สั่นสะท้านในอ้อมกอดเขา

เสื้อเชิ้ตสีดำของชายหนุ่มถูกปลดกระดุมออกกว้าง เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีกล้ามเนื้อตึงแน่น และกล้ามหน้าท้องสุดเซ็กซี่ที่มองเห็นรำไร

ภายใต้แสงเงาสลัวชวนวาบหวาม ขายาวของชายหนุ่มก้าวเดินตรงเข้าไปหาเวินหรูสวี่ด้วยท่าทีน่าเกรงขาม

เวินหรูสวี่ตกใจจนถอยหลังกรูด “คุณ... คุณอย่าเข้ามานะ...”

ชายหนุ่มรุกคืบเข้ามาทีละก้าว จนกระทั่งต้อนเวินหรูสวี่ให้ถอยไปจนมุมถึงได้หยุดลง มือใหญ่บีบปลายคางของเธอไว้ สายตาจ้องมองเธออย่างดุดัน "ยังจะหนีอีกไหม?"

เวินหรูสวี่หลุบตาลง พยายามข่มความหวาดกลัวแล้วส่ายหน้า "ไม่... ไม่หนีแล้ว"

ชายหนุ่มบีบคางเรียวเล็ก บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือบดคลึงริมฝีปากของเธออย่างแรง

"เวินหรูสวี่ เลิกคิดที่จะหนีไปจากฉัน ต่อให้เธอตาย ก็ต้องตายบนเตียงของฉันเท่านั้น"

เวินหรูสวี่ถูกคำพูดที่ทั้งไร้ยางอายและเอาแต่ใจของเขากระตุ้นจนแก้มแดงก่ำ ทั้งอายทั้งโกรธ เธอฝืนทนต่อความขยะแขยงแล้วข่มความโกรธเอาไว้

เพราะเธอไม่ทนไม่ได้ ขืนแข็งข้อไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ สู้ทำตัวว่าง่ายหน่อยดีกว่า จะได้เจ็บตัวน้อยลง

เพื่อทำให้ตัวเองดูว่าง่ายขึ้น เธอจึงหลุบตาลง ปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นลงมา

"ร้องไห้ทำไม?" ชายหนุ่มก้มหน้าลง พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุกพล่าน ขบกัดริมฝีปากของเธออย่างแรง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและตึงเครียด "ไม่เต็มใจอยู่กับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เวินหรูสวี่หลับตาแน่นไม่ยอมพูดอะไร ขนตายาวที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาสั่นระริกเบาๆ

"แล้วเธออยากอยู่กับใครล่ะ? อยากอยู่กับใคร? หืม?" ชายหนุ่มบีบแก้มเธอ หางตาแดงเรื่อเล็กน้อย สายตาจ้องมองเธออย่างดุดัน "ลืมตาขึ้นมา มองหน้าฉันพูดออกมา"

"เปล่าค่ะ ไม่ได้อยากอยู่กับใคร" เวินหรูสวี่ลืมตาขึ้นอย่างสั่นเทา มองชายหนุ่มตรงหน้า น้ำเสียงสะอื้นด้วยสายตาที่แหลกสลาย "คุณเย่คะ ฉันไม่ได้อยากอยู่กับใคร ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปได้ไหมคะ?"

เธออ้อนวอนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หวังเพียงให้เขาเกิดความเวทนาขึ้นมาบ้าง

ชายหนุ่มโอบเอวเธอ รวบตัวอุ้มขึ้นด้วยแขนเพียงข้างเดียว กัดลงที่ซอกคอเธออย่างพยายามสะกดกลั้น แล้วเอ่ยน้ำเสียงแหบพร่า "เธอควรจะพูดว่า 'ฉันอยากอยู่กับเย่เจียง' เข้าใจไหม?"

เวินหรูสวี่อดทนแล้วอดทนเล่า เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ฉันอยากอยู่กับเย่เจียง"

ภายใต้แรงกดดันจากออร่าอันทรงพลังของเขา เธอทำได้เพียงยอมจำนน

แววตาของชายหนุ่มเข้มขึ้น เขาอุ้มเธอเดินดุ่มเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว จากนั้นกดร่างเธอลงบนเตียงด้วยความรีบร้อนและดุดัน นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปอย่างแรง "เขาเคยมาถึงตรงนี้ของเธอหรือยัง?"

"อ๊ะ!" เวินหรูสวี่ร้องเสียงหลง

"พี่สวี่!" เสิ่นเนี่ยนเหยา ผู้ช่วยสาวเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "พี่สวี่ เป็นอะไรไปคะ ฝันร้ายเหรอ?"

