《 ท่านอ๋องโปรดปล่อยข้าไป!》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

หลังจากที่สาวใช้แต่งตัวให้ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เยี่ยฉิงชางก็จัดการไล่พวกนางออกไปให้พ้นหูพ้นตาในทันที เมื่อคนออกไปหมดแล้ว เขาก็เดินเข้ามาหาฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยว วันนี้หญิงสาวแต่งหน้าประทินโฉมและแต่งกายงดงามเป็นอย่างมาก ไม่น่าเชื่อว่าพอแต่งตัวเข้าสักหน่อยนางก็จะดูงดงามมากขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่หลงเหลือท่าทีของแม่ค้าขายผักผู้แสนต่ำต้อยคนนั้นเลยแม้แต่น้อยเขายื่นมือมาโอบรอบเอวของนางเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยกระซิบที่ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหลงใหล"ข้าจะให้เจ้าเป็นอนุภรรยาคนโปรดของข้า เมื่อใดที่ข้าขึ้นครองราชย์เจ้าก็จะได้เป็นกุ้ยเฟย เสพสุขกับความมั่งคั่งไปชั่วชีวิต ต่อไปใครก็ไม่กล้าต่อว่าเจ้า อีกทั้งยังต้องมองสีหน้าของเจ้าอีกด้วย เจ้าเห็นหรือยังว่าในใต้หล้านี้ไม่มีใครให้เจ้าได้มากเท่ากับข้าอีกแล้ว ข้าตอบแทนเจ้าอย่างถึงใจเช่นนี้ เจ้าชอบหรือไม่"ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ และถุยน้ำลายใส่หน้าเยี่ยฉิงชางสักหน เขาไม่รู้หรือว่าการที่ตนเองทำเช่นนี้มันทำให้นางรู้สึกรังเกียจเขามากขึ้นไปอีกเท่าตัว เขาคิดว่าตนเองสูงส่งกว่าผู้ใด มองคนอื่นราวกับมองเศษมดปลวก ช่างน่าสม

บรรยากาศในตำหนักอ๋องยามนี้นับว่าอึมครึมถึงขีดสุด ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเจ็บระบมไปทั่วทั้งมือเพราะการกระทำที่แสนป่าเถื่อนของเยี่ยฉิงชางเมื่อครู่นี้ นางเจ็บใจเหลือเกิน ดูเหมือนว่าเมื่อครู่ที่เขาถูกนางทำร้ายกลับคืนจะไม่ได้สร้างคลื่นลมหรือความเจ็บปวดใดใดให้กับเขาเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มมองนางด้วยสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เหมือนกำลังพยายามอดกลั้นกับอะไรบางอย่างอยู่ ส่วนนางก็นั่งนิ่งๆ ให้สาวใช้ช่วยทำแผลให้ สาวใช้น้อยเมื่อทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินออกไปจากตำหนักด้วยท่าทีหวาดหวั่นฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่แปลกใจเลยที่เหล่าสาวใช้จะหวาดกลัวเยี่ยฉิงชางมากถึงเพียงนี้ เพราะเขามันป่าเถื่อนและเป็นคนบ้าขนานแท้เช่นนี้ มีหรือที่ผู้คนจะไม่หวาดกลัวเขาหญิงสาวบังเกิดความสงสัยหนึ่งพาดผ่านเข้ามาในจิตใจ ตอนนี้มีสองเรื่องที่นางอยากรู้ เรื่องแรกคือเรื่องของเยี่ยจิ่ว นางอยากรู้ว่าเยี่ยจิ่วไปทำอะไรให้เยี่ยฉิงชางโกรธถึงขนาดนั้น เขาจึงทำร้ายนางจนเสียสติ ส่วนเรื่องที่สองก็คือนางอยากรู้ว่าเยี่ยฉิงชางไปพบเจอกับเรื่องใดมา จึงทำให้เขากลายเป็นคนนิสัยเย็นชาเหี้ยมโหดได้ถึงเพียงนี้แต่เขาเคยบอกแล้วว่าไม่ต้องการบอกนาง เช่นนั้น

