All Chapters of ข้อห้าม: พันธนาการและบาป: Chapter 11 - Chapter 20

ห้องนอนจมอยู่ในแสงสลัว โครงร่างของร่างกายริคาร์โด้วาดเป็นเส้นบนผ้าปูที่นอนที่ไม่เป็นระเบียบ พัดลมหมุนอย่างเฉื่อยชาบนเพดาน พัดสายลมอุ่นๆ ที่ช่วยอะไรไม่ได้มากนักกับความร้อนของร่างกาย มาริน่ายืนอยู่ที่ปลายเตียง เปลือยกาย ผมยังชุ่มจากอาบน้ำไหลซึมลงมาที่หลังของเธอ เธอมองเขาราวกับคนกำลังตัดสินใจครั้งสำคัญ แต่ไม่พูดอะไรริคาร์โด้ นอนพิงอยู่ระหว่างหมอน มองเธออย่างเงียบๆ ดวงตาสีเข้มจับจ้องไปที่ตาของเธอ เขารู้ เธอรู้ ไม่มีพื้นที่สำหรับความลังเลอีกต่อไปมาริน่าขึ้นไปบนเตียงด้วยความสงบที่ซ้อมมา ราวกับว่าทุกท่าทางถูกวัดอย่างพิถีพิถัน จนกระทั่งในที่สุดเธอก็คุกเข่าลงบนตัวเขา ต้นขาโอบรอบสะโพกของเขา มือทั้งสองข้างวางบนหน้าอกที่อบอุ่นและเปียกเหงื่อ สัมผัสของนิ้วมือเธอทำให้ริคาร์โด้หลับตาลงชั่วขณะ"แน่ใจนะ" เขาถาม เสียงแหบ ตึงเครียดด้วยความปรารถนา แต่ยังคงยึดติดกับเส้นด้ายสุดท้ายของการควบคุมมาริน่าไม่ตอบทันที เธอโน้มตัวลงมาช้าๆ และจูบเขา ลึก มั่นคง ปากของเธอบอกในสิ่งที่คำพูดไม่สามารถทำได้ เธอสวมเข้ากับตัวเขา นำทางเขาด้วยมือของเธอเอง ชี้แนะการเข้าไปด้วยลมหายใจที่สั่นเทา เมื่อเธอรู้สึกเขาเลื่อนเข้าไปข้าง

เฮนริเก้เธอเดินลงบันไดมาราวกับรู้แน่ชัดว่ากำลังทำอะไรอยู่ และบางทีเธอก็รู้ ชุดนั้นสั้นเกินไป สั้นพอที่จะทำให้ผมหมดความอยากอาหารทันทีที่นั่งลงที่โต๊ะและปัญหาคือเธอสังเกตเห็นเลียมีพรสวรรค์ด้านนี้มาตลอด คือการยั่วยุโดยไม่รู้ตัว การทำให้อะไรก็ตาม — รอยยิ้มเบี้ยวๆ เท้าเปล่า ท่าทางยืดตัวบนโซฟา — ดูเหมือนเป็นคำเชิญชวน เป็นเวลาหลายปีที่ผมเคยชินกับการเบี่ยงสายตา แกล้งทำเป็นไม่ noticing แต่ตอนนี้... ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงแล้ว และไม่มีข้อแก้ตัวอีกต่อไปเธอนั่งลงตรงหน้าผม ค่อยๆ ไขว่ห้าง ชุดร่นสูงขึ้นไปอีก ผมเห็นรอยกางเกงในข้างใต้ สีดำ ผ้าบาง ให้ตายสิ"เอาไวน์ไหม?" ผมถาม พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง"เอา" เธอยิ้ม ยื่นแก้วออกมาผมเทไวน์ให้เธอจนเกือบครึ่งแก้ว แล้วก็แก้วของผม หลีกเลี่ยงการสบตาโดยตรง แต่มันก็ไร้ผล ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดึงดูดผมกลับมา ริมฝีปากแตะขอบแก้วคริสตัล นิ้วเรียวเล็กถือก้านแก้ว ท่าทางที่คอยืดออกเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นหัวเราะกับอะไรบางอย่างที่ผมพูดจนโง่เง่าและดวงตาดวงตารู้ทัน"อาหารอร่อยมาก" เธอพูดพลางเลียน้ำซอสที่มุมปากด้วยลิ้นผมอยากอยู่ตรงนั้น บนลิ้นนั้น ระหว่างริมฝีปากนั้น ข้า