เวินหรูสวี่สะดุ้งตื่นจากฝัน แววตาตื่นตระหนก หอบหายใจเฮือกใหญ่

แอร์โฮสเตสได้ยินเสียงร้องจึงรีบเดินเข้ามาสอบถาม "คุณผู้หญิงรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ?"

เครื่องบินเพิ่งบินผ่านน่านฟ้าหลิ่งเป่ย สภาพอากาศดูเหมือนจะแห้งแล้งขึ้นมาทันที

เวินหรูสวี่กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก โบกมือปฏิเสธ "ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" จากนั้นหันไปพูดกับเสิ่นเนี่ยนเหยา "พี่ไม่เป็นไร สงสัยเมื่อคืนมัวแต่อดนอนแก้บทเลยพักผ่อนไม่พอ เมื่อกี้ก็เลยฝันร้ายน่ะ"

การแก้บทเป็นเพียงแค่ข้ออ้าง ความเป็นจริงคือพอรู้ว่าวันนี้ต้องมาที่เป่ยเฉิง เมื่อคืนเธอก็เลยนอนไม่หลับทั้งคืนต่างหาก

หลังจากขึ้นเครื่อง กว่าจะข่มตาหลับได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ แต่กลับต้องมาฝันร้ายที่น่ากลัวขนาดนั้น จะเรียกว่าฝันก็คงไม่ถูก เพราะมันคือประสบการณ์ที่เธอเคยเผชิญมาจริงๆ พอสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจก็หลับไม่ลงอีกเลย

เครื่องบินลงจอดที่เป่ยเฉิงในเวลาห้าโมงสามสิบห้านาที ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน แสงระเรื่อที่ขอบฟ้าแดงฉานดั่งเปลวไฟ

ถึงแม้ท้องฟ้าจะสว่างไสวเป็นสีแดงฉาน แต่อากาศในเป่ยเฉิงกลับทั้งหนาวและแห้ง แฝงไปด้วยความเหน็บหนาวที่ชวนให้รู้สึกวังเวง เหมือนกับผู้ชายคนนั้น... คนที่เธอใช้เวลาถึงห้าปีก็ยังลบออกไปจากความทรงจำไม่ได้ ลูกชายคนที่สามของตระกูลเย่ เย่เจียง

ใครหลายคนในเป่ยเฉิงต่างก็หวาดกลัวเย่เจียง เวินหรูสวี่เองก็กลัวเช่นกัน กลัวยิ่งกว่าใคร ด้วยซ้ำ กลัวจนไม่กล้าย่างกรายมาที่เป่ยเฉิงเลยตลอดห้าปีที่ผ่านมา

การมาเป่ยเฉิงในครั้งนี้ของเธอเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ เธอโดนจับมัดมือชกให้ต้องมา ก็เหมือนกับตอนที่ถูกบังคับให้เข้าไปในตึกเล็กอันเข้มงวดที่เขาพักอาศัยอยู่เมื่อแปดปีก่อน และต่อมาก็ถูกบังคับให้พัวพันกับเขามาถึงสามปีเต็ม

เมื่อห้าปีก่อน เธอรับมีดแทนเย่เจียง ต้องแลกมาด้วยชีวิตที่เกือบแหลกสลาย กว่าจะได้อิสรภาพออกมาจากเขาชีวิตเขาได้

วันที่เธอจากมา ก็เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงเช่นกัน ใบต้นหวยร่วงหล่นทั่วทั้งเมือง แสงระเรื่อบนท้องฟ้าแดงฉานดั่งเปลวเพลิง

เย่เจียงยืนอยู่ใต้ต้นหวยที่ใบร่วงหล่นจนหมดต้น แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์สาดส่องผ่านกิ่งก้านที่ไร้ใบลงมาบนตัวเขา ทำให้ร่างกายของเขาดูเหี้ยมโหดและเย็นชาราวกับอาชูร่า

"เวินหรูสวี่ ฉันจะปล่อยเธอไปแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ไปแล้วก็อย่ากลับมาอีก"

"ขอบคุณค่ะคุณเย่ วางใจเถอะ ฉันจะไม่กลับมาอีก ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันเหยียบย่างเข้ามาในเป่ยเฉิงแม้แต่ก้าวเดียว"

