Todos os capítulos de สั่นสะท้านในอ้อมกอดเขา: Capítulo 21 - Capítulo 30

เวินหรูสวี่ไม่ตอบคำถามของเย่ไคหลี่ ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็ผิดไปหมด สู้ไม่พูดเลยยังจะดีกว่าเธอหันหลังวิ่งหนีออกไป ปล่อยสมรภูมิรบที่เต็มไปด้วยควันปืนไว้ให้อาหลานคู่นี้จัดการกันเอง เธอจะไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาดเธอวิ่งออกจากสวนของเย่เจียง มาจนถึงริมทะเลสาบ นั่งลงใต้ต้นหลิวแล้วโทรหาคุณย่า โทรไปสองสายแรกไม่มีคนรับ จนกระทั่งสายที่สามถึงจะมีคนรับสายพอสายติด เธอก็รีบถามด้วยความร้อนรนทันที "คุณย่าคะ คุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ?"คุณย่าหลี่เหวินซิ่วตอบ "สวีสวี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ คุณปู่ของหลานไม่เป็นอะไรแล้ว ครั้งนี้ครอบครัวเราโชคดีมากเลยนะรู้ไหม ผู้อำนวยการโรงพยาบาลบอกว่ามีเศรษฐีใจบุญคนนึงชอบทำบุญอยู่บ่อยๆ แล้ววันนี้ก็บังเอิญมาถึงคิวของพวกเราพอดี เศรษฐีใจบุญคนนั้นออกค่ารักษาพยาบาลที่เหลือให้คุณปู่ทั้งหมดเลย แถมยังย้ายคุณปู่ไปอยู่ห้องพักฟื้นที่ดีกว่าเดิมด้วยนะ"พูดถึงตรงนี้ หลี่เหวินซิ่วก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "เฮ้อ... คราวนี้ก็หมดห่วงกันสักที ตอนแรกพวกเราก็นึกว่าคุณปู่คงจะไม่รอดแล้ว ใครจะไปคิดล่ะว่าจู่ๆ จะมีเศรษฐีใจบุญโผล่มาช่วย ครอบครัวเรานี่โชคดีจริงๆ เลยนะ!"เวินหรูสว

เวินหรูสวี่ถูกเย่เจียงอุ้มกลับมาถึงสวนตึกตะวันตก ก็พบว่าเย่ไคหลี่กลับไปแล้วเธอไม่กล้าถามเย่เจียงว่าเย่ไคหลี่หายไปไหน และก็ไม่มีโอกาสได้ถามด้วยเพราะพอเย่เจียงอุ้มเธอเข้ามาในบ้าน เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไรเลย จับเธอกดลงบนโซฟาแล้วระดมจูบอย่างเร่าร้อนจนกระทั่งเธอจูบตอบจนแทบจะขาดใจ เย่เจียงถึงได้ยอมปล่อย มือข้างหนึ่งบีบเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างประคองท้ายทอยเธอ ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอพลางหอบหายใจหนักหน่วงเวินหรูสวี่เองก็หอบหายใจแรงไม่แพ้กัน เผลอๆ จะหอบหนักกว่าเย่เจียงซะอีกเธอใช้สองมือดันไหล่เขาอย่างแรง "ลุกขึ้นไปเลย ตัวหนักจะตายอยู่แล้ว"ร่างใหญ่โตกำยำของเขากดทับลงมาบนตัวเธอ ทำเอาเธอหายใจแทบไม่ออกเย่เจียงแอ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขึ้น แต่ใบหน้ายังคงซุกอยู่ที่ซอกคอของเธอ ปลายคางคลอเคลียเสียดสีไปมา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ใช้ฉีดน้ำหอมอะไร?"หอมเย้ายวนจนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่เวินหรูสวี่ตัวสั่น น้ำเสียงก็สั่นตามไปด้วย "มะ... ไม่ได้ใช้น้ำหอมค่ะ"เธอไม่มีปัญญาซื้อน้ำหอมแพงๆ หรอก ส่วนน้ำหอมถูกๆ กลิ่นมันก็ฉุนจนแสบจมูก สู้ไม่ใช้ซะยังจะดีกว่าเย่เจียงสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ซ

