร่วมกับเขามาตลอดหกปี พรุ่งนี้กำลังจะไปยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายคนอื่นฟูไห่นานยันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน แล้วค่อยๆ เดินตรงไปยังแผนกออกแบบทีละก้าวแผนกออกแบบมีผู้อำนวยการคนใหม่มาแทนที่แล้วแต่ห้องทำงานของเจียงจืออี้