All Chapters of บอดี้การ์ดของคุณหนู: Chapter 31 - Chapter 40

โลแกนปลอบประโลม คิมหันต์สะบัดใบหน้าไปมา เม้มปากแน่น ตอนนี้ในสติรับรู้แค่ว่าดุ้นเนื้อของเขากำลังอัดเข้ามาในรูทวารอย่างเมามันครั้งนี้โลแกนช่างดิบเถื่อนดุดัน หากก็ทำให้คิมหันต์รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ความเสียวซ่านทำให้เลือดในกายของบอดี้การ์ดกับซุปตาร์หนุ่มเต้นรับกันระรัว “อูย… ดีจังครับ... เสียวเหลือเกินโลแกน”คุณหนูเริ่มคราง“มันส์ใช่ไหมครับ”“ใช่… มันส์มาก”ริมฝีปากของคิมหันต์ห่อรัดเป็นวง กรามขบกันเป็นสันนูนคุณหนูซี้ดปาก ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ รับความรู้สึกตึงเต็ม คับแน่นของแก่นกายที่เสียดครูดเข้ามาภายใน อัดลงมาพร้อมกับน้ำหนักจากร่างกายอันใหญ่โตของบอดี้การ์ดหนุ่มที่โก่งเอวกระเด้ารุนแรงเสียงดังพลั่บๆ จัดหนักจนคิมหันต์ร้องครางคล้ายจะขาดใจเสียให้ได้ “วิเศษเหลือเกิน… อู้ว… รูเสียวของคุณหนูรัดผมแน่นเหลือเกิน”แก่นกายของโลแกนปวดหน่วงไปทั้งดุ้น รูสวาทน้อยๆ ของคิมหันต์ขมิบรัดน้องชายของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นับจากวินาทีแรก ที่เนื้อกับเนื้อสอดใส่เป็นหนึ่งเดียวกัน“อูย… ฉันจะถึงแล้ว... โลแกน… ดะ… ได้โปรดกระแทกแรงๆ อ่า… ซี้ด”สองแขนของซุปตาร์ โอบลอบลำคอบึนหนาของบอดี้กา

ถึงกับต้องแอบมาเอากับผู้ชายที่ชายหาด คุณทรยศต่อความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ คุณใจร้ายมาก… คุณทำร้ายจิตใจผมอย่างเลือดเย็น ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณร้ายจิตใจผมอีกแล้ว และผมจะไม่ยอมให้ผู้ชายอื่นแย่งคุณไปจากผม จากนี้ไปคุณจะต้องเป็นของผมเพียงคนเดียว... ตลอดไป... เราจะไปอยู่ด้วยกันบนสวรรค์... สุดที่รักของผม’“ต้องเป็นไอ้โรคจิตที่ส่งข้อความมาให้คุณหนูทุกวันแน่ๆ... และมันทำให้เรารู้ว่าไอ้โรคจิตคนนี้อยู่บนเกาะนี้ บางทีมันอาจจะพักอยู่ที่รีสอร์ตเดียวกับเรา ผมคิดว่ามันติดตามคุณหนูมาตลอด”โลแกนกล่าว“โห… น่ากลัวจัง”คิมหันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล“ผมอยู่ทั้งคน... คุณหนูไม่ต้องกลัวนะครับ”โลแกนบอกด้วยความเชื่อมั่น ซุปตาร์หนุ่มโผเข้ากอดร่างกำยำแนบแน่น การมีโลแกนอยู่ใกล้ๆ ช่วยให้คิมหันต์รู้สึกอุ่นใจขึ้นมากในเวลาต่อมาเสร็จจากใช้เวลาอาบน้ำครู่ใหญ่ๆ คิมหันต์คว้าขวดไวน์ในตู้เย็นขึ้นมาเปิดดื่มแล้วเดินตรงไปที่ประตู ทำท่าว่าจะออกไปจากห้อง“คุณหนู... จะไปไหนครับ”บอดี้การ์ดหนุ่มรีบถาม ทำให้ซุปตาร์ที่กำลังจะก้าวออกไปจากห้องชะงักเล็กน้อย“ฉันอยากนั่งรับลมเย็นๆ ข้างนอกสักครู่... ขออนุญาตนะครับคุณบอดี้การ์

ตำรวจถามหนุ่มโรคจิตถึงสาเหตุและแรงจูงใจที่ต้องลงมือลั่นกระสุนสังหารคิมหันต์ ได้ความว่าสาเหตุที่ลงมือก็เพราะโกรธแค้นคิมหันต์ ‘ผมรักคิมหันต์มาก... แต่เขาทรยศผมด้วยการมีอะไรกับคนอื่น... ผมเห็นกับตาก็เลยทนไม่ได้’ วันนั้นติ่งสติเพี้ยนคนนี้ตามไปเห็นฉากรักสุดเร่าร้อนระหว่างคิมหันต์กับโลแกนที่หลังโขดหินริมชายหาด ด้วยความโกรธจัดจึงวิ่งกลับมาเอาปืนที่ซ่อนไว้ในห้องแล้วตามมายังห้องพักของคิมหันต์ หมายยิงสังหารให้ตาย แต่ก็ผิดแผน เพราะว่าโลแกนพุ่งเข้ามาเอาตัวรับกระสุนแทน ระหว่างที่บอดี้การ์ดหนุ่มเข้ารับการรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล คิมหันต์ยอมทิ้งงานทุกอย่าง เพื่อมาดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ทำให้นักข่าวสายบันเทิงเริ่มจับตาและขุดคุ้ยถึงความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่าง ‘ซุปตาร์หนุ่ม’ กับ ‘บอดี้การ์ด’ สุดหล่อล่ำคนนี้ “คุณหนูเห็นข่าวแล้วใช่ไหมครับ” โลแกนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ขณะที่ยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ไหล่ข้างขวาของเขามีผ้าพันแผลสีขาวพันเอาไว้ ตอนนี้โลแกนปลอดภัยแล้ว เพราะว่ากระสุนไม่โดนจุดสำคัญ เรื่องที่โลแกนถามออกมานั้น คิมหันต์รู้แล้ว หากก็แกล้งหยิ