แต่เธอกลับผิดคำพูด ผ่านไปห้าปี เธอกลับมาที่เป่ยเฉิงอีกครั้ง

ดังนั้นเมื่อคืนเธอถึงนอนไม่หลับทั้งคืน พอตกกลางวันก็ยังมาฝันร้ายบนเครื่องบินอีก เป็นเพราะเธอหวาดกลัว กลัวว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเย่เจียง กลัวว่าจะถูกเขาควบคุมเอาไว้ในกำมืออีกครั้ง

ความต้องการที่จะควบคุมและครอบครองของผู้ชายคนนั้นมีมากขนาดไหน เธอรู้ดีกว่าใคร เพราะเธอถูกเขาควบคุมด้วยวิธีที่วิปริตมาตั้งสามปี

นอกจากจะไม่อยากถูกเย่เจียงควบคุมแล้ว เธอยิ่งไม่อยากเข้าไปพัวพันระหว่างเย่เจียงกับเย่ไคหลี่ ไม่อยากถูกอาหลานคู่นี้แย่งชิงกันไปมา มันทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่มีศักดิ์ศรีเอาเสียเลย เป็นแค่ของเล่นที่เอาไว้แสดงอำนาจของพวกเขาเท่านั้น

โชคดีที่เธอหนีออกมาจากเย่เจียงได้แล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขาอีก และหลุดพ้นจากอาหลานคู่นั้นมาได้แล้ว

ตอนนั้นหลังจากที่เธอหนีออกจากเป่ยเฉิงก็เดินทางไปต่างประเทศ เพิ่งจะกลับมาเมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว และทำงานเป็นนักเขียนบทในบริษัทผลิตสื่อบันเทิงที่ชื่อว่า 'อี้อวิ๋นมีเดีย' เฉินซูอวิ๋นเพื่อนสมัยมัธยมปลายของเธอเป็นคนแนะนำให้เข้ามาทำงานที่นี่ เฉินซูอวิ๋นเป็นผู้กำกับบริหารของบริษัท จึงพอจะมีปากมีเสียงในบริษัทอยู่บ้าง

แน่นอนว่าต่อให้เฉินซูอวิ๋นไม่ช่วยเหลือ ด้วยความสามารถของเวินหรูสวี่ก็สามารถเข้ามาทำงานที่อี้อวิ๋นมีเดียได้อยู่ดี เพียงแต่การมีเฉินซูอวิ๋นอยู่ด้วย จะทำให้เธออยู่ในบริษัทได้อย่างราบรื่นมากขึ้น ไม่โดนคนอื่นกลั่นแกล้ง ช่วยลดปัญหาจุกจิกกวนใจไปได้เยอะ

เมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว บริษัทของพวกเขาสร้างซีรีส์ฮิตกระแสแรงออกมาเรื่องหนึ่ง ทำให้ชื่อเสียงโด่งดังเป็นพลุแตกในชั่วข้ามคืน มีงานโฆษณาหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย การดึงดูดเม็ดเงินลงทุนจึงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

ช่วงต้นปี บริษัทเตรียมจะสร้างซีรีส์ฟอร์มยักษ์แนวเทพเซียนที่ดัดแปลงจากนิยายดัง การตั้งโปรเจกต์ในช่วงแรกและการวางโครงบทซีรีส์ก็เสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น โชคดีที่ดึงสปอนเซอร์มาได้เร็วมาก เพียงแต่นักลงทุนท่านนั้นเป็นผู้มีอิทธิพลจากเป่ยเฉิง ตอนที่ใกล้จะเซ็นสัญญา ผู้มีอิทธิพลท่านนั้นก็ยื่นคำขาดกะทันหัน ให้นำทีมผู้สร้างหลักหอบแผนงานมาพูดคุยกันต่อหน้าถึงที่เป่ยเฉิง

เวินหรูสวี่ในฐานะนักเขียนบทของบริษัท ก็ย่อมต้องเป็นหนึ่งในทีมผู้สร้างหลัก ตามหลักการแล้วย่อมต้องเดินทางไปเป่ยเฉิงด้วยกัน

ตอนแรกที่เธอได้ยินว่าจะต้องไปเป่ยเฉิง เธอก็ใช้ข้ออ้างเรื่องสุขภาพปฏิเสธไป เฉินซูอวิ๋นไม่ได้คิดอะไรมาก ตอบตกลงอย่างง่ายดาย แล้วบอกให้เธอรอฟังข่าวดีอยู่ที่ไห่เฉิง

ผลปรากฏว่าเมื่อวานพวกเฉินซูอวิ๋นเพิ่งจะถึงเป่ยเฉิง ตอนบ่ายก็โทรมาหาเธอ บอกว่านักลงทุนมองว่าพวกเขาไม่มีความจริงใจ

