Todos os capítulos de สั่นสะท้านในอ้อมกอดเขา: Capítulo 11 - Capítulo 20

เวินหรูสวี่เม้มริมฝีปาก ตอบเสียงเบา "ฉันเรียกตามเย่ไคหลี่ค่ะ..."เย่เจียงพูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอยังไม่ได้แต่งงานกับเขา ไม่จำเป็นต้องเรียกฉันว่าอาตามเขา"เวินหรูสวี่ร้อนผ่าวที่สองแก้ม ก้มหน้าลงด้วยความอับอายเย่เจียงจ้องมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ สองมือวางบนที่วางแขน เลื่อนรถเข็นออกไปเวินหรูสวี่ลุกขึ้นยืน "คุณเย่คะ คุณหมายความว่ายังไงกันแน่คะ? ถ้าคุณแค่ไม่อยากให้ฉันคบกับเย่ไคหลี่ งั้นฉันไปตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ แต่ถ้าคุณ..."เย่เจียง "กินข้าวซะก่อน"ตลอดทั้งบ่ายเวินหรูสวี่ไม่ได้เจอเย่เจียงเลย เธอไม่รู้ว่าเขาออกไปข้างนอกหรือจงใจไม่อยากเจอเธอกันแน่ เดิมทีเธอควรจะรู้สึกโล่งใจแท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด หนำซ้ำจิตใจยังหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิมห้าโมงครึ่งตอนเย็น เย่เจียงก็ปรากฏตัวที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้งเวินหรูสวี่กำลังนั่งลูบขนแมวอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงรถเข็นเลื่อนมา เธอก็รีบอุ้มแมวลุกพรวดขึ้นยืนทันที"คะ... คุณเย่" เธอเอ่ยทักทายอย่างระมัดระวังเย่เจียงหมุนรถเข็นมาหยุดตรงหน้าเธอ มองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย "นั่งลงสิ"เวินหรูสวี่ฝืนข่มความกลัวแล้วนั่งลง แต่ก็นั่งแค่หมิ่นเหม่ปล

กลัวอะไรงั้นเหรอ?แน่นอนว่าต้องกลัวคุณอายมบาลเดินดินคนนี้แย่งผู้หญิงของเขาไปน่ะสิเย่ไคหลี่รู้ดีว่า ถ้าเย่เจียงดึงดันจะแย่งกับเขาจริงๆ เขาก็ไม่มีทางชนะเลย"อาสามครับ ผมอยากพาสวีสวี่ไปยุโรปเหนือด้วยครับ" เขาลองหยั่งเชิงเย่เจียงหลุบตาลง "ตามใจแกสิ"เย่ไคหลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เดินออกจากห้องหนังสือด้วยความอารมณ์ดี แล้วมุ่งหน้าไปที่สวนหลังตึกเล็กเวินหรูสวี่มองเย่ไคหลี่ที่เดินยิ้มแฉ่งมาแต่ไกล รีบลุกขึ้นไปต้อนรับ "เย่ไคหลี่ อาสามนายเรียกนายไปคุยเรื่องอะไรเหรอ?"เย่ไคหลี่ยิ้มพลางกุมมือเธอ "ไม่มีอะไรหรอก บาร์ที่ฉันเปิดมีปัญหานิดหน่อย อาสามก็เลยเรียกไปถามดูน่ะ"เวินหรูสวี่ไม่ได้ถามต่อว่าบาร์มีปัญหาอะไร เพราะมันไม่เกี่ยวกับเธอ ตอนนี้เธอแค่อยากไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"เย่ไคหลี่ นายไปส่งฉันที่มหา'ลัยเถอะนะ ฉันไม่อยากอยู่บ้านนายจริงๆ ต้องมาเจอหน้าคนในครอบครัวนาย ฉันอึดอัดมาก ทำตัวไม่ถูกเลย"เย่ไคหลี่ดึงเธอให้นั่งลง ยิ้มแล้วบอก "ไม่ต้องอยู่บ้านแล้ว ฉันจะพาเธอไปเที่ยวยุโรปเหนือแทน"เวินหรูสวี่ตกใจ "อะไรนะ? ไปยุโรปเหนือเหรอ?"เย่ไคหลี่ "ปิดเทอมตั้งสองเดือน อากาศก็ร้อน ไปหลบร้อนที่เมือง

