บททั้งหมดของ สั่นสะท้านในอ้อมกอดเขา: บทที่ 1 - บทที่ 10

สถานที่นัดทานอาหารกำหนดไว้ที่โรงแรมจิงตูที่ถนนหย่งอัน ตัวโรงแรมตั้งอยู่ในย่านศูนย์กลางธุรกิจ (CBD) ทางฝั่งตะวันออกของเมืองซึ่งที่ดินมีราคาแพงลิบลิ่วดั่งทองคำ ที่มีชื่อเสียงแห่งเป่ยเฉิง เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาวขนาดใหญ่ในช่วงทศวรรษที่ 80 และ 90 โรงแรมจิงตูเป็นสถานที่ที่บรรดาลูกหลานข้าราชการระดับสูงของเป่ยเฉิงชอบไปมาหาสู่กันมากที่สุด แน่นอนว่าพวกเขามีปัญญาจ่าย คนที่สามารถมาทานอาหารที่นี่ได้ ถ้าไม่ใช่ลูกชายของผู้บัญชาการคนนี้ ก็เป็นลูกสาวของเลขาธิการคนนั้น สรุปก็คือล้วนแต่เป็นคนที่มีหน้ามีตาและมีภูมิหลังทั้งสิ้นนานวันเข้า พวกเขาก็ช่วยยกระดับชื่อเสียงของโรงแรม และโรงแรมก็ช่วยเชิดชูสถานะของพวกเขาให้ดูยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก การจะได้เข้าออกโรงแรมจิงตูหรือไม่ กลายเป็นมาตรฐานในการวัดว่าภูมิหลังของคนคนหนึ่งแข็งแกร่งพอหรือไม่ ลูกหลานที่ไม่สามารถเข้าโรงแรมจิงตูได้ จะไม่นับว่าเป็นลูกหลานแวดวงปักกิ่งอย่างแท้จริงปัจจุบันค่านิยมแบบนั้นไม่มีแล้ว นอกจากลูกหลานข้าราชการระดับสูงในแวดวงปักกิ่ง ขอเพียงแค่มีเงิน ใครก็สามารถเข้าไปหาความสำราญได้ทั้งนั้นเมื่อก่อนต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะเข้าได้ ยังต้องมีหน้ามีตา

"นี่ ห้ามเรียกฉันว่าหมูน้อยนะ น่าเกลียดจะตาย!" หญิงสาวที่ถูกชายหนุ่มกอดรัดไว้ในอ้อมแขนดิ้นขลุกขลักอย่างขัดขืนท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของชายหนุ่มรัดเอวเธอไว้แน่น ปลายคางคลอเคลียถูไถไปตามลำคอระหง "หมูน้อยเพราะจะตายไป ฉันชอบ"น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนซอกคอ ทำเอาเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัวฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มบีบเค้นเนื้อนุ่มนิ่มบริเวณเอวของเธอ นวดเฟ้นจนร่างของเธออ่อนระทวยกลายเป็นแอ่ง อาศัยเพียงท่อนแขนของเขาช่วยพยุงร่างที่กำลังหอบหายใจรวยริน ปล่อยให้เขาบีบเค้นลูบคลำตามอำเภอใจ ปล่อยให้เขาปรนเปรอจนตัวเองก็ทรมานแทบจะระเบิดออกมา ถึงได้ยอมหยุดเวินหรูสวี่ที่กำลังถูกชายหนุ่มกอดรัดและลูบคลำอยู่นั้น เพิ่งจะผ่านพ้นวันเกิดอายุครบสิบเก้าปีมาหมาดๆ เธอกำลังอยู่ในช่วงปลายของวัยรุ่น ร่างกายเจริญเติบโตเต็มที่ ด้วยสรีระที่กำลังพัฒนาทำให้ปีนี้เธอมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาเยอะมาก ร่างกายอวบอั๋นมีน้ำมีนวล จับตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปหมดเวินหรูสวี่มักจะรู้สึกกังวลกับเรื่องนี้อยู่บ่อยๆ แต่เย่เจียงกลับชอบมันมาก เขาหลงรักร่างกายที่นุ่มนิ่มของเธอเข้าอย่างจัง จนเวินหรูสวี่ม

พอวางสายปุ๊บ สีหน้าของเย่ไคหลี่ก็ดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ราวกับกำลังจะเกิดเรื่องคอขาดบาดตายระดับชาติเวินหรูสวี่ที่เดิมทีก็เกร็งอยู่แล้ว พอเห็นแบบนี้ยิ่งเกร็งหนักเข้าไปใหญ่ ร่างกายแข็งทื่อ สองมือแอบเช็ดเหงื่อกับขากางเกงตัวเอง ก่อนจะกระซิบถาม "รุ่นพี่ ญาติผู้ใหญ่ที่บ้านนายกลับมาเหรอ?"เย่ไคหลี่จุดบุหรี่สูบ ใบหน้าหล่อร้ายพ่นควันออกมาก่อนจะตอบ "อาสามฉันกลับมาแล้ว"เวินหรูสวี่หันไปมองตึกที่อยู่หลังต้นฮวายด้วยความหวาดหวั่น "ฉันว่า... นายไปส่งฉันกลับมหา'ลัยเถอะนะ"เย่ไคหลี่เอื้อมมือมาขยี้ผมเธอเบาๆ ปลอบใจ "ไม่ต้องกลัวน่า ฉันอายุยี่สิบแล้วนะ มีแฟนสักคนมันเรื่องปกติ ต่อให้พามาบ้าน อาสามก็ไม่เข้ามายุ่งหรอก"เวินหรูสวี่ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "อาสามของนายดุมากเลยเหรอ?"เย่ไคหลี่แค่นยิ้ม "จะบอกว่าดุก็ไม่เชิงหรอก แกไม่เคยมาจู้จี้จุกจิกอะไรกับพวกหลานๆ อย่างเราอยู่แล้ว แค่นิสัยแกเย็นชามาก แล้วอารมณ์ก็ร้ายสุดๆ ตอนแกไปประจำการที่ชายแดน แกเคยบุกเดี่ยวฝ่าวงล้อมไปฆ่าทหารต่างชาติได้ตั้งครึ่งกองร้อย แถมตอนหลังยังไปช่วยตำรวจปราบปรามยาเสพติด ทลายแก๊งค้ายาข้ามชาติรายใหญ่ทางใต้ได้อีก เพราะผ่านเรื่องพวกนี้มา

