บททั้งหมดของ ข้อห้าม: พันธนาการและบาป: บทที่ 21 - บทที่ 30

ซามูเอลตื่นขึ้นมาพร้อมกับหอบหายใจ ร่างกายชุ่มโชนไปด้วยเหงื่อ ผ้าปูที่นอนพันรอบขาของเขาเหมือนงูรัด ห้องนอนมืดสนิท แต่ภาพนั้นยังคงแผดเผาอยู่หลังเปลือกตาของเขา อลิสซ่า แผ่นหลังแอ่นโค้ง ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย เรียกชื่อของเขาด้วยเสียงครางแหบพร่าเขาขยี้ใบหน้าด้วยสองมือ ราวกับจะลบภาพนั้นให้หายไปได้ เวรเอ๊ยนี่เป็นความฝันครั้งที่สามในสัปดาห์นี้แล้วเขาลุกขึ้นอย่างรุนแรง ขายังคงสั่นเทา นาฬิกาบอกเวลา 03:47 น. บ้านทั้งหลังเงียบสงัด แต่เขารับรู้ได้ถึงตัวตนของเธอในห้องข้างๆ อบอุ่น มีชีวิตชีวา และเข้าถึงได้ง่ายดายการอาบน้ำเย็นไม่ได้ช่วยอะไรเลย แม้แต่การควบคุมลมหายใจอยู่สิบนาทีก็ไร้ผล ภาพของเธอโยกย้ายอยู่บนตักเขา กลิ่นน้ำหอมของเธอ แววตาเป็นประกายตอนที่เธอท้าทายเขาในห้องครัว ทุกอย่างถูกจารึกไว้ในจิตใจของเขาราวกับคำสาป"เรื่องนี้ต้องหยุดได้แล้ว"เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ซามูเอลก็แต่งตัวเสร็จและกำลังชงกาแฟ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะหลีกเลี่ยงสถานการณ์ใดๆ ก็ตามที่เหมือนกับเมื่อคืนที่ผ่านมาอลิสซ่าเดินเข้ามาในครัวในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา สวมเสื้อยืดตัวหลวมที่เลื่อนลงมาจากไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นสายเสื้อชั้นในเส้น

แสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านบางๆ แสงสว่างสาดไปยังร่างกายทั้งสามที่พันกันยุ่งเหยิงบนเตียงที่ยุ่งเหยิง อลิสเซียตื่นก่อนใคร ผิวของเธอยังคงเต็มไปด้วยรอยจูบและรอยมือจากผู้ชายทั้งสองคน แซมมวลหลับหงายอยู่ หน้าอกเปลือยเปล่าของเขาปรากฏรอยข่วนสีแดงซึ่งเป็นรอยของเธอ ไคโอ นอนคว่ำ ยังคงมีแขนหนึ่งพาดไว้เหนือเอวของเธอ ด้วยความครอบครองแม้ในยามหลับเธอยิ้ม รู้สึกถึงพลังใหม่ที่เต้นตุบๆ ในเส้นเลือดของเธอเธอขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ทั้งคู่ตื่น อลิสเซียลุกจากเตียงและสวมเพียงเสื้อเชิ้ตของแซมมวลที่ทิ้งไว้บนพื้น เธอเดินลงไปที่ห้องครัวและเริ่มชงกาแฟ โดยปล่อยให้เสื้อเชิ้ตเปิดกว้างพอที่จะเผยให้เห็นส่วนโค้งของหน้าอกทุกครั้งที่ขยับตัวแซมมวลพบเธอในสภาพนั้น กำลังก้มตัวอยู่บนเคาน์เตอร์ ขาเปลือยโผล่พ้นออกมา กลิ่นกาแฟสดชื่นลอยคละคลุ้งในอากาศ เขาหยุดอยู่ที่ทางเข้าห้อง ตามีดสีเข้มของเขาสำรวจทุกส่วนที่เปิดเผย“สวัสดีตอนเช้า” เธอพูด พร้อมยื่นแก้วกาแฟให้เขาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการยั่วยวนเขารับกาแฟ แต่ไม่รับรอยยิ้มนั้น“อลิสเซีย… เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น…”“มันสุดยอดมาก” เธอต่อประโยค พร้อมจิบกาแฟโดยจ้องมองเขาต

สามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ซามูเอลหนีไป อลิสซาเฝ้านับชั่วโมงนับนาที ขณะที่ไคโอเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเรื่องราวเร่าร้อนและการสัมผัสที่ทำให้ผิวเธอร้อนผ่าว—แต่ไม่เคยเลยเถิดไปมากกว่านั้น ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าการก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียวโดยปราศจากซามูเอลจะเป็นการทรยศอย่างแท้จริงเมื่อประตูหน้าบ้านเปิดออกในคืนนั้น อลิสซาก็เตรียมพร้อมแล้ว“คุณไปไหนมา?” เธอปรากฏตัวในห้องโถงทางเข้าเหมือนผี ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดนอนโปร่งใสเท่านั้นซามูเอลหยุดอยู่กลางห้องโถง กระเป๋าเดินทางของเขาร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความเสียใจ?“งาน” เขาพึมพำ หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ“โกหก” อลิสซาขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูกโอบล้อมซามูเอลราวกับเสื้อคลุม “คุณหนีไป”ในที่สุดเขาก็มองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนา“เธออยากให้ฉันพูดอะไร อลิสซา? ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย “เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉันเว้ย!”“แล้วไงล่ะ?” เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “แม่ฉันตายแล้ว คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉัน

ห้องจัดเลี้ยงของฟาร์มครอบครัวอบอวลไปด้วยแสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงสนุกสนาน และกลิ่นอาหารที่ปรุงเองที่บ้าน ลูกโป่งหลากสีสันลอยอยู่บนเพดาน และบนโต๊ะหลักมีเค้กก้อนใหญ่ประดับด้วยเทียนระยิบระยับเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณยายมาทิลเด ราวีซึ่งไม่ได้ไปร่วมงานรวมญาติมาเกือบ 5 ปี รู้สึกทั้งคิดถึงและไม่สบายใจขณะเดินผ่านประตู เขาจอดรถและจัดเสื้อให้เรียบร้อย รู้สึกถึงความร้อนชื้นของฤดูร้อนที่เกาะติดผิว เขาสำรวจห้องเพื่อมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังไพเราะดึงดูดความสนใจของเขา กาบี เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะเครื่องดื่ม สวมชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปที่เน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอโน้มตัวลงไปหยิบแก้ว ทำให้ผ้าเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเหนือต้นขา และราวีก็รู้สึกจุกในท้องโดยไม่รู้ตัว *เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นผอมบาง ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ที่มีผมหยิกสลวย ริมฝีปากอวบอิ่ม และสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ “—ราวี!” ลุงคาร์ลอสเรียกพลางยกขวดไวน์ขึ้น “—มานี่สิ เจ้าเด็กซน มาชนแก้วกัน!” เขายิ้มฝืนๆ แล้วเดินเข้าไปหาก

ระเบียงบ้านของครอบครัวประดับประดาด้วยไฟประดับ สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ขณะที่กลุ่มญาติๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะไม้แบบเรียบง่าย ขวดเบียร์และแก้วไวน์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และอากาศอบอวลไปด้วยพลังแห่งความไร้กังวลของค่ำคืนฤดูร้อนกาบีนั่งอยู่ท่ามกลางญาติๆ หัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอแทบไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอยังคงเหลือบไปมองราวีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาใส่เสื้อยืดสีดำที่เน้นให้เห็นกล้ามแขน และท่าทางที่เขายกขวดเบียร์ขึ้นจิบทำให้เธอรู้สึกปากแห้ง"มาเล่นเกมทรูธแอนด์แดร์กันเถอะ!" ญาติคนหนึ่งเสนออย่างตื่นเต้นกาบีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว *นี่แหละโอกาสของฉัน*คนอื่นๆ เห็นด้วย และไม่นานเกมก็เริ่มต้นด้วยคำถามโง่ๆ และการท้าทายที่ไม่เป็นอันตราย จนกระทั่งถึงตาของกาบีเธอมองตรงไปที่ราวี ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มซุกซน"จริงหรือกล้า ราวี?"เขายกคิ้วขึ้น รู้สึกถึงความท้าทายในอากาศ "กล้า"กาบีกัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย "ฉันท้าคุณ...ให้จูบฉัน"ความเงียบปกคลุมกลุ่มคนชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะและการล้อเลียนจะเริ่มต้นขึ้น"อ้อ มันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเดทพรุ่งนี้ของฉัน" กาบี