All Chapters of หลงกลรักพี่ว้ากโคตรเลว: Chapter 61 - Chapter 70

บรึ้น บรึ้น~ เสียงท่อรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ดังก้องลานจอดรถ ยังไม่ทันที่เธอจะเกาะเขาดีมือเล็กก็โดนดึงไปประสานอยู่หน้าท้องเขา แล้วออกรถไปอย่างรีบร้อนทว่าทางที่ไปไม่ใช่เส้นทางกลับบ้านเธออย่างเช่นทุกครั้ง“พี่จะไปไหนคะ” “ไปเอานิสัยแรด ๆ ออก” เสียงหนาตะคอกตอบแข่งกับเสียงลม ขนาดไม่ได้เห็นหน้ายังรู้สึกว่าเขาน่ากลัว ไม่รู้ไปกินรังต่อรังแตนจากที่ไหนมาถึงดูโกรธจัดขนาดนี้บิ๊กไบค์จอดใต้คอนโดหรูแห่งหนึ่ง อาร์ทโดดลงจากรถก่อนจะแบกคนตัวเล็กที่ยังลงไม่ได้ขึ้นบ่าเข้าคอนโดท่ามกลางสายตาของผู้รักษาความปลอดภัยทว่าเขาในตอนนี้ไม่ได้สนใจจะบอกอะไรทั้งสิ้น หิ้วเด็กสาวเข้าลิฟต์ไปอย่างรวดเร็วปัง ! เมื่อประตูถูกเท้าดันปิดลง ร่างแบบบางก็ถูกวางลงเช่นเดียวกันก่อนที่คนพี่จะเร่งรีบถอดหมวกกันน็อกให้เธอเพราะมีคำถามมากมายที่ต้องคุยกัน มือหนายกขึ้นค้ำเอวพลางผ่อนลมหายใจพยายามพาตัวเองเข้าสู่โหมดปกติให้ได้มากที่สุด แต่เหมือนคนสุขุมอย่างเช่นเขาจะมีเวลาที่ฟิวส์ขาดอยู่เหมือนกัน“ว่ามา ทำไมอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง” “แซนด์ไปกับเพื่อน แต่เพื่อนกลับแล้ว” ใบหน้าจิ้มลิ้มใสซื่อแสดงออกถึงความหวาดกลัวเล็กน้อยแต่ทว่าไม่มีความรู้สึกผิดอย

Art Talk ;ในที่สุดความอดทนผมก็ขาดสะบั้น เอาจริง ๆ มันไม่เคยมีตั้งแต่แรกนั่นแหละ ผมก็เป็นผู้ชายนะ มีผู้หญิงมาอ่อยขนาดนั้นใครจะไม่เอาวะ ไม่เน้ดตั้งแต่เอานมมาถูหลังผมก็ดีเท่าไหร่แล้วเพียงแต่ผมอยากพิสูจน์อะไรหลาย ๆ อย่าง ผมไม่รู้เลยว่าเพื่อนจะยินดีไหม จะแตกหักกันไปเลยหรือเปล่าถ้าผมเอากับน้องมัน นี่จึงเป็นเหตุผลให้ผมต้องอดทนรอจนถึงวันนี้ความจริงที่สองที่ผมจะบอกก็คือ ผมชอบยัยเด็กนี่ตั้งแต่แรกเจอและไม่ใช่ตอนไปรับเธอครั้งนั้นด้วย ต้องย้อนกลับไปสามปีที่แล้ว ตอนที่เธอมาส่งไอ้เซนต์และได้เจอกัน แต่ตอนนั้นเจอแค่ผ่าน ๆ ด้วยความที่เข้าหอใหม่ ผมก็ง่วนอยู่แต่เรื่องของผม และเธอเองก็ยังเด็กมากขนาดเจอแค่ผ่าน ๆ ผมยังตกหลุมรักเธอตั้งแต่ตอนนั้นเลย..หลังจากที่เธอกลับไปผมก็ค้นไอจีเพื่อนอย่างหนักเพื่อหาช่องทางติดตาม แน่นอนว่าผมเห็น แต่ข่าวร้ายคือเธอกำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศชั่วคราว ด้วยระยะทางขนาดนั้นผมจึงไม่แสดงตัวใด ๆ ให้เธอรู้ ที่บอกว่าไม่แสดงตัวก็เพราะผมสมัครยูสเซอร์ลับเฉพาะที่ติดตามเธอคนเดียวและไม่อนุญาตให้ใครติดตามแม้กระทั่งแอ็กเคานต์จริงผมก็ด้วยแต่ผ่านไปไม่ถึงปีเวลาแห่งความสุขของการเป็นสตอล์กเกอ