ระยะนี้เยี่ยฉิงชางและฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวต่างมีเรื่องของตนที่ต้องจัดการจึงไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกันในช่วงกลางวันเท่าใดนัก แต่เขายังคงส่งคนของตนติดตามนางอย่างไม่ลดละ เขารู้ดีว่ายามนี้นางกำลังทำสิ่งใดอยู่ เขาและนางจะได้พบหน้ากันอีกคราก็เป็นช่วงเวลาเย็นย่ำแล้ว อีกทั้งนางยังไม่ค่อยอยากจะพูดคุยสนทนาอันใดกับเขาอีกด้วย เจอหน้ากันเมื่อใดนางก็มักจะมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและยังบอกอีกว่าต้นเหตุของโรคระบาดมาจากเขาที่จัดการกับศพเหล่านั้นไม่ดี ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องมาพบเจอกับความตายโดยใช่เหตุ เพราะเหตุนี้เขาและนางจึงมีปากเสียงกันอยู่ตลอดเวลา บรรยากาศในวังอ๋องเรียกได้ว่าอึมครึมไม่น้อยเลยส่วนตัวเขาเองก็มีเรื่องให้ต้องจัดการเช่นเดียวกัน ทหารของเขาเริ่มล้มป่วยจากโรคระบาดไปไม่น้อย อีกทั้งเฉินอ๋องหานจวินเยว่ยังฉวยโอกาสนี้ยกกองทัพมาแก้แค้นที่แม่ทัพฉางหลี่ถูกเขาสังหารจนตาย แต่ว่าครานี้เยี่ยฉิงชางก็ยังคงสามารถแก้ไขสถานการณ์ไปได้อย่างทันท่วงทีเหมือนเช่นคราวก่อนวันนี้แสงแดดค่อนข้างร้อนแรงมากกว่าทุกวัน ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวที่กำลังต้มยาสมุนไพรอยู่กับท่านหมอจ้าวรู้สึกร้อนขึ้นมาไม่น้อย นางยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าของตน

กว่าที่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวจะว่ายน้ำหนีออกมาจนถึงแม่น้ำสายใหญ่ด้านนอกแคว้นเซียวได้ก็เล่นเอาหญิงสาวเหนื่อยหอบจนแทบจะหมดแรง นางโผล่ศีรษะขึ้นมาเหนือผิวน้ำก่อนจะสอดส่ายสายตามองไปโดยรอบอย่างระแวดระวัง โชคดีที่นางว่ายน้ำเป็นและยังมีทักษะการเอาตัวรอดที่ดีมาโดยตลอดจึงทำให้ทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบรื่น เมื่อเห็นว่าบริเวณนี้ปลอดภัยดีแล้วหญิงสาวจึงรีบว่ายน้ำเข้าฝั่ง ก่อนจะเดินโซเซไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย เสื้อผ้าของฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเปียกชุ่มแนบลู่ไปกับผิวเนื้อทำให้นางรู้สึกหนาวสะท้านเมื่อถูกสายลมเย็นพัดผ่านต้องผิวกาย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับกอดตนเองเอาไว้แน่น ก่อนจะฝืนแข็งใจเดินต่อไปอย่างรวดเร็วหลังจากเกิดโรคระบาด เยี่ยฉิงชางได้สั่งให้คนไปเก็บซากศพจากในแม่น้ำขึ้นมาฝังทันที และยังสั่งให้โรยผงสมุนไพรที่ท่านหมอจ้าวทำขึ้นมาลงไปในแม่น้ำและบนพื้นดินเพื่อกำจัดเชื้อโรคซึ่งเป็นต้นตอของโรคระบาดอีกด้วย ยามนี้ในแม่น้ำและบนฝั่งจึงปลอดภัยไม่เสี่ยงต่อการติดโรคใดๆ อีกฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวหันมองไปยังกำแพงเมืองแคว้นเซียวที่ตั้งตระหง่านสูงใหญ่ด้วยจิตใจที่สั่นสะท้าน นางถูกกักขังอยู่ที่นี่มานา

เดิมทีเขาไม่อยากจะสนใจเยี่ยจิ่วอีกแล้ว แต่เมื่อมาคิดดูอีกทีถึงอย่างไรเขาและนางก็เคยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ตอนที่นางยังเด็กมักจะชอบตามติดเขาอยู่เสมอ และเสด็จแม่ของเขาก็เอ็นดูนางมาก เขาจึงพลอยเอ็นดูนางตามไปด้วย ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าในใจของเขาก็ยังคงอดห่วงใยนางไม่ได้ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวเข้ามาในห้องนอนของเยี่ยจิ่วอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงเขาก็เห็นว่ายามนี้เยี่ยจิ่วกำลังนั่งเอนกายพิงหมอนอยู่บนเตียงนอน ใบหน้าของหญิงสาวดูอ่อนระโหยโรยแรงเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าเขายินยอมมาพบแล้ว นางก็ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนเยี่ยฉิงชางจ้องมองเยี่ยจิ่วอย่างไม่ลดละ ก่อนจะจับสังเกตเรื่องราวบางอย่างได้ ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก แววตาที่มองเยี่ยจิ่วพลันเย็นชาขึ้นหลายส่วนนางไม่ได้บ้าหรอกหรือ?แสร้งทำได้แนบเนียนถึงเพียงนี้เชียวเยี่ยฉิงชางยกมือไล่คนออกไปจากตำหนักจนหมด ก่อนจะเดินเข้ามาหาเยี่ยจิ่วช้าๆ แววตาที่เขามองนางแฝงไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยและห่างเหินในคราวเดียวกัน เยี่ยจิ่วที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างสิ้นหวัง ในใจของนางรู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดเขาไม่อาจมองนางเป็นน้องสาวที่แสนน่ารักของเขาได้อีกต่อไปแล้วจริ