Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“เฮียรักเมษนะ”ซาร์นโอบกอดคนที่ตนรักไว้ในอ้อมแขน จมูกโด่งกดลงหน้าผากบางของคนหลับซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่อย่างนั้นไม่ต่างจากประโยคบอกรักที่เปล่งออกมานับครั้งไม่ถ้วน แม้จะช้าไปบ้างแต่ยังโชคดีที่เขามีโอกาศได้บอกกับเธอย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน“เพื่อนใหม่ของเราค่ะ เมษา หารปรีชา ครูฝากดูแลเพื่อนด้วยนะคะ”คุณครูที่ปรึกษาแนะนำหญิงสาวที่เข้ามาใหม่หลังเปิดเรียนได้หนึ่งสัปดาห์ เธอผู้นี้มาจากบ้านเด็กกำพร้ามีรัก แต่เพราะเจ้าหล่อนตั้งใจเรียน และเรียนเก่งมากทำให้ได้ทุนอุปถัมภ์เป็นคนแรกของโรงเรียนที่ฟรีค่าใช้จ่ายทุกอย่าง รวมถึงมีเงินเดือนให้เธอด้วย“ก็แค่เด็กทุนปะ ชิ”ยังไม่ทันที่เธอจะได้นั่ง เก้าอี้ที่ครูจัดไว้ให้ก็โดนเพื่อนในห้องถีบกระเด็นไปไกล เจ้าหล่อนที่ไม่เคยเห็นสังคมแบบนี้มาก่อนได้แต่ยืนแข็งทื่อไม่กล้าตอบโต้มือน้อยกำสายกระเป๋าเป้แน่นในตากลมโตเริ่มแดงก่ำเหมือนจะปล่อยหยาดน้ำใสออกมาเอาให้ได้“ขอเก้าอี้เราคืนเถอะนะ”“อยากได้ก็ไปเอาเอง ติดนิสัยขี้ขอขนาดนี้ เป็นขอทานเหรอจ๊ะ”พลั่ก ! เก้าอี้ถูกถีบอีกรอบโดยเพื่อนอีกคน หลังจากนั้นก็ถูกถีบต่อกันเป็นทอด ๆ ไปไกลจนเกือบจะพ้นห้อง“เฮ้ย ! เล่นเหี้ยอะไรกันวะ !”คน

ปัจจุบันเมษาปรือตามองโทรศัพท์ที่แจ้งเตือนเข้ารัว ๆ ทั้งจากของเธอและเขา เจ้าหล่อนพยายามยืดตัวไปหยิบมันมาดูเผื่อว่าจะมีเรื่องเร่งด่วนไข่มุก : บอสอยู่กับเมไหมไข่มุก : บอสต้องไปงานเปิดตัวสินค้าตอนห้าโมงเย็นไข่มุก : ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้วเหมือนว่าไม่ได้มีธุระกับเธอเป็นคนที่นอนอยู่ข้างเธอต่างหาก เมษาตอบกลับเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกังวลก่อนจะเคลื่อนย้ายร่างกายที่ระบมทุกส่วนอย่างเชื่องช้ากลับมาที่เดิม“ซาร์น ซาร์น ! พี่มุกตามแล้ว”“อื้อ เดี๋ยวไป”เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดแนบอกก่อนจะเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง เมษามองคนหลับด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอกับเขาตอนนี้ถือว่าเป็นอะไรกัน ยังเป็นเพื่อนต่อกันได้ไหมแล้วจะสนิทใจกันเหมือนเดิมหรือเปล่าสิบนาทีต่อมาผู้บริหารสูงสุดของ KV Group ก็ต้องละอ้อมกอดจากคนตัวเล็กของเขา เวลาตอนนี้ถือว่าสายมากแล้วเพราะต้องเตรียมตัวก่อนไปอีก“ซาร์น~”“ครับ”ชายหนุ่มหันตามเสียงเรียก ใบหน้าสวยที่มีแต่ความกังวลนั้นชวนให้เขาไม่สบายใจรู้สึกวูบวาบตากระตุกคล้ายจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น“ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่ไหม”“จะเอางั้น ?”เสียงทุ้มยกขึ้นสูงอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกับหางคิ้ว แม้น้ำเสียงจะเ

ผู้บริหารหนุ่มเดินเข้าออฟฟิศหลังจากหยุดไปหลายวัน ไม่ต่างจากแม่ค้าสาวเจ้าของคาเฟติดกัน ไม่ต้องสืบเสียให้ยากว่ามาด้วยกันหรือไม่เพราะมันแน่นอนอยู่แล้วซาร์นแทบจะย้ายข้าวของทั้งหมดไปอยู่คอนโดขนาดกลางของเธอ ทั้งที่ห้องของตัวเองกว้างกว่าสะดวกสบายกว่าเป็นไหน ๆ แต่ไม่ได้ดึงดูดเขาให้กลับเลยสักนิด เพราะถ้าให้เลือกห้องกว้างใหญ่กับห้องที่คับแคบแต่มีอีกคนให้กอดเขาเลือกที่จะอยู่กอดเธอทุกวัน นี่แหละหนาที่เขาว่าคับที่อยู่ได้ คับค_xxเข้ายาก..หลังจากปิดไปหลายวันเรื่องที่ให้ทำก็มีมากสิ่งแรกเลยคือเรียกประชุมเพื่อเตรียมแผนสำหรับปีนี้ถึงหลายอย่างจะลากยาวมาตั้งแต่ปีที่แล้วแต่ก็ต้องนำเข้าเสนอที่ประชุมอยู่ดีAries Café เมษาเหลือบมองนาฬิกาสไตล์มินิมอลบนผนังคิ้วเรียงสวยที่ถูกแต่งแต้มโก่งโค้งเล็กน้อยเพราะตอนนี้จวนจะบ่ายสองอยู่แล้วเขาคนนั้นยังไม่ลงมาเอากาแฟจนเธออดคิดไม่ได้ว่าเขายังไม่ได้กินอะไรทั้งวันตู้ด ตู้ด~ เสียงรอสายดังอย่างต่อเนื่องไม่มีท่าทีว่าจะรับ เธอไม่ได้ต่อสายหาเขาโดยตรงเพราะเกรงว่าจะยุ่งแต่เลือกที่จะโทรหาเลขาแทน ซึ่งรุ่นพี่ของเธอก็ไม่ได้รับเช่นกัน“ฮัลโหลต้าร์ ซาร์นไปไหนอ่ะ”(มีประชุม พี่เมมีอะไร

