Lahat ng Kabanata ng รักเหมือนเดิม: Kabanata 1 - Kabanata 10

"แม่คะ... ฝากบอกคุณปู่ทีนะคะว่าหนูตกลงจะกลับไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ค่ะ""จริงเหรอ?!" แม่ของฉันดูดีใจขึ้นมา แต่แล้วก็รู้สึกถึงความผิดปกติ "เดี๋ยวก่อนนะ แล้วแฟนที่คบกันมาหลายปีคนนั้นล่ะ? คือพวกเราอยากให้ลูกหาคนที่ฐานะเหมาะสมกันก็จริง แต่ถ้าเกิดว่า...""ไม่มีแล้วค่ะ จัดการเรื่องแต่งงานให้หนูได้เลย"แม่ยังไม่รีบร้อนถามเหตุผล "ลูกลองไปคิดดูดีๆ อีกสักสองวันเถอะ ถึงแม้ว่าคนคนนี้จะเป็นคนที่คุณปู่คัดแล้วคัดอีกจนได้มา และตอนนี้เขาก็กำลังดูแลบริษัทการลงทุนในชื่อของตระกูลเขาอยู่ แต่เรื่องสำคัญอย่างการแต่งงาน แม่ยังอยากให้ลูกอย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบนะ""แม่คะ หนูไม่ได้ใช้อารมณ์ และหนูคิดทบทวนดีแล้วค่ะ"เมื่อวานตอนโทรคุยกับน้องชาย เขาหลุดปากออกมา ฉันถึงได้รู้ว่าเงินทุนของที่บ้านกำลังจะขาดและการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ คือทางแก้ที่ดีที่สุดแน่นอน ว่าคนอย่างฉันที่เคยยอมแตกหักกับทั้งครอบครัวเพื่อแฟน ไม่มีทางเลือกแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เด็ดขาดเหตุผลเดียวก็คือ ความโง่เรื่องความรักของฉันมันตายไปแล้วฉันควรจะตื่นจากฝันเสียทีฉันมองผ่านกระจกใสบานใหญ่กวาดสายตาไปยังทิศทางที่ฟูไห่นานยืนเหม่ออยู่เมื่อครู่ มุ

ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของฟูไห่นาน ฉันนิ่งลังเลไปครู่หนึ่งไม่ใช่เพราะความไม่แน่ใจแต่เป็นเพราะยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้เขาเซ็นชื่อให้จบๆ ไปง่ายๆหลังจากที่บริษัทจัดระเบียบงานบุคคล แม้จะเป็นฉัน ก็ต้องเซ็นสัญญาจ้างงานย้อนหลังเอาไว้ประกอบกับตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายดีไซน์นั้นค่อนข้างละเอียดอ่อน และธุรกิจที่บ้านของฉันก็มีความเกี่ยวข้องกับสายงานนี้ หากจัดการเอกสารลาออกไม่เรียบร้อย เมื่อกลับไปถึงจิงซื่อแล้วอาจจะกลายเป็นปัญหาตามมาได้ฉันผลักประตูเข้าไป คำพูดที่เตรียมมาอย่างดีนิ่งค้างอยู่ในลำคอ เมื่อเห็นสวี่โย่วหนิงนั่งอยู่ตรงข้ามฟูไห่นานฉันก็ว่าอยู่ทำไมโต๊ะทำงานหน้าห้องถึงว่างเปล่าที่แท้ก็ย้ายเข้ามาอยู่ในนี้แล้วนี่เองสวี่โย่วหนิงเห็นฉันก่อน เธอเอื้อมมือไปตบหัวฟูไห่นานเบาๆ อย่างสนิทสนมแล้วเรียกเสียงอ้อน "ฟูไห่นาน!"ฟูไห่นานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "พอแล้วน่า อย่ากวน ผมขออ่านสัญญานี้ให้จบก่อน""เปล่านะ ฉันไม่ได้กวนซักหน่อย..."สวี่โย่วหนิงชายตามามองฉันอย่างท้าทาย ก่อนจะแสร้งเตือนเขาอย่างว่าง่าย "พี่เจียงจืออี้มาน่ะค่ะ"ฟูไห่นานรีบเอนหลังพิงเกาะอี้ทันทีเพื่อเว้นระยะห่างจาก