"ไม่มีความจริงใจตรงไหนกัน?" เวินหรูสวี่เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

เฉินซูอวิ๋นเอ่ย "นายทุนเราเขาบอกว่า หัวหน้านักเขียนบทหลักของเราไม่ยอมมา แบบนี้มันไม่จริงใจ ข้าวยังไม่ทันกินก็กลับไปแล้ว"

เวินหรูสวี่ข่มความกังวลในใจ หยั่งเชิงถามด้วยน้ำเสียงติดตลก "นายทุนของเราครั้งนี้ชื่ออะไรเหรอ เป็นผู้ยิ่งใหญ่คนไหนในแวดวงปักกิ่งล่ะ?"

เฉินซูอวิ๋นตอบกลับมา "นามสกุลต้วน เป็นคุณชายรองตระกูลต้วน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิง"

เวินหรูสวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก "นามสกุลต้วน"

เฉินซูอวิ๋นถาม "เป็นไรไป?"

เวินหรูสวี่ยิ้มรับ "เปล่า ไม่มีอะไร"

ขอแค่ไม่ได้นามสกุลเย่ก็พอ หากเป็นนามสกุลต้วนก็ยิ่งปลอดภัยเข้าไปใหญ่

ต้วนเจิ้งชิง คุณชายรองตระกูลต้วนแห่งหนานเฉิง ไม่ลงรอยกับเย่เจียงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนยังเคยฟาดฟันกันเรื่องแย่งชิงตลาดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่พักหนึ่ง

ในเมื่อซีรีส์เรื่องนี้ต้วนเจิ้งชิงเป็นคนลงทุน ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะบังเอิญไปเจอเย่เจียงแล้ว

หลังจากลงจากเครื่อง เวินหรูสวี่กับเสิ่นเนี่ยนเหยา ผู้ช่วยของเธอ ก็เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโรงแรม

พอถึงโรงแรม เฉินซูอวิ๋นก็หยิบชุดเดรสยาวทรงหางปลาสีฟ้าน้ำทะเลซึ่งเป็นคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงใหม่ล่าสุดของแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่งมาให้ แล้วบอกให้เธอเปลี่ยน

เวินหรูสวี่ไม่เข้าใจเหตุผล "เปลี่ยนชุดทำไมเหรอ?"

เฉินซูอวิ๋นยืนอยู่ด้านหลังเธอ จับเส้นผมที่นุ่มสลวยของเธอขึ้นมาจัดทรงเพื่อดูว่าทำทรงไหนถึงจะสวยที่สุด

"ก็เป็นเพราะเมื่อวานเธอไม่มา ทำให้นายทุนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไง เลยต้องแต่งตัวให้เธอสวยๆ หน่อย ให้คุณชายรองต้วนเห็นหน้าเธอแล้วจะได้อารมณ์ดีขึ้น เดี๋ยวคืนนี้ตอนกินข้าว เธอก็พูดจาหวานๆ หน่อย ดื่มคารวะเขาสักสองสามจอก เหล่าเฝิงบอกแล้วนะว่า งานนี้เราต้องสำเร็จเท่านั้น ห้ามพลาดเด็ดขาด!"

เวินหรูสวี่ยังคงแคลงใจ "เธอแน่ใจนะว่านายทุนคือต้วนเจิ้งชิง"

เฉินซูอวิ๋นตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แน่สิ ฉันเจอประธานต้วนมาสองรอบแล้ว"

เธอเปิดรูปต้วนเจิ้งชิงในโทรศัพท์มือถือ แล้วยื่นให้เวินหรูสวี่ดู "นี่ไง คนนี้แหละต้วนเจิ้งชิง คุณชายรองตระกูลต้วน ผู้กุมอำนาจตัวจริงของต้วนกรุ๊ปในตอนนี้ หล่อใช่ไหมล่ะ?"

เวินหรูสวี่ปรายตามอง พอมั่นใจว่าไม่ใช่เย่เจียง ความกังวลในใจเธอก็เบาบางลงไปบ้าง

แต่เธอก็ยังวางใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ จึงถามย้ำอีกครั้ง "นอกจากต้วนเจิ้งชิงแล้ว ไม่มีคนอื่นอีกใช่ไหม?"

เฉินซูอวิ๋นรู้สึกว่าวันนี้เธอทำตัวแปลกๆ จึงขมวดคิ้วถามกลับไป "ไม่งั้นล่ะ เธอคิดว่าจะมีใครอีก?"