พลั่ก ! เธอดันตัวเขาเข้ากำแพงอย่างรวดเร็วพร้อมกับจับมือข้างที่ถือร่มของเขาให้ความทึบของร่มบังร่างกายที่แนบชิดกันของทั้งสองจากสายตานักท่องราตรี“อื้ม~”มือน้อยสอดเข้าคล้องคอกระชากเขาลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับใกล้เคียงกัน เมษาประกบจูบลงกับริมฝีปากสีเข้มดูดดื่มกับมันช้า ๆ ราวกับกำลังกินของหวานรสโปรดการกระทำของเธอเล่นเอาความรู้สึกที่น้อยเนื้อต่ำใจหายไปหมดแทรกด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าเธอจะทำเช่นนี้ จูบเนิบนาบเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเมื่ออีกคนเล่นด้วย ปลุกเร้าความต้องการด้วยลิ้นหนาที่แทรกเข้ามาคนสองคนดื่มด่ำกับรสจูบของปรับความเข้าใจ ลิ้นหนาตวัดเกี้ยวกันจนรับรู้ถึงลมหายใจอบอุ่นขณะที่ใบหน้าแนบชิดกันก่อนจะถอยร่นออกจากกันช้าเนิบ“คืออะไร”“เสียงแข็งจังคะเฮีย”“ค_xxก็แข็ง”เอวคอดกิ่วถูกเขากระชากเข้ามาให้แนบชิดกันมากขึ้นจนรู้สึกได้ถึงอวัยวะที่กำลังแข็งตัวขึ้นในกางเกงสแลกสีดำนั่น เมษารีบดันตัวเองออกให้ห่างจากเขาไม่อย่างนั้นคงไม่จบแค่จูบเป็นแน่“เมษเอาแหวนไปคืนเขา จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก”เธอไม่รอให้เขาถามชิงอธิบายก่อนพร้อมกับชูมือที่เคยสวมแหวนให้เขาได้เห็นชัดเจนเพราะกลัวว่าสิ่งที่อยู่ในใจเขาจะเ

19.00 น. - ประเทศญี่ปุ่นซาร์นจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่ไร้การแจ้งเตือนตั้งแต่ช่วงบ่าย คิ้วหนางอโก่งอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่คิดถึงเขาเลยหรืออย่างไรกัน“ผัวมาตั้งไกล ไม่สนใจกันเลย”สุดท้ายเขาต้องต่อสายหาเธออยู่ดีเพราะใจมันเอาแต่คิดถึงใบหน้าหวานสวยกลิ่นหอม ๆ หน้าอกหน้าใจขาว ๆ ฟู ๆ นั่นอยู่เรื่อย“ไม่คิดจะโทรหาผัวบ้างเลย”(อะไร ก็โทรไปตอนบ่ายไง)“ไม่พอ ต้องโทรทุกชั่วโมงสิ กูมาตั้งไกลนะเมษ”(งอแงอะไรซาร์น ไม่ใช่เด็ก)แต่แทนที่เธอจะเอาใจเขากลับบ่นด่าอย่างกับว่าเขาทำอะไรผิดเสียได้ จนอีกฝ่ายที่รอเธอมาทั้งวันแสดงสีหน้าสลดน้อยใจ(คิดถึงนะคะ)“ฮึ ก็แค่นั้นแหละ คิดถึงเหมือนกัน จะรีบกลับไปหา”จากที่ความหงุดหงิดกำลังจะเข้าปกคลุมหัวใจดวงแกร่ง สายน้ำเย็นจากคำพูดหวานเมื่อครู่ก็ช่วยปลอบประโลมจิตใจให้ชุ่มชื้นขึ้น รอยยิ้มอ่อน ๆ ผุดขึ้นง่ายดายเมื่อได้ยินคำว่าคิดถึงจากปากคนที่รักซาร์นตรงไปยังโรงแรมสุดหรูสถานที่จัดงานตามเวลาที่แจ้งในกำหนดการ ชายหนุ่มเอ่ยทักทายบุคคลสำคัญที่ตนเคยเจอหลายคนรวมทั้งเริ่มทำความรู้จักกับคนใหม่ ๆ ที่ถูกแนะนำให้“ขอบคุณที่มา”“ยินดีด้วยครับ”เขาโค้งลงก่อนจะโอบกอดกันหลวม ๆ เป็นการแสดงควา