“ลูกพ่อก็ต้องดำแบบนี้แหละ… สำเนาไม่ผิดเพี้ยน ไม่ผิดพันธุกรรม ถ้าขืนออกมาขาวจั๊วะละก็มีหวังแม่เอ็งโดนชาวบ้านนินทาว่าคบชู้อย่างแน่นอน”พ่อพูดแล้วก็หัวเราะชอบใจแต่ผมไม่ขำด้วย นึกในใจว่าพ่อเป็นผู้ชายก็พูดได้ เหมือนลืมไปว่าผมอยู่ในประเทศที่ผู้คนให้ค่าของความ ‘ขาว’กับความ ‘ดำ’ แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง“ดำดีสีไม่ตกนี่แหละลูกชายพ่อ… เอ๊ะ หรือว่าลูกสาววะ”พ่อพูดอย่างมีอารมณ์ขัน ทุกครั้งที่ได้ยินผมบ่นถึงปมด้อยเรื่องผิวพรรณของตัวเอง เพราะพ่อเป็นผู้ชายผิวเข้ม พ่อดำ… แต่ก็หล่อคมสมชายชาตรี นอกจากสีผิวผมก็ยังได้ความคมขำมาจากพ่อนี่แหละ “ถามอะไรหน่อยนะแม่”ผมเลียบๆ เคียงๆ เข้าไปใกล้มารดา เอามือเท้าคางทำสุ้มเสียงอยากรู้จนพ่อหันมาย่นหน้าผากสงสัยว่าผมจะถามอะไรแม่“เออ ถามมา… เอ็งอยากรู้อะไร… ”แม่ตอบโดยไม่ได้หันมามองหน้าผม ในมือกำลังหั่นยอดผักบุ้ง ตั้งใจจะทำแกงส้มของโปรดของพ่อ ซึ่งเจ้าตัวอุตส่าห์ออกไปซื้อปลาช่อนในตลาดนัดมาตั้งแต่เช้า รอเอาไว้ให้แม่โขลกน้ำแกงส้มในตอนเย็น“ทำไมแม่ชอบพ่อล่ะ… พ่อตัวดำปี๋ แม่ไม่ชอบผู้ชายขาวๆ หรอกหรือ?”คำถามที่ผมถามแม่ ทำเอาพ่อสะดุ้งโหยง คงนึกอยากถีบผมขึ้นมาตงิดๆแม่ไม่ตอบ แต

ผมส่ายหน้าพรืดบอกป้าแช่ม แม้ว่าผู้หญิงหลายคนนิยมชมชอบชาวต่างชาติก็จริง คนในหมู่บ้านที่ได้ผัวฝรั่งก็มีให้เห็นเป็นตัวอย่าง แต่สำหรับผมกลับไม่ชอบฝรั่งเอาเสียเลย รู้สึกพิกลกับผิวขาวๆ ของชาวต่างชาติ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าผมมีปมด้อยเรื่องความ ‘ดำ’ กระมังบอกตรงๆ ว่าสเปคผมไม่ใช่ฝรั่งเลยสักนิด บอกก็ได้… ความจริงผมแอบกรี๊ดพวกโอปป้าเกาหลีด้วยซ้ำ ประเภทตัวเล็กๆ น่ารัก หน้าขาว ปากแดง กันคิ้ว เขียนขอบตา บางคนหน้าสวยจิ้มลิ้มยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก“ผิวดำ… หน้าตาคมขำแบบเอ็งนี้แหละฝรั่งชอบกันนัก”คราวนี้เป็นคำพูดของคนใกล้ตัว ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก แม่บังเกิดเกล้าของผมเอง“ในสายตาของแม่… ผมดำมากมั้ย”ผมถามเป็นจริงเป็นจังในวันหนึ่ง ขณะกำลังกินข้าวร่วมโต๊ะกันพร้อมหน้าสามคนพ่อแม่ลูก ได้ยินพ่อนั่งซดน้ำแกงส้มเสียงดังซ่วดๆ อย่างเอร็ดอร่อย ผมถามแล้วก็ประสานมือไว้ใต้คาง นิ้วก้อยกระดก รอฟังว่าแม่จะตอบยังไง“ถึงจะดำ แต่เอ็งก็ไม่ได้กระดำกระด่างสักหน่อย… เอ็งคมขำ โบราณเค้าเรียกว่า ‘ผิวสีน้ำผึ้งแก่ไฟ’”เอิ่ม… คำพูดของแม่ทำเอาผมงง คำนี้ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ“น้ำผึ้งแก่ไฟมันเป็นยังไงครับแม่?”ถามพล