หลังจากพายุฝนผ่านพ้นไป ต้นไม้ใบหญ้าในสวนก็ส่งกลิ่นหอมสดชื่นตามธรรมชาติออกมา กบในสระน้ำพากันกระโดดขึ้นฝั่งส่งเสียงร้องอ๊บๆ แมลงในพงหญ้าก็พากันคลานออกมาส่งเสียงร้องอย่างเริงร่า ค่ำคืนอันแสนสงบเงียบนี้กำลังบรรเลงบทเพลงซิมโฟนีแห่งธรรมชาติเวินหรูสวี่นอนอยู่บนเตียง สูดดมกลิ่นหอมสดชื่นของต้นไม้ ฟังเสียงแมลงร้องอันไพเราะ จิตใจที่ตึงเครียดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงและสงบลงในที่สุดจังหวะที่เธอกำลังจะเคลิ้มหลับ เสียงของเย่ไคหลี่ก็ดังมาจากนอกประตู "สวีสวี่ หลับหรือยัง?"อารมณ์ที่เพิ่งจะสงบลงได้ของเวินหรูสวี่กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ร่างกายแข็งเกร็ง เธอไม่ยอมปริปากตอบ แกล้งทำเป็นหลับไปแล้วประตูถูกผลักออก เย่ไคหลี่เดินเข้ามาในห้องเวินหรูสวี่หลับตาปี๋ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติที่สุดเย่ไคหลี่ล้มตัวลงนอนข้างๆ เธอ กอดเธอไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วเดินออกไป พร้อมกับปิดประตูให้เรียบร้อยเวินหรูสวี่ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าถ้าเย่ไคหลี่ดึงดันจะล่วงเกินเธอ เธอจะโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่ไปเลย โชคดีที่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น ไม่อย่างนั้นถ้ามีเรื่องมีราวขึ้นมาจริงๆ มันก็ไม่เป็นผลดีกับเธ

ความคิดอันบ้าบิ่นแล่นเข้ามาในหัวของเวินหรูสวี่ หรือว่าเย่เจียงไม่ได้ตั้งใจจะกลั่นแกล้งเธอ แต่เขากำลังมีความคิดอกุศลกับเธออยู่จริงๆ แต่เพียงไม่นานเธอก็ปัดความคิดบ้าๆ นั้นทิ้งไปเย่เจียงเป็นใคร?เขาคือภูเขาลูกใหญ่ที่แม้แต่เย่ไคหลี่ยังต้องแหงนหน้ามองเลยนะ ขนาดเย่ไคหลี่ยังเป็นถึงเดือนมหา'ลัย เป็นจุดสนใจของคนทั้งโรงเรียน แล้วคนระดับบิ๊กเบิ้มที่ใครๆ ต่างก็ยำเกรงอย่างเย่เจียง จะมาสนใจนักศึกษาธรรมดาๆ อย่างเธอได้ยังไง?ถึงแม้เธอจะปฏิเสธข้อสันนิษฐานของตัวเองไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่กล้าประมาท ต่อให้มีความเป็นไปได้แค่หนึ่งในหมื่น เธอก็ต้องระวังตัวให้ถึงที่สุด ต้องเตรียมพร้อมรับมืออยู่ตลอดเวลาดังนั้นตลอดทั้งช่วงเช้า เธอจึงอยู่ในภาวะตึงเครียดสุดๆ พอเย่เจียงโผล่หน้ามาปุ๊บ เธอก็จะหาข้ออ้างหลบหน้าปั๊บ ไม่ทำทีเป็นไปดูแมว ก็อ้างว่าไปดื่มน้ำ หรือไม่ก็แอบไปหลบในห้องน้ำทำเป็นเข้าห้องน้ำ ตลอดทั้งเช้าเธอเอาแต่หวาดระแวงเหมือนกระต่ายน้อยที่หลงเข้ามาในถ้ำหมาป่า สะดุ้งตกใจอยู่ตลอดเวลาจนแทบจะเป็นโรคหัวใจตายอยู่แล้วเวินหรูสวี่หลบหน้าเย่เจียงมาได้ครึ่งค่อนวัน จนกระทั่งถึงตอนเที่ยง เธอก็หมดทางหนี เพราะถึงเวลาอาหา