เย่ไคหลี่เอียงไหล่เข้าไปใกล้เธอ "เราสองคนร่วมมือกันรุมอาสาม ต้องชนะแน่ๆ"จบตาแรก เย่เจียงเป็นฝ่ายชนะตาที่สอง เย่ไคหลี่เป็นเจ้ามือ จังหวะที่กำลังจะบอกปัดว่าไม่เอา เย่เจียงก็ปรายตามองแล้วพูดเสียงเย็น "ถ้าแกกล้าปัดมาให้ฉัน เรื่องที่บาร์แกก็ไปจัดการเองแล้วกัน!"เย่ไคหลี่รีบคว้าไพ่ขึ้นมา ยิ้มกวนๆ "อาสามก็พูดไป อาสามจะมาอยากได้เงินแค่หยิบมือของผมทำไมล่ะครับ?"เย่เจียงไม่พูดอะไร ไม่แม้แต่จะจัดไพ่ เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำตัวราวกับคนละทิ้งกิเลสทางโลกไปแล้วเวินหรูสวี่ตั้งหน้าตั้งตาจัดไพ่อย่างจริงจัง พอจัดเสร็จก็ใช้สองมือกำไพ่ไว้แน่น กลัวว่ามันจะร่วงลงโต๊ะอีกจบตาที่สอง เย่ไคหลี่แพ้ ส่วนเวินหรูสวี่กับเย่เจียงชนะ หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเย่เจียงชนะคนเดียว เพราะไพ่ในมือเวินหรูสวี่แทบไม่ได้ทิ้งลงไปเลยเย่ไคหลี่ควานหาไพ่บนโต๊ะหลังจากเล่นจบ "โจ๊กเกอร์สีแดงล่ะ โจ๊กเกอร์สีแดงทำไมไม่ออกมาเลย?"เวินหรูสวี่แบไพ่ที่เหลือในมือให้ดู "โจ๊กเกอร์สีแดงอยู่ที่ฉันเองแหละ"โจ๊กเกอร์สีดำอยู่ที่เย่เจียง ตอนที่เย่ไคหลี่ทิ้งไพ่ 2 เย่เจียงก็ทิ้งโจ๊กเกอร์สีดำลงมา เธออยู่ฝั่งเดียวกับเย่เจียง จะให้ทิ

ถ้าเปรียบเย่ไคหลี่เป็นลูกหมาป่าที่มีระดับความอันตรายสามดาว เย่เจียงก็คงเป็นจ่าฝูงหมาป่าตัวเต็มวัยที่มีระดับความอันตรายทะลุสิบดาวไปแล้วจากคะแนนเต็มสิบดาวน่ะนะตอนนี้เวินหรูสวี่รู้สึกอยู่อย่างเดียวคือ เสียใจ เสียใจมากๆ! รู้งี้ไม่น่าเลยจริงๆ!เดิมทีที่เธอยอมคบกับเย่ไคหลี่ ก็เพราะไม่อยากให้มีเรื่องยุ่งยากตามมา แต่ตอนนี้กลายเป็นว่า ปัญหาที่ตามมามันหนักหนาสาหัสกว่าการไปล่วงเกินเย่ไคหลี่ซะอีกถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เธอคงไม่ยอมตกลงแต่แรกหรอก!เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่แสนจะดุดันและน่ากลัวตรงหน้า เวินหรูสวี่ต้องฝืนข่มความหวาดกลัวเอาไว้แล้วพูดว่า "คุณเย่ ฉัน... ฉันไม่เข้าใจความหมายของคุณจริงๆ ค่ะ"ไม่ใช่ไม่เข้าใจ แต่ไม่อยากเข้าใจ แล้วก็ไม่กล้าเข้าใจด้วยฝ่ามือใหญ่ของเย่เจียงรัดเอวเธอไว้แน่น ก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธอ เป็นจูบที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ แต่สายตาของเขากลับลึกล้ำราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของเธอ "ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?"เวินหรูสวี่ไม่กล้าตอบว่าไม่เข้าใจอีกแล้ว ขืนตอบว่าไม่เข้าใจ เย่เจียงคงไม่จบแค่จูบแน่ๆเธอดันตัวออกจากอ้อมกอดของเย่เจียง พยายามปรับน้ำเสียงให้เป

เวินหรูสวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะตั้งสติได้ ฝ่ามือใหญ่เรียวยาวก็รวบจับท้ายทอยเธอไว้แน่นแล้วโบราณว่าไว้ ถึงไม่เคยกินเนื้อหมู ก็ต้องเคยเห็นหมูวิ่งบ้างล่ะน่าเวินหรูสวี่ก็เหมือนกัน ในเรื่องระหว่างชายหญิง ถึงเธอจะไม่เคยมีความรัก แต่ความรู้พื้นฐานเธอก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง ก็แหม โตเป็นสาวมหา'ลัยแล้วนะ ถ้าเรื่องทฤษฎีพื้นฐานแค่นี้ยังไม่รู้ล่ะก็ แบบนั้นเขาไม่เรียกว่าใสซื่อหรอก เรียกว่าไร้เดียงสาจนโง่ต่างหากล่ะก็เพราะรู้ทันนี่แหละ ตอนนี้ใบหน้าของเธอถึงได้ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟสุม หน้าแดงแปร๊ดลามไปจนถึงลำคอไฟโทสะปะทุขึ้นมาในชั่วพริบตา พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองทันทีด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เธอจึงทำเรื่องบ้าบิ่นลงไปอย่างหนึ่ง แต่พอทำเสร็จก็ตกใจวิ่งหนีไปยืนพิงหลังติดประตู มองเย่เจียงด้วยความหวาดหวั่นเย่เจียงหัวเราะ ริมฝีปากบางเฉียบและเซ็กซี่ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งดูเย็นชาและร้ายกาจ "จะหลบทำไม?"เวินหรูสวี่เม้มปากแน่นไม่ยอมพูดอะไร ยืนทำหน้ากระวนกระวายอยู่ตรงประตูเหมือนเด็กที่เพิ่งทำความผิดมาเย่เจียงจ้องมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำดำมืด แผ่รังสีคุกคามกดดันขั้นสุดเวินหรูสวี่ที่ถูกจ้องมองด้วยสายต