อาร์ทรีบมาบ้านเพื่อนสนิทตั้งแต่เช้าตรู่ จนคนที่นั่งจิบกาแฟอยู่แปลกใจที่เห็นเพื่อนในเวลานี้ เพราะมันควรจะอยู่ที่ร้านอาหารหรือเปล่า“มาหากู ?” “แซนด์ตื่นยัง” “อ๋อ.. ยัง เดี๋ยวให้แคร์ไปปลุกให้” เจ้าของบ้านเตรียมลุกเพื่อไปไหว้วานแฟนสาว ทว่าอีกคนกลับเดินนำขึ้นชั้นสองไปก่อนแล้ว“ห้องน้องกูไอ้ควายอาร์ท” “มึงจะให้กูบอกไหมล่ะว่าน้องมึงมีปานตรงไหนบ้าง” “เดี๋ยวได้แดกตีนก่อนได้เมีย” อาร์ทไม่รีรอฟังคำด่าเคาะประตูเจ้าหล่อนสองสามครั้งเมื่อเห็นว่าไม่มีสัญญาณตอบรับจึงเปิดเข้าไปแบบไร้มารยาท แต่ใครจะสนเพราะทุกส่วนของร่างกายเธอเขาเองก็เห็นมันมาหมดแล้ว“แซนดี้” “อื้อ~ พ.. พี่อาร์ท !” เจ้าหล่อนเบิกตาโตเต็มดวงตาปรับโฟกัสว่าคนบุกรุกคือใคร มือน้อยรีบรั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างทั้งหมดเหลือแค่หน้าผากที่ให้เขาเห็น“พี่มาทำไมแต่เช้า” “พี่หยุด จะไปเที่ยวไหม” “มาง้อ ?” “แล้วแต่จะคิด” คนร่างโตนั่งลงริมเตียงค่อย ๆ ดึงผ้าห่มของเจ้าหล่อนออกจนเผยให้เห็นใบหน้าขาวใสได้เต็มตา“ไม่ไปค่ะ มีนัดกับเพื่อน” “พูดเองนะ” “ล้อเล่น” เธอลุกวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ยังไม่ลืมหยิบมือถือมาแจ้งข่าวให้เพื่อนสนิททั้งสองของตนได

ผ่านไปวันแล้ววันเล่าจนเข้าสู่วันที่สามที่เธอคนนั้นเงียบหายไปจากสายตาเขา ข้อความที่เคยทักมากวนเช้ากลางวันเย็นหลังอาหารก็ไม่มี ไม่ต้องพูดไปถึงมาหาที่ร้านเพราะตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่มาหาเขาอีกเลย“วันนั้นที่แซนด์มา แซนด์เป็นอะไรไหม” “ป.. เปล่า ๆ นะคะ น้องน่าจะรีบไปที่อื่น” เสียงสั่นเครือของลูกจ้างทำให้อาร์ทรู้ว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้นเป็นแน่ และเขาคิดว่ามันน่าจะเกิดจากคนตรงหน้านี่แหละ“จะตอบเองหรือให้พี่ดูกล้อง” “พี่อาร์ท..” “ตอบ !” “ตอบไปสิวะอีแต้ว มึงทำอะไรไว้บ้าง !” แม้จะเป็นญาติห่าง ๆ แต่ป้าสาก็ไม่ได้เห็นดีเห็นงามเรื่องที่แต้วทำไป อีกอย่างเธอไม่อยากให้กระทบกับการทำงานของเธอด้วยจึงไม่ได้ปกป้องหลานสาวที่มีพฤติกรรมไม่ดีคนนี้“แต้วพูดไม่ค่อยดีกับน้อง.. แต่แต้วไม่ได้ตั้งใจนะคะพี่อาร์ท แต้วขอโทษค่ะ ต่อไปจะไม่ทำอีก” “ไม่ได้ตั้งใจยังไงวะ บอกว่าพี่อาร์ทเป็นผัวตัวเอง” พนักงานอีกคนแทรกขึ้น เพราะพฤติกรรมชอบทำตัวเหนือคนอื่นเหมือนว่าตัวเองเป็นเจ้าของร้านทำให้ไม่มีใครชอบเธอสักเท่าไหร่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะช่วยปกปิดความผิดช่วย“ฮื่อ ! นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะแต้ว แล้วพี่ก็เคยเตือนไปแล้ว ค่าจ้างพ

ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินนานพอสมควรกว่าคนตัวเล็กจะถูกเข็นออกจากห้องไปที่ห้องพักฟื้น ร่างกายของเธอแดงก่ำมีผื่นขึ้น หน้าเรียวสวยบัดนี้บวมแทบจำเค้าโครงเดิมไม่ได้ธนพิพัฒน์นั่งลงข้างเตียงเด็กสาว เขาไม่เคยรู้สึกว่าใจมันจะแหลกลาญขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเห็นเธอเจ็บเพราะตัวเองมันยิ่งเหมือนว่าเขาจะตายเอาให้ได้ เจ็บปวดคล้ายมีคนกอบกุมหัวใจและคอยบีบมันแรง ๆ อยู่ตลอดเวลา“อย่าทำร้ายตัวเองเพราะพี่อีกได้ไหม พี่ขอร้อง”มือหนากุมมือบางไว้หลวม ๆ พลางเอ่ยร้องขอในสิ่งที่ตนไม่เคยพูด น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลมาทั้งชีวิตเริ่มคลอเบ้าและเกือบจะเอ่อล้นออกจากกระบอกตา“เดี๋ยวพี่มานะคะ”เขาสูดลมหายใจหนัก ๆ เข้าปอดสกัดกั้นน้ำใสที่กำลังจะไหล ฝ่ามือเอื้อมลูบหัวคนหลับแผ่วเบาก่อนจะรีบเดินออกจากห้องพักฟื้นไปร้านสะดวกซื้อในโรงพยาบาลกะละมังใส่น้ำอุณหภูมิห้องวางที่โต๊ะข้างเตียง ผ้าขาวนุ่มละเมียดละไมเช็ดตัวให้คนน้องอย่าเบามือกลัวว่าเธอจะเจ็บ สายตาเฉี่ยวคมสลดทุกครั้งที่ได้เห็นผื่นเป็นปื้นใหญ่มันเป็นตุ่มนูนแดงและคาดว่าจะคันมากผ่านไปหลายชั่วโมงที่เขายังไม่ได้นอนและเธอเองก็ยังไม่ตื่น จนชายหนุ่มต้องเดินไปถามพยาบาลครั