เวินหรูสวี่ปฏิเสธข้อเสนอของเย่เจียง ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว แต่เธอก็ยังไม่อยากจะยอมจำนนเร็วเกินไปนัก และที่สำคัญที่สุดคือ เธอต้องกลับไปดูอาการของคุณปู่ด้วยตาตัวเองให้แน่ใจก่อนว่าคุณปู่ได้รับการรักษาอย่างดีและมีโอกาสหายขาด เธอถึงจะยอมตอบตกลงถ้าเกิดคุณปู่ไม่ได้รับการรักษาที่ดีพอ หรือรักษาไม่หาย เธอก็จะไม่ยอมรับข้อเสนอของเย่เจียงเด็ดขาดเย่เจียงอ่านความคิดของเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงไม่ได้บังคับฝืนใจอะไร เขาจัดการให้เธอไปพักที่ห้องนอนแขกก่อนนอน เวินหรูสวี่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนใหญ่ ยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆเย่เจียงเปิดประตูออกมา "นอนคนเดียวแล้วกลัวเหรอ?"เวินหรูสวี่ "เปล่าค่ะ ฉันแค่มีเรื่องอยากจะถามคุณหน่อย"เย่เจียงเบี่ยงตัวหลบ "เข้ามาคุยข้างในสิ"เวินหรูสวี่จับขอบประตูไว้แน่น "มะ... ไม่เป็นไรค่ะ คุยตรงนี้ก็ได้ แค่ไม่กี่ประโยคเอง"เย่เจียงขมวดคิ้ว สีหน้าเข้มขึ้น "นี่ฉันดูเป็นพวกหื่นกามหน้ามืดตามัวขนาดนั้นเลยหรือไง?"เวินหรูสวี่เม้มปาก ไม่ยอมตอบเย่เจียงระงับความโกรธ ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร?"เวินหรูสวี่จิกนิ้วลงบนขอบประตูแน่

สำหรับเวินหรูสวี่แล้ว ฤดูร้อนปีนี้เปรียบเสมือนพายุฝนฟ้าคะนองที่กระหน่ำซัดเข้ามาลูกแล้วลูกเล่าเธอไม่รู้เลยว่าพายุลูกต่อไปจะโหมกระหน่ำเข้ามาตอนไหน หวังเพียงแค่ให้มันพัดมาน้อยๆ หน่อยก็พอเธอไม่ชอบวันฝนตกมืดครึ้มแบบนี้เอาซะเลย เพราะในวันที่อากาศเลวร้ายแบบนี้แหละ ที่เธอได้เจอกับเย่เจียง ถูกเขาขังไว้ในกรงทอง ต้องทนรับอารมณ์เกรี้ยวกราดของเขาที่ดูน่ากลัวยิ่งกว่าสภาพอากาศเสียอีกเวินหรูสวี่ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าซีดเซียว หอบหายใจรวยรินอย่างอ่อนแรง"คุณเย่คะ" เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ดูบอบบางน่าสงสาร มือที่สั่นเทาลูบไล้ใบหน้าเขา อ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณใจเย็นๆ ก่อนนะคะ อย่าทำแบบนี้เลยได้ไหมคะ?"ถึงแม้เธอจะไม่รู้เลยว่าเย่เจียงโกรธเรื่องอะไร แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าตอนนี้เขาโมโหมาก เพราะเธอกำลังตกเป็นที่รองรับอารมณ์เกรี้ยวกราดของเขาอยู่นี่ไงแต่คำอ้อนวอนของเธอไร้ผล เย่เจียงยังคงรุกรานเธออย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจพายุลมแรงโหมกระหน่ำ ฝนตกลงมาอย่างหนัก ดอกกุหลาบในสวนถูกพายุพัดกระหน่ำจนกลีบร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นกลางดึก เวินหรูสวี่สะดุ้งตื่นเพราะกระหายน้ำ เธอพยุงตัวลุกขึ้นตั้งใจจะลงไปดื่มน้ำ แต

ตอนแรกเวินหรูสวี่คิดว่าเย่เจียงจะจ้างครูฝึกส่วนตัวมาสอน ไม่ก็ส่งเธอไปเรียนที่สระว่ายน้ำ ที่ไหนได้ เย่เจียงกลับลงมือสอนเธอด้วยตัวเองซะงั้นเธอรู้สึกว่าเย่เจียงไม่ได้อยากจะสอนเธอว่ายน้ำจริงๆ หรอก เขาแค่อ้างเรื่องสอนว่ายน้ำมาบังหน้าเพื่อสนองตัณหาตัวเองต่างหากซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ การเรียนว่ายน้ำหนึ่งชั่วโมงครึ่ง หมดไปกับการทำเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับการว่ายน้ำไปซะสี่สิบนาทีแล้วเรียนว่ายน้ำเสร็จไปหนึ่งคลาส เวินหรูสวี่ถึงกับขาสั่นพั่บๆ ยืนแทบไม่อยู่เย่เจียงอ้างว่าอยากให้เธอผ่อนคลายกล้ามเนื้อ เลยอุ้มเธอไปแช่น้ำพุร้อน แต่ผลปรากฏว่าก็จัดไปอีกสองรอบในบ่อน้ำพุร้อนนั่นแหละเวินหรูสวี่รู้สึกเหมือนร่างกายจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ เธอนอนหมดแรงอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของเย่เจียง ไม่มีแม้แต่แรงจะยกแขนขึ้นมาด้วยซ้ำ มือก็สั่นไปหมดเย่เจียงมองดูท่าทางอ่อนปวกเปียกน่าเอ็นดูของเธอ ลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นลง รู้สึกอยากขึ้นมาอีกแล้วแต่เขาก็รู้ดีว่าเวินหรูสวี่คงรับไม่ไหวแล้ว อย่างน้อยก็ต้องให้เธอพักสักคืนนึงเขายังอารมณ์ค้างอยู่เลย ไฟราคะยังไม่ดับลงง่ายๆเวินหรูสวี่สัมผัสได้ถึงความต้องการอันรุนแรงของเย่