เอนริเก้ฟ้าผ่าลงมาใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอกไฟกระพริบหนึ่งครั้ง แล้วทุกอย่างก็มืดไปทั้งบ้าน“เว้ย” ฉันพึมพำ ลุกจากเก้าอี้เพื่อไปตรวจสอบคัตเอาท์ แต่ไม่ต้องไปไกลเลย ถนนทั้งสายมืดสนิท ไม่มีอะไรนอกจากเสียงฝนกระหน่ำหลังคาและเม็ดฝนหนักๆ ตกกระทบหน้าต่างเธอปรากฏตัวที่ประตูห้องนั่งเล่นในชุดนอนที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นชุดนอนไม่ได้เลย—เสื้อกล้ามบางๆ และกางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายที่ดูจะเล็กกว่าที่สามัญสำนึกควรจะอนุญาต ผมรวบเป็นมวยยุ่งเหยิง ผิวเนื้อชุ่มชื้นเล็กน้อยเพราะอากาศร้อน เท้าเปล่าบนพื้นเย็น“ไฟหมดทั้งแถวเหรอ?” เธอถามด้วยเสียงกระซิบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายฉันยิ่งกว่าสายฟ้าใดๆฉันพยักหน้า“ท่าจะนาน”เธอเดินมาที่โซฟาพร้อมผ้าห่มผืนหนึ่ง ผืนเดียวกับที่เราใช้ตอนเป็นวัยรุ่นและดูหนังกันจนดึก ความทรงจำมากมายซึมอยู่ในผืนผ้า那片นั้น... ไม่มีความทรงจำไหนอันตรายเท่าที่ฉันรู้สึกอยู่ในตอนนี้“อยากแบ่งกันไหม?” เธอถาม พร้อมกับนั่งลงข้างฉันแล้ว“เธอทำแบบนี้ตลอดเลย” ฉันโต้กลับ พยายามทำเป็นสบายๆ“ทำอะไร?”“เข้าใกล้แบบกับว่าไม่รู้ว่าผลที่ตามมาคืออะไร”เธอยิ้ม เธอรู้ เธอกำลังเล่นเกม และฉันก็คือคนโง่ที่พยาย

เลียเขาหลบฉันทั้งวันฉันตื่นแต่เช้า ร่างกายยังร้อนระอุ เต้นเป็นจังหวะจากจูบขโมยในครัวเมื่อคืน รสชาติของเขายังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากฉัน นิ้วมือของเขายังคงรอยจับที่เอวฉัน ความทรงจำที่ร่างกายของเขาประชิดติดฉันทำให้ฉันตัวสั่น และฉันคิดอยู่แวบหนึ่งว่า ในที่สุด... เราก็ได้ปลดปล่อยตัวเองจากทุกสิ่งทุกอย่างแล้วแต่ไม่เอนริเก้เดินผ่านฉันไปในทางเดินโดยไม่แม้แต่จะมอง หลบเลี่ยงห้องนั่งเล่น ออกไปวิ่งแต่เช้าแล้วกลับมาพร้อมกับหูฟัง ราวกับว่าฉันไม่มีตัวตน เขาขังตัวเองอยู่ในห้อง แล้วความเงียบก็กลายเป็นการยั่วยุรูปแบบใหม่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้? หลังจากที่เขาจูบฉันแบบนั้น? หลังจากที่เขาซ้อนฉันไว้กับอ่างล้างจาน ร่างกายแข็งกระด้าง โหยหา สั่นเทาแนบชิดฉัน? หลังจากที่เขามองฉันเหมือนกับว่าจะตายถ้าไม่ได้มีฉัน?ไม่ ฉันจะไม่ยอมรับมันและบางทีฉันก็อยากทำให้เขาเจ็บปวดบ้าง ให้เขาเห็นว่าเขาไม่สามารถแค่หนีไปได้ สิ่งนั้นมันอยู่ในเราแล้ว—ในผิวหนัง ในเลือด ในความเงียบแช่งชั่ระหว่างห้องฉันสวมชุดนอนสั้น บาง แล้วเดินไปที่ครัว ฉันรู้ว่าเขาจะต้องเห็นฉัน ผ้าบางโปร่งแสงทำให้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ชุดชั้นในอะไรเลย ฉันยืดตัวอยู่หน้า

แท็กซี่จอดหน้ารั้วบ้านที่อลิสซาไม่ได้เห็นมาหลายปี ประตูเหล็กดัดเริ่มเป็นสนิมเล็กน้อย สวนที่เคยดูแลไร้ที่ติตอนนี้กลับมีร่องรอยของการถูกปล่อยทิ้ง เธอสูดลมหายใจลึก รู้สึกถึงน้ำหนักของกระเป๋าในมือและน้ำหนักที่หนักอึ้งกว่าในอก“จ่ายค่ามัดจำเรียบร้อยแล้ว” เธอพึมพำกับคนขับ หลบสายตาจากตัวบ้านไปอีกสองสามวินาทีเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นในที่สุด ก็เห็นซามูเอลยืนอยู่ที่ประตู แขนไขว้ ใบหน้าเคร่งขรึม แต่สีหน้าแบบที่เธออ่านไม่ออก เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ชายเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดนูนที่ทอดยาวลงมาบนแขนที่แข็งแรงของเขา “เขาดูดีขึ้นตามวัย” อลิสซาคิด ก่อนจะสะกิดความคิดเพ้อฝันนั้นทิ้ง“อลิสซา” เขาพูด น้ำเสียงทุ้มและเรียบ“ซามูเอล” เธอตอบ ไม่รู้ว่าควรเรียกเขาว่าพ่อเหมือนตอนเด็ก หรือระยะห่างในช่วงหลายปีที่ผ่านมาทำให้การเรียกชื่อดูถูกต้องเหมาะสมกว่าเขาก้าวลงจากบันไดช้าๆ ลดระยะห่างระหว่างพวกเขา ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไป เขาก็ดึงเธอเข้าไปกอด กอดที่แน่น อบอุ่น และนานเกินความจำเป็น เธอได้กลิ่นของเขา—กลิ่นไม้ ยาสูบ และอะไรที่คล้ายเครื่องหอม ตัวเขาของแนบชิดกับเธอ และชั่วขณะหนึ่ง เธอยอมให้ตัวเองจมลงไปในการ