[เจียงจืออี้ ต่อให้เธอจะอยากแต่งงานจนตัวสั่นแค่ไหน ก็ไม่ควรทำเรื่องบีบบังคับให้แต่งงานแบบนี้หรอกนะ][เธอคิดว่าแค่ซื้อชุดแต่งงานมาตัวเดียว แล้วจะทำให้ไห่นานยอมแต่งงานกับเธอได้งั้นเหรอ?][เขาให้สัญญาตั้งนานแล้วว่าชีวิตนี้ถ้าไม่ใช่ฉันเขาก็จะไม่แต่งกับใคร อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลย]ระหว่างทาง ฉันมองข้อความที่สวี่โย่วหนิงส่งมาแล้วรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกินฉันขับรถวนไปรอบเมืองจิ่งเฉิงจนถึงเช้ามืด จนกระทั่งลมหนาวในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงซึมลึกไปทั่วร่างจนเย็นเยียบ ถึงได้กลับบ้านสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ทันทีที่เปิดประตู ไฟในบ้านกลับเปิดสว่างจ้าไปหมดฟูไห่นานนั่งอยู่ที่โซฟา เขาลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาฉัน "ทำไมเพิ่งกลับล่ะ?""ไปขับรถเล่นมาค่ะ"ในเมื่อจะไปแล้ว ก็แค่อยากจะมองเมืองที่ตัวเองใช้ชีวิตมาหลายปีเมืองนี้ให้เต็มตาอีกสักนิดเขาพยักหน้า พยายามจะดึงฉันเข้าไปกอด แต่ฉันถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "ยังโกรธอยู่เหรอ?""เมื่อกลางวันผมอาจจะพูดแรงไปหน่อย ถ้าคุณไม่อยากทำงาน ก็ไม่ต้องทำแล้ว ดีไหม?""ขอแค่คุณมีความสุข มันก็สำคัญกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว"ได้ยินดังนั้น แววตาของฉันก็ฉายแววเยาะเ

เฉินหลินถอนหายใจ "นั่นน่ะคุณชายที่เกิดมาบนกองเงินกองทองของจริงเลยล่ะ บริษัทเราจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ไหมต้องคอยดูสีหน้าของเขา แต่ฉันได้ยินมาว่า จริงๆ แล้วบริษัทรุ่ยต๋าอินเวสต์เมนต์ก็แค่ของเล่นที่ตระกูลฉวีโยนให้เขาไว้ฝึกมือเท่านั้นเอง"เมืองจิงตระกูลฉวี ฉวีซือสิง บริษัทการลงทุนทุกอย่างตรงกันหมดเลยเฉินหลินเห็นฉันเงียบไปเลยถามขึ้น "จืออี้? ฟังอยู่หรือเปล่า?""ฟัง ฟังอยู่ค่ะ"ฉันเม้มปาก "ที่คุณพูดมา เดี๋ยวฉันจะบอกฟูไห่นานให้ค่ะ"เฉินหลินวางใจลง "โอเค อ้อ จริงด้วย คุณกำหนดวันแต่งงานหรือยัง? การ์ดเชิญฉันขอแบบกระดาษนะ ห้ามใช้การ์ดอิเล็กทรอนิกส์มาให้ฉันเด็ดขาด!"ฉันยิ้มออกมา "วันงานก็อาทิตย์หน้าค่ะ ส่วนเรื่องการ์ดเชิญ สบายใจได้เลย"ครอบครัวระดับตระกูลฉวีการ์ดที่ส่งให้แขกย่อมต้องเป็นแบบกระดาษแน่นอนเมื่อสองวันก่อนตอนที่แม่โทรมาถามว่ามีเพื่อนคนไหนที่อยากเชิญบ้าง ฉันก็ได้บอกชื่อเฉินหลินไปแล้วส่วนที่เหลือ ตระกูลฉวีคงจะจัดการให้เรียบร้อยเองหลังจากวางสาย ฉันฝืนทนความเจ็บปวดส่งข้อความหาฟูไห่นาน แต่ไม่มีการตอบรับเลยตัดสินใจโทรหาเขาอีกสายหนึ่งคิดว่าเขาจะไม่รับเสียแล้ว แต่ผิดคาด เ

ฉันไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อเครื่องบินลงจอดที่เมืองจิง คนที่มารับฉันจะไม่ใช่คนอื่นไกลแต่กลับเป็น ฉวีซือสิงผู้ชายคนนั้น คนที่ฉันกำลังจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับเขาเขาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงการเงิน และเคยออกรายการสัมภาษณ์มาไม่น้อยแถมรูปลักษณ์ยังโดดเด่นเสียจนยากที่จะลืมใบหน้าของเขาได้เขาสวมเสื้อโค้ทวูลสีดำยืนอยู่ข้างรถ รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม กลิ่นอายดูสุขุมนุ่มนวลแต่ก็แฝงไปด้วยความเฉียบคมที่ยากจะสังเกตเห็นออร่าของผู้มีอำนาจแผ่ออกมาฉันยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ก้าวสับเท้าเข้ามาคว้ากระเป๋าเดินทางไปจากมือฉันพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ของแค่นี้เองเหรอ?""ค่ะ ใช่ค่ะ"ลมหนาวพัดผ่านจนฉันต้องสูดจมูกเพราะความเย็น แล้วอธิบายออกไปตามสัญชาตญาณ "ของที่ไม่จำเป็นตั้งหลายอย่าง ฉันเลยขี้เกียจขนกลับมาด้วยน่ะค่ะ"ไม่ว่าจะเป็นคน หรือสิ่งของล้วนต้องตัดใจและละทิ้งไปให้ทันท่วงทีฉวีซือสิงพยักหน้าเล็กน้อย ส่งกระเป๋าให้คนขับรถแล้วช่วยเปิดประตูเบาะหลังให้ฉัน "ไปเถอะ เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านก่อน""ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"ฉันก้มตัวขึ้นรถไออุ่นในรถกระจายไปทั่ว ค่อยๆ ขับไล่ความหนาวเหน็บรอบกายใ